Uzasadnienie
Sąd Najwyższy zważył co następuje
Rewizja nadzwyczajna nie ma usprawiedliwionych podstaw, gdy idzie o postawiony w niej zarzut rażącego naruszenia zaskarżonym wyrokiem przepisu art. 151 par. 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis ten stanowi, że organ administracji publicznej po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 par. 2 Kpa wydaje decyzję, w której uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 par. 1 Kpa i wydaje nowa decyzję rozstrzygająca o istocie sprawy. Zgodnie zaś z przepisem art. 149 par. 2 Kpa postanowienie /o wznowieniu postępowania/ stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Z wykładni systemowej przepisów art. 149 par. 2 i art. 151 par. 1 pkt 2 Kpa wynika zatem niezbicie, że organ administracji publicznej, który uchylił decyzję dotychczasowa wskutek stwierdzenia istnienia przyczyn wymienionych w art. 145 par. 1 Kpa jest obowiązany wydać nowa decyzję orzekająca co do istoty sprawy, chyba że istnieją podstawy do umorzenia postępowania /art. 105 Kpa/.
Przepis art. 151 par. 1 pkt 2 Kpa nie dopuszcza uchylenia decyzji dotychczasowej w części, a zatem należy przyjąć, że decyzja ta powinna być uchylona w całości, co z kolei nakazuje organowi administracji publicznej, jak to trafnie podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu zaskarżonego niniejsza rewizja nadzwyczajna wyroku, ponowne rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach strony, czyli że nowa decyzja wydana w wyniku wznowienia postępowania musi rozstrzygać sprawę co do jej istoty w całości. W związku z tym przepis art. 45 ust. 5 Prawa celnego stanowiący, że dyrektor urzędu celnego może na wniosek strony lub z urzędu przekazać sprawę do rozpatrzenia dyrektorowi innego urzędu celnego, jeżeli wymaga tego interes strony lub ważne względy służbowe, nie upoważnia organów administracji celnej do uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji dotychczasowej i przekazania sprawy do merytorycznego rozstrzygnięcia innemu organowi celnemu.
Przepis ten nie ma bowiem zastosowanie do nadzwyczajnego trybu weryfikacji decyzji ostatecznych w postaci wznowienia postępowania, lecz wyłącznie do zwyczajnego postępowania administracyjnego.
Trafny jest dalszy zarzut rewizji nadzwyczajnej naruszenia zaskarżonym wyrokiem przepisu art. 145 par. 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego, według którego podstawą wznowienia postępowania jest ujawnienie istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, które istniały w dniu wydania decyzji, lecz nie były znane organowi, który wydał decyzję. W ocenie Sądu, której nie sposób podzielić, nowymi dowodami lub okolicznościami faktycznymi nie może być fakt, iż z części sprowadzonych przez dwóch oddzielnych importerów, po dopuszczeniu tego towaru do obrotu na polski obszar celny zmontowano następnie samochód i zarejestrowano go na nazwisko jednego z nich, ponieważ są to okoliczności /czynności, fakty/, które powstały po wydaniu decyzji ostatecznych.
Sąd bowiem nie uwzględnił reguły 2a Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej stanowiących załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 grudnia 1995 r. w sprawie ceł na towary przywożone z zagranicy /Dz.U. nr 151 poz. 737/, w świetle której późniejsze, jak w niniejszej sprawie, ujawnienie przez organy celne faktu zmontowania i zarejestrowania samochodu, czyli wyrobu gotowego, z elementów zgłoszonych uprzednio do odprawy celnej jako części do samochodu, jest równoznaczne z ujawnieniem nowej okoliczności faktycznej w rozumieniu art. 145 par. 1 pkt 5 Kpa, która jednoznacznie wskazuje na to, że w chwili dokonywania odprawy celnej "części samochodowych" organ celny nie został poinformowany o rzeczywistym przeznaczeniu zgłaszanych do odprawy celnych towarów, które w dacie odprawy posiadały w istocie cechy "wyrobu kompletnego lub gotowego znajdującego się w stanie nie zmontowanym lub rozmontowanym". Wskazana wadliwość zaskarżonego wyroku nie ma jednak wpływu na trafność rozstrzygnięcia zawartego w sentencji tego wyroku.
Biorąc powyższe pod rozwagę Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.