Orzeczenie SN z 18 grudnia 1996 r., III RN 43/96

Sprawa

sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Wielobranżowego (...) na decyzję Izby Skarbowej (...) w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 1992 r.

Od orzeczenia

na skutek rewizji nadzwyczajnej Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego (...) od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 26 kwietnia 1996 r. SA/Lu 691/95 uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje NSA OZ w Lublinie do ponownego rozpoznania.

Teza

Organami administracji skarbowej są urzędy oraz izby skarbowe, a nie ich naczelnicy lub dyrektorzy.

O tym, kto jest upoważniony do działania w imieniu tych organów, rozstrzygają w razie wątpliwości regulamin organizacyjny lub podział czynności w danym urzędzie lub izbie, zawierające najczęściej "pisemne upoważnienie" pracownika danej jednostki organizacyjnej do wydawania decyzji administracyjnych /art. 263 Kpa/.

Sentencja

Sąd Najwyższy

Uzasadnienie

Wprawdzie jednym z istotnych wymagań prawidłowości decyzji, przewidzianych w art. 107 par. 1 Kpa jest to, że musi ona pochodzić od właściwego organu i zawierać jego podpis z podaniem stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji, to jednak rzeczą Naczelnego Sądu Administracyjnego było zbadanie czy zastępca Naczelnika Urzędu Skarbowego był rzeczywiście upoważniony do wydawania decyzji z upoważnienia Naczelnika tego Urzędu.

Powierzchowna i formalistyczna ocena tego wymagania nie może być zaaprobowana z punktu widzenia ogólnej zasady, wyrażonej w art. 7 Kpa w związku z art. 59 i art. 52 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ zobowiązującej Sąd do dokładnego wyjaśnienia sprawy.