Orzeczenie SN z 8 października 1998 r., III RN 54/98

Rozpoznanie

w dniu 8 października 1998 r.

Sprawa

sprawy ze skargi Bogdana - Jana G. "E." Centrum na uchwałę Rady Gminy i Miasta I. z dnia 26 sierpnia 1997 r. (...) w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

Od orzeczenia

na skutek rewizji nadzwyczajnej Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego (...) od postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego-Ośrodka Zamiejscowego w Poznaniu z dnia 14 listopada 1997 r. II SA/Po 1491/97 uchylił zaskarżone postanowienie.

Teza

1. Sąd Najwyższy nie rozpoznaje merytorycznie zawartego w rewizji nadzwyczajnej zarzutu naruszenia przepisu prawa, jeżeli nie został on uzasadniony /art. 10 ustawy z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie Kodeksu postępowania cywilnego, rozporządzeń Prezydenta Rzeczypospolitej - Prawo upadłościowe i Prawo o postępowaniu układowym, Kodeksu postępowania administracyjnego, ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz niektórych innych ustaw - Dz.U. nr 43 poz. 189 ze zm. w związku z art. 393[3] i art. 393[11] Kpc/.
2. Przed rozpoznaniem złożonego w skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych nie jest dopuszczalne odrzucenie skargi z powodu nieuiszczenia wpisu /par. 24 ust. 1 i par. 26 ust. 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 września 1995 r. w sprawie ustalenia struktury organizacyjnej Naczelnego Sądu Administracyjnego i regulaminu jego działania, Dz.U. nr 112 poz. 540/.

Sentencja

Sąd Najwyższy,

Uzasadnienie

Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł rewizję nadzwyczajną od postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego-Ośrodka Zamiejscowego w Poznaniu z dnia 14 listopada 1997 r. (...) Zaskarżonym postanowieniem odrzucono skargę Bogdana Jana G. - "E." Centrum z tej przyczyny, że mimo właściwego pouczenia nie uiścił wpisu od skargi. W rewizji nadzwyczajnej zarzucono rażące naruszenie art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji wyrażających zasady zaufania obywateli do Państwa i ich prawa do sądu; art. 36 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ a także par. 24 ust. 1 i par. 26 ust. 1 rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 28 września 1995 r. w sprawie ustalenia struktury organizacyjnej Naczelnego Sądu Administracyjnego i regulaminu jego działania /Dz.U. nr 112 poz. 540/, Wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia Prezes NSA twierdzi, że skoro skarżący złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, to nie można odrzucić skargi z powodu nieuiszczenia wpisu, zanim nie zostanie rozpoznany wniosek o zwolnienie od kosztów /chyba, że już z treści skargi wynika, że podlega ona odrzuceniu/.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje

Rewizja nadzwyczajna jest uzasadniona, jednakże nie wszystkie jej zarzuty mogą być rozpatrywane przez Sąd Najwyższy. Z przepisu art. 10 ustawy z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie Kodeksu postępowania cywilnego (...) /Dz.U. nr 43 poz. 189 ze zm./ wynika wprost, że w niniejszym postępowaniu stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu kasacyjnym. Oznacza to, że zarzuty nie zawierające uzasadnienia nie mogą być przedmiotem rozpoznania Sądu Najwyższego /art. 393[3] w związku z art. 393[11] Kpc/. Z tych przepisów wynika bowiem, że skoro Sąd Najwyższy rozpoznaje kasację w jej granicach, a kasacja powinna zawierać nie tylko zarzuty dotyczące naruszenia wskazanych przepisów prawa, ale także ich uzasadnienie, to samo podniesienie zarzutów nie czyni zadość tym wymaganiom. Nie stoi to jednakże na przeszkodzie w uwzględnieniu rewizji nadzwyczajnej, jako że nastąpiło rażące naruszenie wskazanych w niej przepisów rozporządzenia z dnia 28 września 1995 r. Trafnie podniesiono, że literalna wykładnia par. 24 ust. 1 i par. 26 ust. 1 tego rozporządzenia wskazuje, że po wpłynięciu skargi przewodniczący wydziału dokonuje niezwłocznie wstępnego badania skargi i wzywa do uiszczenia wpisu, chyba, że strona uiściła już wpis bez wezwania albo zgłosiła wniosek o zwolnienie jej od kosztów sądowych lub nie ma obowiązku uiszczenia wpisu, jak również, że odrzucenie skargi bez uprzedniego wezwania o uiszczenie wpisu lub bez uprzedniego rozpoznania wniosku jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy już z treści skargi wynika, że podlega ona odrzuceniu.

Z tych względów na podstawie art. 393[13] Kpc w związku z art. 10 ustawy z dnia 1 marca 1996 r. orzeczono jak w sentencji.