Orzeczenie SN z 18 października 1996 r., III RN 7/96

Sprawa

sprawy ze skargi (...) na decyzję Izby Skarbowej (...) w sprawie ustalenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1992 r. na skutek rewizji nadzwyczajnej Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego (...) od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 17 stycznia 1996 r. SA/Lu 13/95

Teza

Sam brak stwierdzenia w podpisie osoby wydającej decyzję, okoliczności iż działa on z upoważnienia kierownika tegoż urzędu nie stanowi jeszcze wcale o tym, iż tak podpisanej decyzji można by niejako automatycznie przypisać wadliwość przewidzianą art. 156 par. 1 pkt 1 Kpa /wydanie decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości/.

Pogląd taki jest przesadnie rygorystyczny, co gorsza - przerzuca na obywateli ponoszenie skutków nieprawidłowego działania administracji, co w świetle ustalonej linii orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego również stanowi niedopuszczalną i naruszającą prawo praktykę.

Sentencja

1. uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje NSA OZ w Lublinie do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy

Uzasadnienie

W istocie rzeczy bowiem stanowisko takie prowadzi do absurdalnej konsekwencji ogólnej, a mianowicie - iż to obowiązkiem obywateli jest każdorazowa weryfikacja i sprawdzanie, czy osoba podpisująca decyzję, nawet jeśli jest pracownikiem właściwego urzędu, więcej nawet - zastępcą kierownika tego urzędu, miała każdorazowo konkretne upoważnienie do podpisywania decyzji.

Byłoby to sprzeczne z fundamentalną zasadą wyrażoną w przepisie art. 8 Kpa.

Dlatego też zawarto w kodeksie postępowania administracyjnego przepis art. 268a zaś Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 lutego 1988 r. SA/Wr 840/87 /nie publikowany/ przyjął, iż jeśli istnieją podstawy regulaminowe do podpisywania decyzji przez inne osoby poza kierownikiem urzędu, to decyzja taka nie będzie wadliwa.

Poglądy te należy podzielić.