Orzeczenie Sądu Najwyższegoz 13 lutego 2003 r., sygn. akt III RN 78/02

Metryka

Uczestnicy

przy udziale Prokuratora Prokuratury Krajowej Ryszarda W.

Sprawa

w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa Wielofunkcyjnego H. Spółki z o.o. na decyzję Prezes Głównego Urzędu Ceł z dnia 18 grudnia 2000 r. (...) w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji zawartej w zgłoszeniu celnym (...) z 12 listopada 1991 r.,

Rozpoznanie

na rozprawie, rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości

Od orzeczenia

od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodka Zamiejscowego w Lublinie z dnia 12 listopada 2001 r., I SA/Lu 66/01 - oddala rewizję nadzwyczajną.

Sąd Najwyższy

Teza

Konstytucja Rzeczypospolitej w Rozdziale III określa źródła powszechnie obowiązującego prawa. Nie należą do nich orzeczenia sądowe, w tym Sądu Najwyższego. Rolą sądów jest sprawowanie wymiaru sprawiedliwości, a więc stosowanie prawa. Ocena prawna wyrażona przez sąd administracyjny na mocy art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, jak i przez Sąd Najwyższy rozpoznający rewizję nadzwyczajną na mocy art. 393[19] w związku z art. 386 par. 6 Kpc w związku z art. 10 ustawy z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie Kodeksu postępowania cywilnego, rozporządzeń Prezydenta Rzeczypospolitej - Prawo upadłościowe i Prawo o postępowaniu układowym, Kodeksu postępowania administracyjnego, ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz niektórych innych ustaw /Dz.U. nr 43 poz. 189 ze zm./ wiąże tylko w sprawie, w której została sformułowana.

Organy orzekające w innych sprawach mogą jedynie przyjąć jako własne poglądy wyrażone w orzeczeniach tych Sądów z uwagi na autorytet jak i trafność oraz siłę przedstawionej argumentacji. Orzeczenia te nie tworzą norm prawnych. Pod pojęciem zmiany stanu prawnego należy rozumieć zmianę sporządzonych w trybie konstytucyjnym przepisów aktów prawnych, stanowiących podstawę rozstrzygnięcia w danej sprawie.