Orzeczenie SN z 6 stycznia 1999 r., III RN 87/98

Sprawa

sprawy ze skargi Polskiego Radia Regionalnego Rozgłośni "Radio W." S.A. we W. na decyzje Izby Skarbowej we W. (...) w przedmiocie określenia podatku dochodowego od osób prawnych za 1996 r.

Od orzeczenia

na skutek rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości (...) od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu z dnia 6 stycznia 1998 r. I SA/Wr 1249/97 oddala rewizję nadzwyczajną.

Teza

Środki finansowe przekazane przez Krajową Radą Radiofonii i Telewizji uchwałą w sprawie ustalenia podziału pozaplanowych wpływów poza opłatami abonamentowymi stanowią przychód w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 lutego 1992 r. podatku dochodowym od osób prawnych /Dz.U. 1993 nr 106 poz. 482 ze zm./.

Sentencja

Sąd Najwyższy

Uzasadnienie

Minister Sprawiedliwości wniósł rewizję nadzwyczajną od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodka Zamiejscowego we Wrocławiu z dnia 6 stycznia 1998 r. I SA/Wr 1249/97 w sprawie ze skargi Polskiego Radia Regionalnej Rozgłośni "Radio W." S.A. we W. z dnia 20 czerwca 1997 r. w przedmiocie określenia podatku dochodowego od osób prawnych za 1996 r. Zaskarżonym wyrokiem oddalono skargę podatnika na decyzję utrzymującą w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji określającą podatek dochodowy za 1996 r. w kwocie o 401.209,20 zł wyższy od zadeklarowanego przez podatnika. W rewizji nadzwyczajnej podniesiono zarzuty rażącego naruszenia art. 17 ust. 1 pkt 21 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podarku dochodowym od osób prawnych /Dz.U. 1993 nr 106 poz. 482 ze zm./ oraz art. 80 Kpa. W sprawie są dwie kwestie wymagające wyjaśnienia. Twierdzi się w rewizji nadzwyczajnej, iż kwota 1.162.380 przeznaczona /z wpływów pozaabonamentowych/ uchwałą Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 16 października 1996 r. na finansowanie przedsięwzięć inwestycyjnych podatnika jest dopłata do jego działalności, która została przeznaczona na cel określony w art. 17 ust. 1 pkt 21 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i z tego względu byłą wolna od podatku. Według wnoszącego rewizję nadzwyczajną z przepisów podatkowych wynika, że dochody wydatkowane na inwestycje są zwolnione od podatków, a organy podatkowe i NSA dokonały zawężającej wykładni art. 17 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, co stanowi rażące naruszenie tego przepisu. Rażące naruszenie art. 80 Kpa uzasadniono twierdzeniem, iż udzielono podatnikowi informacji, że wykorzystanie otrzymanych środków na cel inwestycyjny spowoduje zwolnienie od podatku dochodowego od osób prawnych, a następnie obciążono go tym podatkiem, co jest niezgodne z zasadą zaufania do państwa i prawa.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje

Rewizja nadzwyczajna nie jest uzasadniona.

Według art. 17 ust. 1 pkt 21 ustawy o podatku dochodzonym od osób prawnych wolne od podatku są dotacje, subwencje, dopłaty i inne nieodpłatne świadczenia /z zastrzeżeniem pkt 14 - co nie ma zastosowania w sprawie/ otrzymane na pokrycie kosztów albo jako zwrot wydatków związanych z otrzymaniem, zakupem albo wytworzeniem we własnym zakresie środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, od których dokonuje się odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 15 ust.

5. Jest zatem kwestią prawna, czy środki finansowe przekazane podatnikowi przez Krajową Radę Radiofonii i Telewizji uchwałą z dnia 16 października 1996 r. /wydane na cele inwestycyjne/ mogą być traktowane jako subwencja, dopłata lub inne nieodpłatne świadczenie, a zatem nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych. Uchwała KRRiT z dnia 16 października 1996 r. w sprawie ustalenia podziału poza planowych wpływów uzyskanych poza opłatami abonamentowymi w okresie od dnia 1 sierpnia do 30 listopada 1996 r. powołała się na art. 9 ust. 1 i art. 50 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji /Dz.U. 1993 nr 7 poz. 34 ze zm./. Art. 9 ust. 1 tej ustawy stanowi, że na podstawie ustaw i w celu ich wykonania Krajowa Rada wydaje rozporządzenia i uchwały, zaś z art. 50 ust. 1 i 3 wynika, iż wpływy, o których mowa w art. 48 ust. 1 /czyli z opłat abonamentowych/ i w art. 49 ust. 2 i 4 /opłaty sankcyjne za używanie nie zarejestrowanego odbiornika i odsetki za zwłokę w uiszczeniu opłaty abonamentowej/, z wyłączeniem przewidzianych w art. 49 ust. 5 i art. 51 ust. 5, są w całości przeznaczone na działalność jednostek publicznej radiofonii i telewizji.

Wymienione wyżej wpływy ustawa o radiofonii i telewizji wprost określa jako przychód /art. 31 ust. 1 pkt. 1/ i dlatego NSA trafnie przyjął, iż jest to przychód w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Natomiast jako dotacje, subwencje, dopłaty lub inne nieodpłatne świadczenia w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 21 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych mogą być traktowane dotacje z budżetu państwa /art. 31 ust. 2 ustawy o radiofonii i telewizji/.

Także bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 80 Kpa. Przepis ten dotyczy oceny dowodów /"organ administracji państwowej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona"/. Dla uzasadnienia tego zarzutu powołano się w rewizji nadzwyczajnej na korzystne dla podatnika informacje Izby Skarbowej we W. oraz Izby Skarbowej w P. /udzieloną innemu podatnikowi/. Jest to uzasadnienie wadliwe z dwóch względów. Po pierwsze te informacje dotyczą wykładni prawa, a nie ustalenia okoliczności sprawy /faktów/. Działanie organu sprzeczne z udzieloną informacją mogłoby co najwyżej być podstawą zarzutu z art. 8 Kpa /naruszenia zasady pogłębienia zaufania obywateli do organów Państwa/. Zarzut naruszenia art. 8 Kpa nie został jednak postawiony w rewizji nadzwyczajnej i Sąd Najwyższy nie może stosować tego przepisu. Zgodnie bowiem z art. 10 ustawy z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie Kodeksu postępowania cywilnego (...) /Dz.U. nr 43 poz. 189 ze zm./ w postępowaniu z rewizji nadzwyczajnej Sąd Najwyższy odpowiednio stosuje przepisu o postępowaniu kasacyjnym. Te zaś przewidują /art. 393[11] Kpc/, że Sąd Najwyższy rozpoznaje sprawę w granicach kasacji, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Po wtóre informacja udzielona podatnikowi - jak to słusznie przyjęto w zaskarżonym wyroku - w istocie rzeczy jedynie powtarzała treść art. 17 ust. 1 pkt 21 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Z tych względów na podstawie art. 393[12] Kpc w związku z art. 10 ustawy z dniem 1 marca 1996 r. o zmianie Kodeksu postępowania cywilnego (...) orzeczono jak - w sentencji.