Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 25 marca 1985 r., III SA 100/85

Teza

W zakresie udzielania zezwoleń od obowiązku uiszczania cła przywozowego należnego od samochodów osobowych, Minister Handlu Zagranicznego tylko w ściśle określonym zakresie udzielił kompetencji Głównemu Urzędowi Ceł, pozostawiając do swojej kompetencji decyzje w tych sprawach wobec wszystkich samochodów osobowych za wyjątkiem tych, o których mowa w par. 43 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Handlu Zagranicznego z dnia 9 grudnia 1983 r. w sprawie zwolnień od obowiązku posiadania pozwolenia na przywóz oraz od cła w obrocie towarowym z zagranicą /Dz.U. nr 69 poz. 312/.

Sentencja

1. uchyla zaskarżoną decyzję

Uzasadnienie

W chwili podejmowania zaskarżonej decyzji to jest w dniu 30 listopada 1984 r. Główny Urząd Ceł nie był upoważniony do zajmowania jakiegokolwiek merytorycznego stanowiska w sprawie zwolnienia od cła należnego od samochodu osobowego nie przeznaczonego dla osób wymienionych w par. 43 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Handlu Zagranicznego z dnia 9 grudnia 1983 r. w sprawie zwolnień od obowiązku posiadania pozwolenia na przywóz i wywóz oraz od cła w obrocie towarowym z zagranicą /Dz.U. nr 69 poz. 312/.

Jest bezsporne, że skarżący Ryszard K., aczkolwiek jest inwalidą I grupy, jednakże nie jest dotknięty schorzeniem narządów ruchu ani też nie ma żadnych możliwości osobistego prowadzenia samochodu - nie spełnia więc obiektywnych wymogów, które kwalifikowałyby aby jego wniosek był rozpoznany przez Główny Urząd Ceł w trybie omawianego par. 43 cytowanego rozporządzenia.

Wobec powyższego wniosek Ryszarda K. o zwolnienie od uiszczenia omawianego cła mógł być merytorycznie rozpoznany tylko przez Ministra Handlu Zagranicznego na podstawie art. 19 ust. 4 ustawy z dnia 26 marca 1975 r. - Prawo celne /Dz.U. nr 10 poz. 56/ - obecnie na podstawie art. 20 ust. 4 cytowanej ustawy według jednolitego tekstu ogłoszonego w Dz.U. 1984 nr 57 poz. 290.