Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 29 kwietnia 1994 r., III SA 1008/93

Teza

1. Z treści art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych /Dz.U. nr 6 poz. 43 ze zm./ wynika, że organy Policji wydają pozwolenie na broń tylko wówczas, gdy okoliczności faktyczne powołane przez stronę uzasadniają wydanie takiego pozwolenia. Ustawa nie wymienia kryteriów, którymi organy Policji winny się kierować. Oznacza to, że organ Policji właściwy w sprawie, samodzielnie - w granicach swobodnej oceny - ustala czy w konkretnym wypadku okoliczności takie zachodzą, a zatem czy konieczne jest wydawanie pozwolenia na broń.
2. Zamiar podjęcia określonej pracy odnosi się do zdarzenia przyszłego i niepewnego. Składając wniosek o pozwolenie na broń skarżący należał do większej grupy młodych ludzi, którzy po odbyciu służby wojskowej mają problemy z uzyskaniem zatrudnienia. Nie sposób uznać aby była to sytuacja szczególna, uzasadniająca wydanie pozwolenia na broń. Zobowiązanie ojca, iż w przyszłości zatrudni syna w prowadzonej firmie nie rodzi skutków prawnych.