Uzasadnienie
Zakład Produkcji Betonów "P." w L. dysponował od 1989 r. dwoma świadectwami broni, wydanymi na broń palną krótką, potrzebną do konwojowania transportu gotówki. Jak wynika z przedstawionych Sądowi akt, świadectwa zostały wydane pierwotnie na okres do 10 lutego 1990 r., a później były corocznie przedłużane.
W dniu 25 stycznia 1993 r. z wnioskiem o wydanie pozwolenia na broń /dwie sztuki broni krótkiej/ wystąpiło do Komendy Wojewódzkiej Policji w (...) Przedsiębiorstwo Przemysłu Betonów "P." S.A. w L. W odpowiedzi na to pismo, po uzyskaniu opinii o osobach, które miały mieć dostęp do broni, Naczelnik Wydziału Prewencji Komendy Wojewódzkiej Policji w (...) zawiadomił spółkę /pismo z dnia 25 marca 1993 r..../, że nie wnosi zastrzeżeń w sprawie pełnienia służby z bronią przez te osoby. Z akt nie wynika, aby tę informację poprzedzało rozstrzygnięcie istoty sprawy pozwolenia na broń dla spółki.
Decyzją z dnia 3 grudnia 1993 r. (...), wydaną na podstawie art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych /Dz.U. nr 6 poz. 43 ze zm./, Komendant Wojewódzki Policji w (...) cofnął Przedsiębiorstwu Przemysłu Betonów "P." S.A. w L. pozwolenie na broń palną. Jak wynika z uzasadnienia, cofnięcie to zostało spowodowane przekształceniem Przedsiębiorstwa w spółkę akcyjną. Ministerstwo Przekształceń Własnościowych nie wydało przepisów, o których mowa w art. 14 ust. 2 ustawy o broni. Nie ma zatem podstawy do utrzymania przez organy Policji pozwolenia na broń na okaziciela dla sprywatyzowanego zakładu.
W odwołaniu z dnia 22 grudnia 1993 r., które wpłynęło do Komendy Wojewódzkiej Policji w (...) w dniu 3 stycznia 1994 r., spółka podała, że dnia 3 czerwca 1992 r. - na zasadzie art. 38 ustawy z dnia 13 lipca 1990 r. o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych /Dz.U. nr 51 poz. 298 ze zm./ - nastąpiło przekształcenie Państwowego Przedsiębiorstwa Przemysłu Betonów "P." w spółkę akcyjną. Cofnięcie pozwolenia na broń nie otwiera drogi prawnej do uzyskania takiego pozwolenia na potrzeby spółki, chociaż występuje konieczność konwojowania co miesiąc znacznych środków finansowych do banku. Przedsiębiorstwo "P." S.A. nie dysponuje specjalistycznymi środkami transportu przeznaczonymi do przewozu dużych sum pieniędzy. Jedynym zabezpieczeniem konwoju są każdorazowo strażnicy zatrudnieni w spółce, posiadający broń wojskową przyznaną wcześniej przedsiębiorstwu państwowemu. W L. oraz w najbliższej okolicy nie ma firm specjalizujących się w konwojowaniu pieniędzy.
Decyzją z dnia 12 lipca 1994 r. (...), wydaną na podstawie art. 11 ust. 1 w związku z art. 14 ust. 2 cytowanej ustawy i art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa, Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...), cofającą spółce "P." pozwolenie na broń. Jak bowiem zostało ustalone, Przedsiębiorstwo nie jest nadzorowane przez Ministra Przemysłu i Handlu, a tym samym nie ma przepisów regulujących posiadanie, użytkowanie, ewidencjonowanie i przechowywanie broni, co jest warunkiem wydania pozwolenia na broń na okaziciela; brak jest podległości /nadzoru/, o której mowa w art. 14 ust. 2 tej ustawy, pomiędzy naczelnym organem administracji państwowej a kupcem rejestrowym, jakim jest spółka akcyjna. Komendant Główny Policji powołał się na trzy orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego w analogicznych sprawach.
W skardze skierowanej do Sądu spółka wniosła o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia 12 lipca 1994 r. Nie ustąpiły bowiem okoliczności, które uzasadniały wydanie pozwoleń na broń; spółka w dalszym ciągu przewozi znaczne sumy pieniędzy do odległego banku. Stwierdziła także, podobnie jak w odwołaniu, że nie dysponuje specjalnymi środkami transportu do przewozu pieniędzy, a w L. i okolicy nie ma firm specjalizujących się w konwojowaniu środków pieniężnych. Samo przekształcenie przedsiębiorstwa w spółkę nie przesądza o tym, że ustąpiły okoliczności faktyczne uzasadniające wydanie pozwolenia. Bezczynność ustawodawcy i naczelnych organów administracji państwowej w kwestii wydania przepisów umożliwiających sprawowanie nadzoru, o którym mowa w art. 14 ust. 2 ustawy o broni, nad jednostkami niepaństwowymi dyskryminuje podmioty będące kupcami rejestrowymi, naruszając zasadę równości podmiotów gospodarczych.
Ustawa o broni zawiera lukę prawną, można by zatem zastosować analogię do kupca rejestrowego z przepisów dotyczących przedsiębiorstw państwowych. W dobie rosnącej fali przestępstw, w szczególności na tle rabunkowym, decyzja cofająca pozwolenie na broń naraża Przedsiębiorstwo na poważne straty finansowe i pozbawia ochrony jego pracowników.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie.
W piśmie procesowym z dnia 14 czerwca 1995 r. pełnomocnik skarżącej spółki podniósł, że zaskarżona decyzja i utrzymana przez nią w mocy decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem art. 11 ustawy o broni, albowiem okoliczności wskazane w art. 14 ust. 2 tej ustawy nie dają podstawy do cofnięcia pozwolenia na broń. Ponadto organy Policji nie ustaliły, czy Minister Przekształceń Własnościowych nie sprawuje nadzoru nad spółką. Gdyby Sąd uznał, że konieczne jest ustalenie tej ostatniej okoliczności, wówczas zaskarżona decyzja powinna być uchylona, a organy Policji zobowiązane do wyjaśnienia, czy "P." podlega Ministrowi Przekształceń Własnościowych w rozumieniu art. 14 ust. 2 ustawy o broni.
Natomiast gdyby Sąd nie podzielił przedstawionych poglądów, pełnomocnik wnosi o rozważenie możliwości wniesienia do Trybunału Konstytucyjnego pytania o zgodność art. 14 omawianej ustawy z Konstytucją, albowiem interpretacja tego przepisu, dokonana przez organy Policji, zakłada nierówność podmiotów gospodarczych. Skarżące Przedsiębiorstwo mieści się w kryteriach uprawniających w świetle art. 14 ust. 1 ustawy do posiadania pozwolenia na broń, co nie jest uzależnione od dyspozycji art. 14 ust.
- 2. Obie normy mają samodzielny byt, a jedynie gdy wnioskodawca podlega właściwemu ministrowi, wówczas w celu otrzymania pozwolenia powinien spełniać kryteria określone w art. 14 ust. 2.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Rację ma strona skarżąca, twierdząc zarówno w skardze, jak i w piśmie procesowym, że przekształcenie podmiotu gospodarczego uprawnionego do posiadania świadectwa broni, dokonane na podstawie art. 38 w związku z art. 37 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 13 lipca 1990 r. o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych /Dz.U. nr 51 poz. 298 ze zm./, nie stanowi przesłanki dla cofnięcia pozwolenia na broń, o której mowa w art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych /Dz.U. nr 6 poz. 43 ze zm./. Dokonanie prywatyzacji w tym trybie powoduje, że przedsiębiorstwo państwowe zostaje zlikwidowane, traci swój byt prawny. Wygasają zatem uprawnienia związane z osobą zlikwidowanego, wynikające z decyzji administracyjnej /pozwolenia na broń/. Wobec likwidacji podmiotu nie ma potrzeby wydawania przez organ administracji decyzji potwierdzającej ten fakt.
Prawo do posiadania świadectwa broni nie może być przeniesione w drodze umowy zawartej przez organ założycielski z nowo powstałym podmiotem, przejmującym mienie podmiotu zlikwidowanego do odpłatnego korzystania /art. 39 ust. 1 ustawy o prywatyzacji/. Skoro świadectwa broni były wydane przedsiębiorstwu państwowemu "P.", to nie mogły być cofnięte spółce akcyjnej "P.", która od momentu powstania do "cofnięcia pozwoleń" posiadała broń bez wymaganego prawem zezwolenia.
W rozpoznawanej sprawie decyzja o cofnięciu pozwolenia na broń na okaziciela, skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, dotknięta była wadą nieważności określoną w art. 156 par. 1 pkt 4 Kpa; utrzymująca nieważną decyzję decyzja Komendanta Głównego Policji została wydana z rażącym naruszeniem prawa /art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa/.
Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 207 par. 1 i 3 Kpa, orzekł jak w sentencji, rozstrzygając równocześnie o kosztach postępowania w myśl art. 208 Kpa.