Uzasadnienie
Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] marca 2003r. Nr [...] Izba Skarbowa w W. utrzymała w mocy decyzję [...] Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] listopada 2002r. znak: [...] w sprawie określenia Pani M. S. podatku od towarów i usług za grudzień 2001r. w wysokości: nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w kwocie 14.991 zł, do zwrotu na rachunek bankowy kwota 14.991 zł, do przeniesienia na następny miesiąc kwota 0 zł, zaległość podatkową w kwocie 14.287,00 zł na dzień wydania decyzji tj. [...].11.2002r. oraz należne odsetki za zwłokę.
W uzasadnieniu decyzji stwierdziła, że Pani M. S. posiada koncesje na wykonywanie usług transportu międzynarodowego wydane przez Ministerstwo Transportu i Gospodarki Morskiej.
Zgodnie z § 56 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999r. za eksport usług uznaje się, między innymi usługi transportu międzynarodowego polegające na przewozie towarów przez uprawnionego przewoźnika drogowego w rozumieniu przepisów o wykonywaniu międzynarodowego transportu drogowego. Stosownie do art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 02.08.1997r. o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu drogowego (Dz.U. nr 106, poz. 677 z późn.zm.) wykonywanie międzynarodowego zarobkowego transportu drogowego pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju podlega koncesjonowaniu. Tylko podmiot posiadający w/w koncesję może być traktowany jako przewoźnik upoważniony do wykonywania międzynarodowego transportu drogowego. Dokumentem świadczącym o dokonaniu takiej usługi, zgodnie z § 58 ust. 1 pkt 1 w/w rozporządzenia, jest list przewozowy. Podatniczka wystawiła faktury VAT na usługi transportu międzynarodowego, do których załączone były listy przewozowe, z których jednoznacznie wynika, że przewoźnikiem był Pan J. S. prowadzący odrębne przedsiębiorstwo w zakresie usług transportowych. W związku z powyższym, [...] Urząd Skarbowy w R. słusznie odmówił zastosowania preferencyjnej stawki podatku VAT określonej w art. 18 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług w wysokości 0%.
Jednocześnie dodała, że podatniczka pomimo wezwania do wskazania podziału tras przejazdu wykonywanych usług na odcinki krajowe i zagraniczne celem zastosowania do odcinków krajowych stawki 22% a do zagranicznych 0% nie udzieliła żadnych wyjaśnień.
W złożonej skardze na wymienioną decyzję skarżąca wniosła o jej uchylenie.
Zdaniem Pani M. S., dokumentem, o którym mowa w § 58 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, świadczącym o dokonaniu usługi transportu międzynarodowego i niosącym za sobą prawo do zastosowania stawki 0 % jest faktura VAT. Zarzuciła, że Izba Skarbowa, stwierdzając, że dokumentem świadczącym o dokonaniu takiej usługi jest list przewozowy, dokonała zawężającej interpretacji wymienionego przepisu. Zarówno z faktur, jak i z listów przewozowych jednoznacznie wynika, że to podatniczka świadczyła sługi, bo numery samochodów wpisane do listów przewozowych to numery samochodów, na które jedynie podatniczka posiada koncesje, a tylko podmiot posiadający koncesje może być traktowany jako przewoźnik upoważniony do wykonywania międzynarodowego transportu drogowego. Z dokumentów wynika zatem, że przewoźnikiem była podatniczka tj. podmiot posiadający koncesje i uprawniony do wykonywania przewozu międzynarodowego.
Nadto stwierdziła, że umowa przewozu została wykonana bo na listach przewozowych CMR znajdują się pieczątki urzędów celnych i punktów kontroli granicznej. Analiza zaś dat w zakwestionowanych przez Urząd, a następnie Izbę Skarbową na fakturach, wskazuje że zostały one ujęte prawidłowo w ewidencji VAT. Dla obowiązku podatkowego przy usługach transportu międzynarodowego fakt wystawienia faktury nie ma znaczenia, ale nie może być ona wystawiona wcześniej niż 30 dni przed powstaniem obowiązku podatkowego. Obowiązek podatkowy powstaje w dniu otrzymania zapłaty w całości lub w części, ale nie później niż 30 dni od wykonania usługi. Zaś za moment wykonania usługi należy uznać powrót samochodu z trasy oraz moment uzyskania przez podatnika dowodu CMR. Okoliczność ta nie została wyjaśniona w toku postępowania. Dodała, że w sprawie doszło do naruszenia art. 122 i art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o oddalenie skargi i podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który przejął sprawę do rozpoznania na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) zważył, co następuje.
Skarga nie jest zasadna bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Kwestią sporną między stronami jest interpretacja § 58 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 109, poz. 1245 ze zm.).
Nie ulega wątpliwości, że skarżąca posiadała koncesje na świadczenie usług międzynarodowych. W listach przewozowych zostały wpisane numery samochodów, na które posiada koncesje i wystawiła faktury jako uprawniony przewoźnik z tytułu wykonywanych usług. Jednakże na dokumentach CMR (listach przewozowych) stanowiących załącznik do faktur sprzedaży wpisany jest jako przewoźnik J. S. – T. Zgodnie z § 58 ust. 1 pkt 1 cyt. rozporządzenia dokumentem stanowiącym dowód świadczenia usługi dla transportu towarów przez przewoźnika lub spedytora jest list przewozowy oraz faktura wystawiona przez przewoźnika.
Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że dowodem wykonania usługi jest list przewozowy łącznie z fakturą za wykonaną usługę przez przewoźnika.
Wyraz oraz łączy człony szeregu składniowego – pełni funkcję spójnikową – co oznacza, że sama faktura nie może stanowić podstawy do zastosowania stawki 0% VAT (art. 18 ust. 3 ustawy VAT).
Jednocześnie za bezpodstawny należało uznać zarzut naruszenia art. 122 i 200 Ordynacji, bowiem okoliczności tej nie potwierdzają dokumenty zgromadzone w aktach sprawy, jak również strona skarżąca nie wykazała, aby ten zarzut był zasadny.
Z tych względów na podstawie art. 151 cytowanej ustawy orzeczono jak w sentencji.