Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 3 marca 2000 r. (...) Izba Skarbowa w W. na podstawie art. 233 par. 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w Ż. z dnia 15 września 1999 r. (...) określającą Zakładom Przemysłu Lniarskiego "Ż." w likwidacji zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za sierpień 1997 r., zaległości podatkowe w tym podatku oraz ustalającą dodatkowe zobowiązania.
W uzasadnieniu Izba Skarbowa stwierdziła, iż podstawę opodatkowania w podatku od towarów i usług w rozpatrywanej sprawie stanowi kwota należna z tytułu wykonania umowy dzierżawy, na którą składa się zarówno czynsz dzierżawy, jak również inne ciężary, takie jak podatek od nieruchomości i opłata za wieczyste użytkowanie, które zgodnie z par. 3 umowy najmu nieruchomości ponosi najemca. Podniosła, iż czynsz, kwota podatku od wydzierżawionej nieruchomości oraz opłata za wieczyste użytkowanie wydzierżawionej nieruchomości stanowią cenę, która w myśl art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.
W skardze Zakłady Przemysłu Lniarskiego wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania. W uzasadnieniu zarzuca Izbie Skarbowej, że naruszyła przepisy prawa procesowego bowiem utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji wydaną wyłącznie w oparciu o jedyny dowód, jakim był protokół kontroli. Twierdzi, że przeprowadzona kontrola była nieprawidłowa, gdyż osoba kontrolująca okazała wadliwe upoważnienie do kontroli, tj. bez numeru identyfikacji podatkowej osoby kontrolowanej oraz bez wykazania, iż osoba podpisująca upoważnienie do kontroli była do tego upoważniona. Zarzuciły, iż stosownie do art. 120 i art. 180 Ordynacji podatkowej decyzja taka nie może pozostać w obrocie prawnym.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest oczywiście bezzasadna. Podstawą opodatkowania podatkiem od towarów i usług jest obrót, zaś obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży towarów pomniejszona o kwotę podatku /art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym - Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./. Kwotą należną z tytułu sprzedaży towarów jest kwota, która obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy. Oznacza to, że kwotą należną jest wartość wszystkich świadczeń, których ma prawo domagać się sprzedawca /usługodawca/ lub którą otrzymał podatnik z tytułu wykonania czynności podlegających opodatkowaniu.
Tak więc w sytuacji, gdy strony najmu nieruchomości ustaliły, że elementem składowym czynszu /par. 6 umowy/ jest opłata z tytułu podatku od nieruchomości i opłata za użytkowanie wieczyste gruntu, kwoty te należy traktować jako część obrotu w rozumieniu art. 15 ust. 1 cytowanej ustawy.
Odnosząc się do treści skargi i zawartych w niej zarzutów obrazy prawa procesowego, stwierdzić należy, iż w myśl art. 22 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ decyzja podlega uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi naruszenie przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Gdyby rzeczywiście upoważnienie złożone przez pracowników Urzędu Skarbowego zawierało wady wymienione przez podatnika, tj. nie wpisano NIP podatnika, nie wykazano, że osoba podpisująca upoważnienie była upoważniona do podpisywania upoważnienia - wady powyższe nie miały najmniejszego znaczenia dla wyniku sprawy. Odnośnie zarzutu, iż jedynym dowodem w sprawie jest protokół z kontroli należy wyjaśnić, iż dowodem w sprawie jest protokół kontroli, a także załączone dowody takie jak między innymi umowy dzierżawy /najmu/ wraz z aneksami, korespondencja podatnika z kontrahentem, wnioski podatnika, protokół z zapoznania się z dowodami postępowania dowodowego, zastrzeżenia podatnika do wymiaru podatku. Przedstawiony materiał dowodowy pozwalał na ustalenie faktów, a następnie na dokonanie ich oceny.
W związku z tym, że zaskarżona decyzja nie narusza obowiązujących norm przepisów prawa w stopniu, który miałby wpływ na wynik sprawy Sąd na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzekł jak w sentencji.