Uzasadnienie
Rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny zważył i stwierdził, co następuje:
Skarga na uwzględnienie nie zasługuje, mimo że w ocenie Sądu Izba Skarbowa nie wykazała nierzetelności podatkowej księgi przychodów i rozchodów za 1991 r. w rozumieniu par. 9 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 12 grudnia 1990 r. /Dz.U. nr 88 poz. 516/. Faktem jest bowiem, że w okresie zwolnienia od opodatkowania podatkami obrotowym i dochodowym przychodów z działalności handlowej, skarżący podjął działalność polegającą na produkcji elementów drewnianych.
Dnia 5 grudnia 1991 r. zakupił w Nadleśnictwie Hajnówka surowiec dębowy, który 14 i 27 grudnia oddał do przetarcia we własnym imieniu i na własny rachunek, a następnie 27 grudnia zlecił wykonanie elementów dębowych, którymi handlował. Nie jest istotne dla sprawy czy były one wykonane we własnym zakresie, przy pomocy sił najemnych ewentualnie innych podmiotów gospodarczych, czy elementy dębowe zostały sprzedane do 30 grudnia 1991 r., czy po tej dacie. Produkcja elementów dębowych z zakupionego surowca została podjęta przed upływem okresu objętego zwolnieniem od podatków.
Jeśli chodzi o sugerowaną dowolność w interpretacji przepisów podatkowych, to należało mieć na uwadze, że powołane już wyżej rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 12 grudnia 1990 r. w sprawie podatkowej księgi przychodów i rozchodów w par. 2 pkt 1 lit. "a" i "b" definiuje towary handlowe i surowce. Biorąc pod uwagę treść tych definicji, nie można było określić, dla celów podatkowych, działalności handlowej inaczej niż sprzedaż wyrobów przeznaczonych do sprzedaży w stanie nie przetworzonym, a więc tak jak określił to Urząd Skarbowy.
Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym z przyczyn oczywistych nie może mieć wpływu na stosowanie prawa w 1991 r.
Wydając rozporządzenie z dnia 18 maja 1990 r. w sprawie zwolnienia od podatków obrotowego i dochodowego podatników osiągających przychody z niektórych rodzajów nowo uruchomionej działalności gospodarczej /Dz.U. nr 35 poz. 203 ze zm./, Minister Finansów uczynił znaczny wyłom w zasadzie powszechności opodatkowania. Jest zatem zrozumiałe, że prawo do zwolnienia uzależnił /w ramach posiadanej delegacji ustawowej/ od spełnienia szeregu warunków, m.in., zgodnie z par. 2 ust. 1 pkt 3, zwolnienie od podatków przysługuje podatnikom, którzy równocześnie nie wykonują innej działalności gospodarczej niż zwolniona od podatków. Skarżący, zwolniony od podatków od przychodów z działalności handlowej, podjął w grudniu 1991 r. /jeszcze w okresie objętym zwolnieniem/ działalność wytwórczą elementów dębowych. Utracił zatem warunki do zwolnienia i winien o tym fakcie powiadomić pisemnie Urząd Skarbowy w terminie siedmiu dni od dnia powstania okoliczności powodujących tę utratę /par. 7 ust. 1 rozporządzenia/. Podatnik, który - jak skarżący - nie dopełnił obowiązku terminowego zawiadomienia Urzędu Skarbowego o utracie warunków do zwolnienia, traci prawo do tego zwolnienia, poczynając od roku podatkowego, w którym utracił te warunki /par. 7 ust. 3/.
Podjęcie przez W. B. produkcji elementów dębowych było faktem prawotwórczym. Utrata prawa do zwolnienia następuje bowiem z mocy prawa /powołanego par. 7 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 maja 1990 r./. Decyzja wydana przez organ podatkowy jest decyzją wyłącznie deklaratoryjną, potwierdzającą, że nastąpiła określona prawna konsekwencja zdarzenia faktycznego. Decyzja tego rodzaju jest decyzją administracyjną związaną; zaistnienie faktu powoduje obowiązek wydania decyzji o treści określonej w przepisach, co też Urząd Skarbowy zasadnie uczynił.