Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Przede wszystkim należy podkreślić, że Tomasz C. nie wykorzystał świadomie zwykłych środków zaskarżenia jakimi były złożenie żądania skierowania sprawy na drogę postępowania w sprawach zobowiązań podatkowych, które to uprawnienie wynika z art. 27 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej, a następnie odwołanie od decyzji Urzędu Skarbowego.
Również w swoim piśmie z dnia 13 października 1995 r., a następnie z dnia 2 stycznia 1996 r. strona nie była konsekwentna wnosząc bądź o uchylenie wyniku kontroli, bądź stwierdzenie jego nieważności, nie precyzując jednak o jaką podstawę z przewidzianych w art. 156 par. 1 Kpa opiera swoje żądanie.
Powoływanie się na popełnione podczas postępowania kontrolnego uchybienia natury procesowej bez wskazania ich wpływu na treść wyniku kontroli nie dają podstawy do uznania, iż miało miejsce rażące naruszenie prawa.
Należy również podkreślić, iż argumentacja w tym zakresie przedstawiona przez skarżącego nie jest trafna.
Zgodnie z art. 23 ust. 1 i 2 ustawy o kontroli skarbowej nie ma obowiązku zaznajamiania kontrolowanego z przewidywanym wymiarem podatku już przy sporządzeniu adnotacji z zapoznania kontrolowanego z treścią dokumentów i ustaleniami kontroli.
Czyni to /art. 25 ust. 1 tejże ustawy/ dopiero w wyniku kontroli. Nie ma również obowiązku doręczenia podatnikowi na piśmie postanowienia o przedłużeniu postępowania kontrolnego.
Z art. 14 ustawy o kontroli skarbowej wynika /pkt 2/, że w piśmie o wszczęciu postępowania kontrolnego podaje się jedynie przewidywany, a nie bezwzględnie określony czas trwania kontroli.
Należy również zauważyć, że skarżący nie stara się nawet wykazać związku pomiędzy ewentualnymi uchybieniami w procedurze, popełnionymi przez Inspektora Kontroli Skarbowej, a naruszeniem zasady wyrażonej w art. 8-10 Kpa oraz ostatecznym rozstrzygnięciem zawartym w wyniku kontroli.
Jego ostateczny wniosek o uchylenie wyniku kontroli w zakresie dotyczącym wymiaru sankcji na podstawie art. 27 ust. 5 pkt 2 cytowanej ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym nie może być uznany za zasadny w oparciu o art. 154 par. 1, bądź art. 155 Kpa.
Tomasz C. nie kwestionuje bowiem popełnionych przez siebie uchybień przy rozliczeniu się ze Skarbem Państwa z podatku od towarów i usług.
W niniejszej sprawie bezzasadnym jest również zarzut przedawnienia, jako że wynik kontroli nabrał mocy decyzji ostatecznej przed upływem 3 lat od końca roku podatkowego.
Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzeczono jak w sentencji.