Wyrok WSA w Warszawie z 13 maja 2004 r., III SA 1104/03

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

Rozpoznanie

w dniu 13 maja 2004 r.

Sprawa

sprawy ze skargi R. i A. M. na decyzje Ministra Finansów z dnia [...] marca 2003 r. Nr [...] i Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie o podatek dochodowy od osób fizycznych

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Jan Rudowski, Asesor WSA Sylwester Golec, Sędzia NSA Jerzy Rypina (spr.)
Robert Powojski protokolant

Sentencja

1. oddala skargi

Uzasadnienie

Zaskarżonymi dwiema decyzjami z dnia [...] marca 2003r. Minister Finansów utrzymał w mocy dwie decyzje Ministra Finansów z dnia [...] września 2001r. odmawiające R. i A. M. stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznych Izby Skarbowej w O. z dnia [...] lutego 1998r. i [...] lutego 1998r. w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym za 1994r. i 1995r.

W uzasadnieniu decyzji Minister Finansów stwierdził, iż nie stanowi przesłanki rażącego naruszenia wskazanie, iż Sąd okręgowy w O. wyrokiem z dnia 28 grudnia 1999r. uznał, iż usługi marketingowe zostały wykonane, a więc, że stanowiły one koszty uzyskania przychodów. Podniósł, iż wyrok ten został wydany już po wydaniu decyzji ostatecznej oraz, że postępowanie karne nie mogło być traktowane jako zagadnienie wstępne. Podkreślił, że przeprowadzona kontrola skarbowa została prawidłowo i w sposób zupełny udokumentowana i z powyższą dokumentacją skarżący zostali zapoznani. Również nie stanowi rażącego naruszenia prawa nie uznanie odliczenia od podstawy opodatkowania darowizny przeznaczonej na działalność charytatywno – opiekuńczą. Ocena dokonana przez Izbę Skarbową jest prawidłowa.

W dwóch skargach podatnicy wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji, którym zarzucili nie zebranie i nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego w sprawie np. tzw. "akt pomocniczych" i wyroku Sądu Okręgowego w O., w których stwierdzono wykonanie usług marketingowych. Wydanie decyzji w oparciu wyłącznie o ostateczne rozstrzygnięcie Izby Skarbowej i nie przeprowadzenie odrębnego postępowania, naruszenie zasady praworządności i przewlekłe załatwianie sprawy, brak zawiadomienia strony o przyczynach przewlekłości, poprzez nie zawieszenie z urzędu postępowania wymiarowego do czasu uprawomocnienia się wyroku Sądu Okręgowego w O., naruszenie art. 55 ust. 7 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w RP, gdyż skarżący spełniali wszelkie warunki do uzyskania ulgi podatkowej.

W dwóch odpowiedziach na skargi Minister Finansów wniósł o ich oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skargi są oczywiście bezzasadne.

Wnioskiem z dnia 9 kwietnia 1998r. małż. R. i A. M. wszczęli postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznych decyzji Izby Skarbowej w O. w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 1994 i 1995. Jako podstawę prawną żądania podatnicy wskazali rażące naruszenie prawa tj. przesłanki z art. 247 § 1 pkt 3 O.p. O rażącym naruszeniu prawa mówić można wówczas, gdy mamy do czynienia z oczywistą sprzecznością pomiędzy normą prawną a treścią rozstrzygnięcia zawartego w decyzji administracyjnej. Treść decyzji pozostawać musi w sprzeczności z treścią przepisu prawa materialnego przez proste ich zestawienie ze sobą. Przekroczenie prawa musi mieć charakter jasny, oczywisty i niedwuznaczny (por. uzasadnienie wyroku NSA z dnia 28 listopada 1997r. sygn. akt III SA 1134/96 – publ. ONSA z 1998r. nr 3, poz. 101). Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji może dotyczyć tylko ustalenia czy decyzje, których wniosek o stwierdzenie nieważności dotyczy, obarczone są wadami, których enumeratywny wykaz określają przepisy art. 247 § 1 O.p. czy te wady nie występują. Postępowanie powyższe jest postępowaniem nadzwyczajnym, odrębnym od postępowania wymiarowego, które może być poświęcone ponownej ocenie zasadności dokonanych rozstrzygnięć merytorycznych w zakresie określenia wysokości zobowiązania podatkowego.

Przedstawione rozumienie pojęcia rażącego naruszenia prawa, które skład orzekający podziela, prowadzi do wniosku, że Minister Finansów nie naruszył prawa, odmawiając stwierdzenia nieważności zaskarżonych decyzji. W sprawach niniejszych brak jest bezpośredniości, oczywistości naruszenia prawa, a w szczególności art. 122 Ordynacji podatkowej. Podatnicy zarówno we wniosku, odwołaniu a także skardze skierowanej do Sądu domagają się ponownej oceny stanu faktycznego w zakresie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na marketing, skorzystanie przez nich z ulgi na cele kultu religijnego. Powołują przy tym nowe dowody, a także wskazują na zaistniałe, ich zdaniem, uchybienia procesowe w toku postępowania podatkowego oraz wadliwą ocenę materiału dowodowego. W ocenie Sądu powyższe zarzuty nie stanowią przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonych decyzji, a wynika to z powołanych na wstępie wywodów.

Przyznać należy podatnikom, że postępowanie prowadzone przez Ministra Finansów naruszyło przepisy dotyczące terminów zaskarżenia odwołania. Jest to oczywiście naganne jednakże nie miało wpływu na rozstrzygnięcia.

Wobec tego, że zaskarżona decyzje nie naruszały prawa, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł, jak w sentencji.