Uzasadnienie
Przedsiębiorstwo "V." Spółka z o.o. zaskarżyło do Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzję Izby Skarbowej w W. z dnia 29 sierpnia 1989 r. nr IS.PWo-082-100/89, utrzymającą w mocy decyzję zwolnienia Spółki z podatku dochodowego od dochodów osiągniętych z tytułu wykonywania robót budowlano-remontowych na rzecz budownictwa mieszkaniowego i infrastruktury towarzyszącej.
Zaskarżona decyzja powołuje się na przepisy par. 1 ust. 2 i par. 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 6 lutego 1989 r. w sprawie zwolnienia od podatku dochodowego dochodów z tytułu niektórych rodzajów działalności gospodarczej /Dz.U. nr 3 poz. 20 ze zm./ i powoduje, że Spółka prowadzi działalność remontową w obiektach budownictwa mieszkaniowego od 1988 r. Z tego powodu nie spełnia warunku ustanowionego w par. 2 ust. 1 wymienionego rozporządzenia o podjęciu takiej działalności po dniu wejścia w życie tego rozporządzenia, to jest po dniu 7 lutego 1989 r.
Jak wynika z treści skargi, Spółka wnosi o uchylenie tej decyzji i zarzuca, że opiera się ona na błędnej wykładni omawianych przepisów. Wywodzi, że przepis par. 1 ust. 2 w związku z par. 2 ust. 1 omawianego rozporządzenia zwęża krąg podmiotów uprawnionych do korzystania z powyższego zwolnienia tylko do tych, które po dniu wejścia w życie rozporządzenia rozpoczną łącznie remonty i inwestycje w zakresie budownictwa mieszkaniowego i obiektów budownictwa mieszkaniowego oraz infrastruktury towarzyszącej.
Taką koncepcję wykładni omawianych przepisów podtrzymuje Spółka także w piśmie z dnia 1 grudnia 1989 r., podkreślając, że wobec tego spełnia warunki do korzystania z omawianego zwolnienia od podatku dochodowego w części dotyczącej robót na rzecz budownictwa mieszkaniowego i infrastruktury towarzyszącej.
Odpowiedź na skargę wnosi o jej oddalenie i podtrzymuje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Nie można uznać za trafną wykładni omawianych przepisów zaprezentowanej przez skarżącą Spółkę. Użyty bowiem w par. 1 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 6 lutego 1989 r. w sprawie zwolnienia od podatku dochodowego dochodów z tytułu niektórych rodzajów działalności gospodarczej /Dz.U. nr 3 poz. 20 ze zm./ zwrot "roboty budowlano-montażowe dotyczące inwestycji i remontów" nie oznacza, że prawodawca ustanowił warunek w postaci łącznego prowadzenia inwestycji i remontów. W omawianym przepisie spójnik "i" został użyty zarówno w początkowym zwrocie "w zakresie budownictwa mieszkaniowego i infrastruktury towarzyszącej", jak i w zwrocie "dotyczącej inwestycji i remontów", a także w końcowym zwrocie "budownictwa mieszkaniowego i infrastruktury towarzyszącej".
Gdyby uznać za trafną wykładnię sugerowaną przez skargę, to konsekwentnie należałoby przyjąć, że prawodawca jeszcze bardziej, niż to sugeruje skarga, ograniczył krąg uprawnionych jedynie do tych, którzy nie tylko prowadzą łącznie inwestycje i remonty, ale także jednocześnie wykonują tę działalność łącznie w budownictwie mieszkaniowym i towarzyszącej infrastrukturze. Śladem takiego rozumowania należałoby konsekwentnie taką wykładnię stosować wobec pozostałych przepisów tego rozporządzenia, to jest wszędzie tam, gdzie prawodawca użył spójnika "i", prowadziłoby to do oczywistego absurdu.
W tej sytuacji należałoby stwierdzić, że wykładnia omawianego przepisu nie może być inna niż wynikająca z podstawowej, gramatycznej roli spójnika "i", to jest jako części mowy używanej do łączenia jednorodnych części zdania. To zaś prowadzi do wniosku, że unormowanie zawarte w par. 1 ust. 2 omawianego rozporządzenia oznacza możliwość zarówno łącznego wykonywania robót w zakresie budownictwa mieszkaniowego i infrastruktury towarzyszącej, jak i możliwość wykonywania bądź tylko jednych, bądź tylko drugich robót, zarówno możliwość wykonywania robót budowlano-montażowych dotyczących łącznie inwestycji i remontów, jak i możliwość wykonywania robót budowlano-montażowych mających charakter bądź tylko inwestycji, bądź tylko remontów. Taką wykładnię gramatyczną potwierdza wykładnia celowościowa, skoro bowiem omawiane rozporządzenie ma na celu stworzenia ekonomicznej motywacji dla podejmowania lub uruchamiania szczególnie potrzebnej działalności gospodarczej, to byłaby sprzeczna z tą motywacją wykładnia tak dalece ścieśniająca, jaką sugeruje skarga.
Mając powyższe na względzie, należało stwierdzić, że wykładnia omawianego przepisu, zastosowana w zaskarżonej decyzji, jest trafna. Badając natomiast adekwatność materiału dowodowego do ustaleń faktycznych, z których wywiedziono twierdzenie zaskarżonej decyzji o wykonywaniu przez Spółkę omawianej działalności już przed dniem 7 lutego 1989 r. /to jest przed dniem wejścia w życie cytowanego rozporządzenia/, należało stwierdzić, że materiał dowodowy zgromadzony w aktach przedstawionych Sądowi nie pozwala na niewątpliwe ustalenie, iż skarżąca Spółka nie podjęła po 7 lutego 1989 r. działalności, o której mowa w par. 1 ust. 1 pkt 3 tego rozporządzenia. Zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu podatkowego I instancji ograniczają się w tej mierze do ogólnego zaprzeczenia, mimo że skarżąca Spółka w swoich wystąpieniach w toku postępowania administracyjnego /w tym także wyraźnie w odwołaniu/ przedstawia, iż właśnie z dniem 1 marca 1989 r. podjęła konkretną działalność inwestycyjną w budownictwie mieszkaniowym, przy czym tej działalności inwestycyjnej nie prowadziła przed dniem 7 lutego 1989 r. Zebrany w tej mierze materiał dowodowy nie pozwala ani na potwierdzenie tezy, ani też na jej wyłączenie.
Uznając, że te braki dowodowe stanowią naruszenie przepisów art. 7, 77 i art. 80 Kpa mające istotny wpływ na wynik sprawy, należało zaskarżoną decyzję uchylić na podstawie art. 207 par. 2 pkt 3 Kpa. W toku ponownego rozpoznania sprawy niezbędne jest uzupełnienie materiału dowodowego w celu dokonania precyzyjnego ustalenia, czy po dniu 7 lutego 1989 r. skarżąca Spółka podjęła /nie zajmując się tym wcześniej/ którąkolwiek z działalności opisanych w par. 1 ust. 1 pkt 3 omawianego rozporządzenia.
Przy interpretacji tego rozporządzenia wiążące znaczenie ma wykładnia wyrażona przez Sąd w niniejszym wyroku /art. 209 Kpa/.
O kosztach orzeczono w myśl art. 208 Kpa.