Uzasadnienie
Urząd Skarbowy w W. decyzją z dnia 29 marca 1994 r. wydaną na podstawie art. 14 ust. 2 i art. 15 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. nr 27 poz. 111 ze zm./ określił spółce z o.o. "A" wysokość nie pobranego zryczałtowanego podatku dochodowego za 1992 r. w kwocie 22.915.000 zł, należnego od wypłat dokonanych na rzecz firmy "M.", mającej siedzibę w Lichtensteinie z tytułu użytkowania samochodu na podstawie umowy leasingowej. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia podano, że w wyniku umowy leasingowej z dnia 27 grudnia 1990 r. Spółka użytkowała w 1992 r. samochód marki "mercedes" będący własnością leasingodawcy i z tego tytułu przekazała firmie "M." łącznie 13.944 DM, co stanowi równowartość 114.575.500 zł.
Samochód zwrócono leasingodawcy 4 marca 1993 r. i w tym samym dniu sprzedano spółce "A". Leasingodawca nie ma w Polsce swej siedziby ani zarządu, a więc zgodnie z art. 3 ust. 2 i art. 21 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (...) podlega opodatkowaniu w wysokości 20 procent uzyskanego na terenie Polski przychodu z tytułu użytkowania samochodu, który jest urządzeniem przemysłowym. Polska i Lichtenstein nie zawarły umowy o zapobieżeniu podwójnemu opodatkowaniu, a spółka "A" wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 26 cytowanej ustawy z 1992 r. nie pobrała - jako płatnik - podatku w kwocie 22.915.000 zł.
W odwołaniu od tej decyzji zarzucono, że omawiana ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych weszła w życie 1 stycznia 1992 r. i nie ma zastosowania do umów leasingowych zawieranych przed tą datą, a ponadto brak podstawy prawnej również i w tej ustawie z 1992 r. do naliczania podatku dochodowego od rat leasingowych z tytułu użytkowania samochodu, gdyż nie jest on narzędziem przemysłowym w rozumieniu art. 21 tej ustawy.
Izba Skarbowa w W. decyzją z 4 lipca 1994 r. wydaną na podstawie art. 128 par. 1 pkt 1 Kpa utrzymała w mocy decyzję organu I instancji z równoczesnym podtrzymaniem jej podstawy faktycznej i prawnej.
W skardze do Sądu Spółka zarzuciła naruszenie art. 21 i art. 26 powołanej ustawy z 1992 r. Zdaniem Spółki samochód osobowy nie jest urządzeniem przemysłowym, świadczy o tym fakt, że według klasyfikacji przedmiotowej SW GUS samochody osobowe zakwalifikowano do gałęzi 10, zaś urządzenia przemysłowe do gałęzi 07, 09.
W odpowiedzi na skargę strona przeciwna nie znalazła podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Niesporne jest w sprawie, że skarżąca Spółka przekazała firmie zagranicznej "M." mającej siedzibę w Lichtensteinie, z tytułu użytkowania w 1992 r. jej samochodu łącznie 13.944 DM, stanowiących równowartość 114.575.500 zł i nie pobrała - jako płatnik - należnego od tej kwoty zryczałtowanego podatku dochodowego. W świetle takiego stanu faktycznego sprawy oraz powołanych wyżej przepisów cyt. ustawy z 1992 r. - skarga nie jest uzasadniona. Bezzasadny jest przede wszystkim zarzut, jakoby samochód osobowy nie mógł być zaliczony do "urządzenia przemysłowego", o którym mowa w art. 21 omawianej ustawy. Przepis ten nie definiuje tego pojęcia, jak również nie odsyła w celu jego wyjaśnienia do innych przepisów obowiązującego prawa.
W tym stanie rzeczy zgodnie z zasadami wykładni, ustalenia treści tego pojęcia należy poszukiwać w języku potocznym, wyrażonym w słowniku języka polskiego. I tak zgodnie z definicją słownikową, urządzenie jest to rodzaj mechanizmu lub zespołu elementów, przyrządów służący do wykonywania określonych czynności ułatwiających pracę /Słownik Języka Polskiego, PWN, Warszawa 1993 r., str. 619/. W takim słownikowym ujęciu, samochód osobowy jest niewątpliwie "urządzeniem" przemysłowym w rozumieniu wspomnianego już art. 21, a jeśli tak, to przychody uzyskane przez firmę zagraniczną za użytkowanie samochodu na terytorium Polski w ramach umowy leasingowej podlegają opodatkowaniu na podstawie tego przepisu.
W konsekwencji więc również nie jest zasadne powoływanie się na nomenklaturę Systematycznego Wykazu Wyrobów, która została ustalona dla potrzeb statystycznych, a nie podatkowych. Nadmienić w tym miejscu należy, że identyczny pogląd prawny co do wykładni art. 21 ustawy z 1992 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyraził w kilku wyrokach /por. np. wyroki z dnia 6 maja 1994 r. i z dnia 27 maja 1994 r., wydane w sprawach III SA 1559/93 i III SA 1463/93, w tym także - wbrew stwierdzeniom skarżącej Spółki - w wyroku z dnia 11 maja 1994 r. w sprawie III SA 904/93/.
Z wyżej podanych przyczyn skargę należało oddalić na mocy art. 207 par. 5 Kpa.