Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 25 marca 1998 r., III SA 1127/96

Teza

Fakt posiadania "generalnego zamówienia" nie zwalniał podatnika pragnącego skorzystać z ulgi podatkowej z obowiązku umieszczenia na każdym rachunku sprzedaży klauzuli "sprzedaż na cele zaopatrzeniowe /inwestycyjne/".

Obowiązek ten wynika jednoznacznie z par. 17b ust. 3 rozporządzenia z dnia 17 kwietnia 1991 r. w sprawie stawek podatku obrotowego od osób fizycznych oraz nie będących jednostkami gospodarki uspołecznionej osób prawnych i innych jednostek organizacyjnych nie posiadających osobowości prawnej, ulgi, zwolnienia i tryb płatności tego podatku / Dz.U. nr 38 poz. 165 ze zm./ w brzmieniu nadanym nowelą, opublikowaną w Dz.U. 1992 nr 32 poz. 141.

Jeśli zatem podatnik obowiązku tego nie dopełnił, nie może skutecznie domagać się zwolnienia od podatku.

Uzasadnienie

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga jest bezzasadna. Wbrew poglądowi skarżącego, fakt posiadania "generalnego zamówienia" na 200.000 m.b. siatki nie zwalniał podatnika pragnącego skorzystać z ulgi podatkowej z obowiązku umieszczenia na każdym rachunku sprzedaży klauzuli "sprzedaż na cele zaopatrzeniowe /inwestycyjne/". Obowiązek ten wynika jednoznacznie z par. 17b ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 kwietnia 1991 r. w sprawie stawek podatku obrotowego od osób fizycznych (...) w brzmieniu nadanym nowelą, opublikowaną w Dzienniku Ustaw z 1992 nr 32 poz. 141. Jeśli zatem podatnik obowiązku tego nie dopełnił, nie może skutecznie domagać się zwolnienia od podatku. Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd wyrażony w wyroku z dnia 3 grudnia 1993 r. III SA 822/93, że zwolnienie ustanowione w par. 9 wspomnianego rozporządzenia z dnia 17 kwietnia 1991 r. /Dz.U. nr 38 poz. 165 ze zm./ jest zależne od łącznego spełnienia wszystkich warunków przewidzianych w rozporządzeniu /por. Monitor Podatkowy 1994 nr 3/. W przeciwnym razie par. 17b ust. 3 mógłby być przez podatnika ignorowany i w konsekwencji nie miałby żadnego znaczenia prawnego.

Trafnie zatem organy podatkowe naliczyły podatek obrotowy od czterech rachunków, nie zawierających wspomnianej wyżej klauzuli. Nie zachodziła w związku z tym potrzeba przesłuchania dyrektora firmy "W.", ani też prowadzenia innych dowodów na okoliczność "rzeczywistego" - jak to określił skarżący - celu transakcji.

Zarzut niewłaściwego wyliczenia ilości sprzedanej siatki nie jest zasadny. Organy podatkowe oparły się na danych wynikających z dokumentów odprawy celnej z dnia 30 grudnia 1992 r. oraz na oświadczeniu głównego księgowego firmy skarżącego. Skarżący nie sprecyzował jak powinno wyglądać prawidłowe - jego zdaniem - wyliczenie, w związku z czym nie można przyjąć, aby skutecznie podważył ustalenia organów podatkowych.

Zarzut nieuwzględnienia kosztów działalności polega na nieporozumieniu. Element kosztów występuje przy wymiarze podatku dochodowego, a nie podatku obrotowego. Jeśli zaś chodzi o tzw. podatek graniczny, to wbrew twierdzeniu zawartemu w piśmie procesowym, skarżący podatku takiego nie płacił.

Przechodząc do zarzutu nadpłaty podatku, Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że zarzut ten został podniesiony dopiero w postępowaniu sądowym. Tymczasem rola sądu sprowadza się do oceny prawidłowości postępowania administracyjnego, a nie do prowadzenia własnego postępowania dowodowego. Dlatego też Sąd nie mógł badać dokumentów SAD i faktur zakupu towarów, nie przedstawionych organowi administracyjnemu.

Mając na względzie wszystkie przytoczone okoliczności, skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.