Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą)z 16 stycznia 1986 r., sygn. akt III SA 1136/85

Tezy

1. Okoliczność, że ani przepisy ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o funduszu gminnym i funduszu miejskim /Dz.U. nr 52 poz. 269/ ani uchwała właściwej rady narodowej stopnia podstawowego nie regulują sprawy obniżenia świadczenia na fundusz w razie zaprzestania działalności w ciągu roku, w którym powstał obowiązek ponoszenia tego świadczenia nie oznacza, że brak jest prawnej możliwości uwzględnienia wniosku o obniżenie świadczenia.

Dla tego rodzaju sytuacji, gdy przepisy o poszczególnych podatkach nie przewidują zastosowania ulg, ustawodawca wprowadził w art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. nr 27 poz. 111 ze zm./, możliwość zaniechania przez organ podatkowy w całości lub części ustalenia zobowiązania podatkowego i poboru podatku w wypadkach gospodarczo i społecznie uzasadnionych, a także gdy wymagają tego inne szczególne okoliczności, zwłaszcza gdy pobranie podatku mogłoby zagrozić zdolności gospodarczej zakładu lub egzystencji podatnika.

2. Nie rozpoznanie sprawy w świetle wszystkich przepisów prawa, które mogą mieć zastosowanie w sprawie, uzasadnia uchylenie przez Naczelny Sąd Administracyjny zaskarżonej decyzji z przyczyny określonej w art. 207 par. 2 pkt 1 Kpa.