Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna. Interpretacja strony skarżącej, iż wszelkie umowy sprzedaży zawierane przez podatników podatku od towarów i usług zwolnione były od obowiązku podatkowego w zakresie opłaty skarbowej, niezależnie od tego czy konkretna umowa objęta była obowiązkiem podatkowym w zakresie podatku od towarów i usług, nie znajduje uzasadnienia.
Przepis art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 31 stycznia 1989 r. o opłacie skarbowej /Dz.U. nr 4 poz. 23 ze zm./ stanowił m.in., że nie podlegały opłacie skarbowej umowy sprzedaży, dzierżawy, poddzierżawy, najmu i podnajmu zawierane przez podatników, o których mowa w art. 5 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, oraz inne tego rodzaju umowy, objęte zwolnieniami na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2, a także umowy sprzedaży zawierane przez podatników, o których mowa w art. 14 tej ustawy, w zakresie czynności zwolnionych od podatku.
W ocenie Sądu z przepisu tego wynikają trzy rodzaje zwolnień z opłaty skarbowej:
- - zwolnienia umów sprzedaży, dzierżawy, poddzierżawy, najmu i podnajmu, zawieranych przez podatników, o których mowa w art. 5 ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym;
- - zwolnienia innych tego rodzaju umów, objętych zwolnieniami na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym;
- - zwolnienia umów sprzedaży zawieranych przez podatników wymienionych w art. 14 tejże ustawy.
W przedmiotowej sprawie przedmiotem sprzedaży jak wynika z umowy była zorganizowana część przedsiębiorstwa, którego własność została przeniesiona za cenę określoną w umowie.
Zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ przepisów ustawy nie stosuje się m.in. do sprzedaży przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części. Wyłączenie to ma charakter szczególny i powoduje, że strony tej konkretnej czynności nie są podatnikami podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 5 ust. 1 ustawy. Nie było w związku z powyższym podstaw prawnych aby zastosować w sprawie przepis art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy o opłacie skarbowej.
Prawidłowo więc Urząd Skarbowy przyjął, iż w przedmiotowej sprawie opłata skarbowa pobrana na podstawie art. 1 ust. 1 pkt 2 lit. "a" ustawy z dnia 31 stycznia 1989 r. o opłacie skarbowej nie mogła podlegać zwrotowi albowiem pobrana została zgodnie z prawem.
Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 207 par. 5 Kpa w zw. z art. 68 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA orzekł jak w sentencji.