Uzasadnienie
Dnia 27.8.1990 r. Urząd Celny w T. kieruje pismo do Głównego Urzędu Ceł, w którym informuje, iż posiadł wiadomość o czynieniu przez A. Z. starań o rozszerzenie lokalizacji składu celnego w T. w budynku przejścia drogowego, uzyskując na to wstępną zgodę miejscowej GPK WOP. Urząd Celny nie widzi możliwości, aby skład celny mógł funkcjonować w budynku przejścia drogowego. Panująca tam ciasnota i brak zaplecza przemawiają za tym, aby skład funkcjonował poza budynkiem przejścia drogowego.
A. Z. pismem z 29.8.1990 r. występuje do Prezesa Głównego Urzędu Ceł o wyrażenie zgody na otwarcie dodatkowego punktu sprzedaży w budynku WOP na przejściu granicznym w T., powołując się na otrzymane zezwolenie Prezesa GUC z 21.3.1990 r. w przedmiocie prowadzenia składu celnego w B.P., (...). Jednocześnie informuje, że przeprowadziła rozmowy na ten temat w Oddziale Celnym w T., jak również z gospodarzem obiektu i uzyskała aprobatę w tym zakresie.
W aktach znajduje się opinia Urzędu Celnego w T. dotycząca przydatności lokalu w budynku przejścia drogowego w T. na skład celny, o założenie i prowadzenie którego ubiega się A. Z. W opinii tej Naczelnik Oddziału stwierdza, że przedmiotowy lokal o pow. 13,5 m2 położony jest w budynku stanowiącym miejsce odpraw celnych. Pomieszczenia nie są przystosowane do przechowywania towarów pod zamknięciami celnymi. Z uwagi na b. małą poczekalnię brak jest warunków do składowania towarów, przeprowadzania rewizji celnej i dokonywania odpraw celnych. Powyższe okoliczności według opinii powodują, że przedmiotowy lokal nie spełnia podstawowych warunków na zorganizowanie w nim składu celnego.
Prezes Głównego Urzędu Ceł decyzją z 5.10.1990 r. odmówił wydania zezwolenia na założenie i prowadzenie składu celnego w budynku organów paszportowych i celnych zlokalizowanym na przejściu drogowym w T. Ww. rozstrzygnięcie Prezes GUC uzasadnił już występującymi trudnościami lokalowymi w budynku na przejściu drogowym w T., które uległyby dalszemu pogorszeniu w przypadku wyrażenia zgody na założenie i prowadzenie tam składu celnego.
Na tę decyzję A. Z. złożyła skargę do NSA, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie zezwolenia.
W uzasadnieniu skarżąca stwierdza, że decyzja Prezesa GUC oparta jest na przesłankach, których jej zdaniem nie ma prawa oceniać GUC. Podkreśla, że lokal jest wystarczającym dla prowadzenia działalności.
GUC 23.11.1990 r. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie powołując się na opinię Urzędu Celnego w T. i szkic z miejscem ewentualnego składu, które wykazują, iż zaskarżona decyzja jest zasadna. Dodatkowo wyjaśnia, że skład celny powinien dysponować pomieszczeniami, które będą umożliwiały urzędowi celnemu prawidłowe sprawowanie dozoru celnego i kontroli celnej.
Dnia 3.12.1990 r. A. Z. pod firmą "M" - skład celny wystąpiła do Urzędu Celnego w T. o uściślenie wymogów odnośnie do pomieszczeń w budynku WOP na przejściu granicznym w T. informując, że została podpisana umowa na wynajęcie pomieszczeń po kiosku Ruchu oraz pomieszczeń magazynowych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie może zostać uwzględniona.
Podstawę prawną do rozstrzygnięcia w postępowaniu administracyjnym w zakresie zezwoleń na zakładanie i prowadzenie składów celnych stanowi art. 35 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /Dz.U. nr 75 poz. 445/.
Z przepisu tego wynika m.in., że odmowa wydania zezwolenia, jego cofnięcie lub ograniczenie zakresu działalności w stosunku do wniosku może nastąpić także w przypadkach, gdy lokalizacja składu, stan pomieszczenia, w którym ma być lub jest prowadzony skład albo stan wyposażenia tego pomieszczenia uniemożliwiają lub znacznie utrudniają organom celnym sprawowanie dozoru celnego lub kontroli celnej.
Z akt sprawy wynika, że postępowanie administracyjne dotyczące wniosku skarżącej o wydanie zezwolenia na założenie i prowadzenie składu celnego w budynku organów paszportowych i celnych zlokalizowanym na przejściu drogowym w T. obejmowało swym zakresem przesłanki, o których mowa w art. 35 Prawa celnego. Mając na uwadze powyższe, zaskarżonej decyzji nie można zarzucić dowolności, zaś jej uznaniowość mieści się w obowiązującym stanie prawnym. Uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji aczkolwiek jest ułomne, to w świetle przytoczonych wyżej rozważań Sądu nie stanowi naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny skargę oddalił stosownie do art. 207 par. 5 Kpa.