Uzasadnienie
Decyzją nr [...] z dnia [...] września 2002 roku Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...] na podstawie art.10 ust.l i 3, art.12 ust.l i 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji /Dz.U. Nr 53, poz.549/ odmówił A. Z. wydania pozwolenia na broń palną sportową. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że analiza całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie nie daje, w ocenie organu, podstaw do uznania argumentacji wnioskodawcy a tym samym wydania pozwolenia na broń palną sportową. Przynależność do klubu strzelectwa sportowego, posiadanie licencji Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego oraz patentu strzeleckiego na terenie całego kraju nie jest wystarczającą okolicznością uzasadniającą udzielenie pozwolenia na broń palną sportową w trybie indywidualnym. Prowadzące swoją statutową działalność kluby strzelectwa sportowego zobowiązane są do zapewnienia swoim członkom optymalnych warunków do jej realizacji w tym zabezpieczenia odpowiedniego rodzaju i ilości broni sportowej, która będzie adekwatna do stopnia wyszkolenia poszczególnych zawodników jak i zapewni im dalsze podnoszenie kwalifikacji i umiejętności strzeleckich. [...] Klub Strzelectwa Sportowego "[...] ", którego A. Z. jest członkiem, w ocenie organu, posiada odpowiednią bazę treningową oraz niezbędny sprzęt w postaci broni sportowej i jest w stanie zaspokoić potrzeby i aspiracje swoich członków w zakresie strzelectwa sportowego.
Po rozpoznaniu odwołania A. Z. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] grudnia 2002 roku nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Podkreślił, że obowiązujące przepisy prawa umożliwiają klubom strzeleckim zaopatrzenie się w taką ilość i rodzaj broni, jaka potrzebna jest do zaspokojenia potrzeb ich członków. Przepisy o broni i amunicji stworzyły prawną możliwość dostępu do broni obiektowej wszystkim klubom i organizacjom strzeleckim, niezależnie od ich statusu prawnego. Wśród osób wykazujących rzeczywiste potrzeby posiadania broni sportowej wyróżnić można przykładowo instruktora lub inną osobę o ponadprzeciętnych potrzebach posiadania broni sportowej. Wnioskodawca nie przekonał organów, że należy do takiej kategorii osób.
Skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył A. Z. wnosząc o jej uchylenie. Podniósł w niej, że
Komendant Główny Policji nie odniósł się w decyzji do postawionych w odwołaniu zarzutów. Nie podał, w jaki sposób dokonał wiarygodnych ustaleń, że nie jest on osobą wykazującą rzeczywiste potrzeby posiadania broni sportowej oraz nie należy do wyróżniających się członków klubu strzelectwa strzeleckiego. Organ nie podał również czym się kierował dokonując takich ustaleń.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje"
Z dniem 1 stycznia 2004 roku weszły w życie:
ustawa z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U Nr 153, poz. 1269/ ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U Nr 153, poz. 1270/ ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U Nr 153, poz. 1271/.
Jednocześnie uchylona została ustawa z dnia 11 maja 1985 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, która obowiązywała w dacie wniesienia skargi w sprawie niniejszej.
Zgodnie z art. 97 § 1 p.w.u.p. sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacja ma miejsce w sprawie niniejszej.
W świetle art. 1 § 1 u.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W grę wchodzi kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z prawem materialnymi i przepisami procesowymi
Zgodnie z art. 10 ust.l i 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Pozwolenie może być wydane w szczególności, w celach sportowych. Ustawa nie określa kryteriów, jakimi winny kierować się organy Policji przy wydawaniu pozwoleń. Oznacza to, że organ Policji w granicach uznania administracyjnego ustala, czy w konkretnym przypadku zachodzą okoliczności uzasadniające wydanie pozwolenia na broń.
Organ I instancji w niniejszej sprawie uznał, że wskazane przez A. Z. przesłanki nie są wystarczające do wydania pozwolenia. W ocenie Komendanta Głównego Policji, Komendantowi Wojewódzkiemu Policji nie można zarzucić naruszenia przepisów prawa a odwołanie nie wskazuje na żadne nowe okoliczności, które uzasadniałyby zmianę decyzji. Odwołanie jest w istocie polemiką z prawidłowymi ustaleniami organu I instancji.
Nie można zgodzić się ze stanowiskiem Komendanta Głównego Policji.
Odwołanie A. Z. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji wskazuje na okoliczności, do których nie odniósł się organ II instancji. Twierdzenie organu I instancji o możliwości zaspokojenia potrzeb i aspiracji wnioskodawcy w ramach klubu "[...]" jest dowolne. Nie znajduje oparcia w zebranym materiale dowodowym. W aktach sprawy brak jakiegokolwiek dowodu na okoliczność funkcjonowania klubu sportowego "[...]". Wnioskodawca w odwołaniu kwestionował przyjęte przez organ I instancji ustalenia i wnioski dotyczące jego macierzystego klubu i generalnie klubów strzelectwa sportowego. Wskazał także na brak podstawy prawnej, z której wynikałby obowiązek klubów strzelectwa sportowego zapewnienia swoim członkom optymalnych warunków uprawiania strzelectwa. Poza sporem jest, że wnioskodawca uprawia strzelectwo sportowe. Uczestniczy w zawodach sportowych na terenie całego kraju. Jako zawodnik-strzelec, nie posiadając własnej broni i pozwolenia na broń, nie ma pełnych możliwości podnoszenia poziomu sportowego albowiem w trakcie zawodów czy treningów korzysta z innego egzemplarza broni. Osiąganie dobrych wyników znacznie utrudnia brak własnej broni. Jednakże ocena osiągnięć skarżącego nie była przedmiotem analizy organu. Mimo to sformułował on wniosek o braku przez wnioskodawcę ponadprzeciętnych potrzeb posiadania broni.
W świetle powyższych rozważań zarzuty skarżącego sąd uznał za trafne. Uznaniowy charakter decyzji nie zwalnia organu rozstrzygającego, w tym także odwoławczego, od zbadania wszystkich okoliczności sprawy mogących mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Komendant Główny Policji nie uzasadnił rozstrzygnięcia sprawy dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, czym naruszył przepis art. 107 § 3 kpa a w konsekwencji art. 7 i 77 kpa.
Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 145 § 1 ust.
- c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd orzekł jak w wyroku