Uzasadnienie
Przedsiębiorstwo Robót Ogólnobudowlanych "T-B" w W. zawarło dnia 22 kwietnia 1991 r. umowę ze Spółdzielnią Mieszkaniową "W" w W. na wykonanie inwestycji pod nazwą "Zespół Mieszkalno-Usługowy" w Osiedlu B. Dnia 11 października 1991 r. to samo przedsiębiorstwo zawarło umowę ze Spółdzielnią Pracy "S" na wykonanie budynku mieszkalnego w osiedlu C".
Umowami z dnia 10 maja 1993 r. i z dnia 9 czerwca 1993 r. przedsiębiorstwo "T" przekazało "wszelkie uprawnienia i zobowiązania wykonawcy robót" wynikające z wymienionych na wstępie umów /z dnia 22 kwietnia 1991 r. i z dnia 11 października 1991 r./ Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością ""T-1" z siedzibą w G. N. Ta ostatnia, rozliczając się z podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 1994 r., zastosowała stawkę "0" procent w pięciu fakturach związanych z realizacją przyjętych obowiązków.
Urząd Skarbowy w W. uznał, że usługi wymienione w fakturach podlegały podatkowi według stawki 7 procent, wynikającej z art. 51 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./. Z tych względów, decyzją z dnia 17 maja 1994 r., wymierzył spółce "T-1" podatek VAT za miesiąc marzec w kwocie 222.375.000 zł. Suma ta obejmowała między innymi kwotę 23.341.000 zł, naliczoną od wspomnianych wyżej pięciu faktur /7 procent od 333.455.000 zł/.
Zdaniem Urzędu, nie miał w sprawie zastosowania par. 40a ust. 1 pkt 1 lit. "a" rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 12 maja 1993 r. w sprawie podatku od towarów i usług /Dz.U. nr 39 poz. 176 ze zm./, wprowadzający stawkę "0" procent w stosunku do usług budowlano-montażowych, realizowanych na podstawie umów zawartych przed dniem 2 marca 1993 r. Urząd podkreślił, że nie można przekazać uprawnień nabytych przez przedsiębiorstwo "T" innej spółce.
Spółka "T-1" odwołała się od decyzji organu pierwszej instancji i podniosła, że porozumienia z 10 maja 1993 r. i z 9 czerwca 1993 r. nie są umowami o realizację robót, a stanowią jedynie cesję. Innymi słowy, nadal obowiązują obie umowy z 1991 r., w których jedynie nastąpiła zmiana po stronie wykonawcy. Tym samym, zdaniem strony odwołującej się, obowiązywała stawka "0" procent z par. 40a ust. 1 pkt 1 lit. "a" wspomnianego wyżej rozporządzenia.
Izba Skarbowa w O. nie podzieliła tej argumentacji i dnia 5 października 1994 r. utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję. Zwróciła uwagę, że skoro par. 40 ust. 2 rozporządzenia wymaga między innymi podania do dnia 30 lipca 1993 r. danych dotyczących stron umów zawartych przed 2 marca 1993 r., to znaczy, że " (...)ustalone zobowiązania mają charakter podmiotowy (...)".
Minister Finansów - według Izby Skarbowej - chciał chronić strony umów i dlatego zmiana strony uniemożliwia zastosowanie stawki "0" procent.
Spółka "T-1" wniosła skargę na powyższą decyzję, podtrzymując dotychczasowy tok rozumowania i podkreślając, że złożyła informację o umowach zawartych przed dniem 2 marca 1993 r., zgodnie z wymogami par. 40a ust. 2 rozporządzenia. Umowy cesji nie mogą być traktowane jako umowy "nowe". Skarżąca podniosła nadto, że jej argumentacja znajduje poparcie z treści uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lipca 1994 r. w analogicznej sprawie, III SA 11/94.
Izba Skarbowa w O. wniosła o oddalenie skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Nikt nie kwestionował, że strona skarżąca złożyła w terminie zawiadomienie oraz przedłożyła inne dane, wymagane przez par. 40 ust. 2 rozporządzenia. Wywody skarżącego na ten temat są zatem zbyteczne.
Rację ma również Urząd Skarbowy, że w Prawie podatkowym niedopuszczalne jest przekazanie uprawnień nabytych przez jednego podatnika innemu podatnikowi. Wbrew jednak wywodom Izby Skarbowej, stawka podatku "0" procent z par. 40a ust. 1 pkt 1 lit. "a" rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 12 maja 1993 r. w sprawie podatku od towarów i usług /Dz.U. nr 39 poz. 176 ze zm./ odnosi się do przedmiotu opodatkowania, a mianowicie do usług określonego rodzaju, wykonywanych na podstawie umów zawartych przed dniem 2 marca 1993 r. Nie można zatem mówić o uprawnieniach podmiotowych nabytych przez konkretnego podatnika.
Innymi słowy ważne jest nie to, kto świadczy usługi, lecz na podstawie jakiej umowy usługi są świadczone. Omawiany przepis miał na celu zachowanie proporcji kalkulacyjnych, które brane były pod uwagę przy rozpoczęciu inwestycji. Zmiana Prawa podatkowego nie powinna bowiem burzyć dokonanych kalkulacji.
Trafnie wywiodła strona skarżąca, że sporne inwestycje wykonywano na podstawie umów z 1991 r., a umowy cesji nie były umowami o realizację robót. Umowy te nie przenosiły uprawnień podatkowych a jedynie cywilnoprawne roszczenia i zobowiązania wykonawcy robót. Zmiana stron umowy nie zmieniła faktu, że podstawą realizacji robót były umowy z 1991 r.
Akcentując analogiczne argumenty wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 lipca 1994 r. /III SA 11/94/, należało uchylić zaskarżoną decyzję na podstawie art. 207 par. 1 i par. 2 pkt 1 Kpa oraz orzec o kosztach postępowania sądowego zgodnie z art. 208 Kpa.