Uzasadnienie
Zaskarżoną do Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzję z 11 lipca 1996 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy zakwestionowaną w odwołaniu Bogdana T. decyzję wójta gminy W. 20 maja 1996 r. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 1996 r. w kwocie 152,90 zł.
W uzasadnieniu decyzji podano, iż wbrew zarzutom odwołania podatnika od decyzji organu podatkowego I instancji, powierzchnia tarasu będącego częścią budynku letniskowego we wsi (...) należącego do podatnika powinna zostać zaliczona do powierzchni użytkowej budynku i objęta podatkiem od nieruchomości według stawek przewidzianych dla budynku.
W skardze do NSA na powyższą decyzję Bogdan T. wniósł o jej uchylenie, zarzucając, że wydano ją na podstawie niewłaściwej interpretacji i przy zastosowaniu przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./. Zdaniem skarżącego powołana ustawa w art. 4 ust. 2 precyzyjnie wskazuje sposób ustalenia powierzchni użytkowej budynku, będącej podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości, nakazując uważać za nią powierzchnię mierzoną po wewnętrznej długości ścian - to powierzchnia tarasu jego budynku nie spełnia warunków, "aby ją można było zmierzyć" /ma tylko dwie ściany, w tym jedną niepełną/.
Intencją ustawodawcy było zaliczenie do powierzchni użytkowej tylko tych powierzchni, które można zmierzyć po wewnętrznej długości ścian.
Sporny zaś taras tworzy powierzchnię otwartą, która nie ma ścian zewnętrznych i nie może być zaliczona w rozumieniu powołanej ustawy do powierzchni użytkowej obciążonej podatkiem. (...)
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. NSA w składzie rozpatrującym sprawę podziela pogląd prezentowany już wcześniej w orzecznictwie, że użyte w art. 4 ust. 2 powołanej wcześniej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych pojęcie "wewnętrznej długości ścian" ma tylko takie znaczenie, iż wyłącza z powierzchni użytkowej grubość ścian, która podlegały wliczeniu, gdyby pomiarów dokonywano po zewnętrznej stronie ściany, i w żadnym przypadku przepis ten nie oznacza, że zastąpienie ścian słupami wyłącza opodatkowanie powierzchni między nimi /wyrok NSA z dnia 6 stycznia 1993 r., III SA 602/92 - Wspólnota 1993 nr 44 str. 18/.
Jeżeli zatem w świetle art. 3 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 3 ust. 4 powołanej ustawy opodatkowaniu podlegają obiekty bez ścian, to również taras budynku letniskowego skarżącego, mający dwie ściany, pokrycie dachowe i filary, podlega wliczeniu do powierzchni użytkowej i w konsekwencji opodatkowaniu.
Mając powyższe na uwadze, skargę oddalono.