Uzasadnienie
Decyzjami z dnia 21 września 1990 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzje Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. z dnia 17 sierpnia 1990 r., którymi odmówiono Krystynie M. i Jackowi M. wydania pozwolenia na broń palną krótką. Ustosunkowując się do argumentów stron przemawiających, ich zdaniem, za wydaniem tych pozwoleń, organ odwoławczy stwierdził, że stan bezpieczeństwa publicznego, jaki występuje w kraju, nie uzasadnia obaw co do powstania takiego zagrożenia przestępczością, które powodowałoby konieczność wyposażenia wszystkich obywateli w broń palną do ochrony osobistej.
W łącznej skardze na powyższe decyzje małż. Krystyna i Jacek M. opisali rodzaj i wartość ich majątku, który wymaga ochrony - do czego mają prawo. Skarżący podnieśli, że w krajach Europy Zachodniej nie ma przeciwwskazań do uzyskania pozwolenia na broń, wobec czego nie widzą podstaw do ograniczeń posiadania broni w Polsce. Wyrazili również pogląd, że odmowa wydania pozwolenia na broń narusza ich prawa obywatelskie. Skarżący nie sprecyzowali żadnego wniosku co do postulowanego sposobu rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd.
Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi, wyjaśniając, że broń palna krótka z istoty swej służyć może osobie fizycznej wyłącznie do obrony koniecznej - w sytuacji realnego zagrożenia życia. Dla osiągnięcia wskazanego celu - ochrony majątku wystarczająca jest broń gazowa, na którą skarżący mogliby uzyskać pozwolenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wśród zagwarantowanych każdemu obywatelowi w konstytucji i innych aktach prawnych praw, określanych mianem obywatelskich, nie zostało wymienione prawo do posiadania broni. Przed postawieniem zarzutu o takim "ciężarze" jak naruszenie praw obywatelskich skarżący powinni co najmniej sprawdzić /lub poinformować się/ czego te prawa dotyczą. Artykuł 5 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych /Dz.U. nr 6 poz. 43 ze zm./ stanowi, że organy Policji wydają pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności faktyczne, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń, uzasadniają wydanie takiego pozwolenia. Ocena, czy wymienione w tym przepisie okoliczności uzasadniają - czy też nie - wydane pozwolenia, należy do organu Policji, uprawnionego do wydania pozwolenia na broń.
Oceny takiej organy obu instancji dokonały, czemu dały wyraz w uzasadnieniach swych decyzji. Sąd, który dokonuje jedynie oceny zgodności zaskarżonej decyzji z prawem /art. 16 par. 2 i art. 196 par. 1 Kpa/, nie może wkraczać w sferę administrowania, zastrzeżoną do wyłącznej kompetencji organów administracji państwowej. Dlatego też podważenie oceny, której dokonał właściwy organ, byłoby możliwe tylko wówczas, gdyby była ona nielogiczna, niezgodna z zasadami doświadczenia życiowego czy też oparta na przesłankach nie znajdujących odzwierciedlenia w zebranym materiale dowodowym. Tego rodzaju zarzutu w niniejszej sprawie nie można sformułować. Na twierdzenie skarżących, że każdy obywatel ma prawo do skutecznej obrony, należy odpowiedzieć, że ochrona mienia, nawet znacznej wartości, nie może prowadzić do zabicia człowieka czy też spowodowania ciężkich obrażeń ciała, co jest normalnym skutkiem użycia broni palnej, o którą oboje skarżący się ubiegają.
Doświadczenia państw zachodnich, na które powołali się skarżący, dowodzą, że łatwy dostęp do broni palnej zagraża bezpieczeństwu publicznemu, a nie umacnia porządku prawnego. Realnego zagrożenia ich życia ze strony osób, przeciwko którym skarżący mogliby użyć broni w uzasadnionej obronie koniecznej, skarżący nie wykazali. Trafnie zatem wskazano skarżącym możliwość obrony ich majątku środkami, które nie powodują skutków nieodwracalnych.
Z wyżej wskazanych przyczyn skarga, jako bezzasadna, podlegała oddaleniu /art. 207 par. 5 Kpa/.