Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Jak trafnie wskazała Izba Skarbowa w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia interpretacja art. 173 par. 2 Kpa zaprezentowana przez Spółkę była błędna. Nie może bowiem być żadnych wątpliwości co do tego, że wstrzymanie z mocy prawa wykonania decyzji organu podatkowego I instancji na podstawie art. 173 par. 2 Kpa zachowuje moc do czasu wydania decyzji przez organ odwoławczy.
Wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 173 par. 2 Kpa nie hamuje rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy, ani nie czyni tego postępowania bezprzedmiotowym.
Wydanie przez organ odwoławczy ostatecznej w toku instancji decyzji rozstrzygającej o istnieniu obowiązku podatkowego i wysokości zobowiązania podatkowego powoduje, że wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji traci moc prawną, a zobowiązanie ustalone decyzją organu odwoławczego staje się wymagalne i wynikający stąd obowiązek podlega egzekucji administracyjnej.
W sprawie niniejszej po wydaniu ostatecznej decyzji z dnia 12.04.1995 r. przez Izbę Skarbową nie istniały żadne przeszkody do wszczęcia i prowadzenia egzekucji należności podatkowych z niej wynikających.
Podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 7 par. 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji był oczywiście bezzasadny bowiem egzekwowany obowiązek w związku z wydaniem decyzji przez organ II instancji istniał i nie stał się bezprzedmiotowy.
Również bezzasadny był zarzut naruszenia art. 61 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, bowiem przepis ten dotyczy wszczęcia ponownej egzekucji w przypadku umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 59 par. 1 pkt 9, co w sprawie niniejszej nie miało miejsca.
Z akt sprawy wynikało, że skarżąca w dniu 28.04.1995 r. otrzymała kopię tytułów wykonawczych oraz zawiadomienie o zastosowanie środka egzekucyjnego, co czyni bezzasadnym zarzut naruszenia art. 32 ust. 2 ustawy egzekucyjnej.
Zgodnie z par. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 sierpnia 1991 r. w sprawie kosztów upomnienia oraz przypadków, w których egzekucja administracyjna może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia /Dz.U. nr 81 poz. 354/ postępowanie egzekucyjne może być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia, gdy zobowiązany ma obowiązek ustawowy obliczenia i uiszczenia należności bez wezwania.
W sprawie niniejszej obowiązek dotyczył podatku od towarów i usług, który w myśl art. 26 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ powinien być obliczony i wpłacony bez wezwania urzędu skarbowego. Niedoręczenie upomnienia nie naruszało więc art. 15 ustawy egzekucyjnej.
Zasadę wyrażoną w powołanym wyżej art. 26 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług (...) należało mieć na uwadze przy ocenie zarzutu naruszenia art. 18 ustawy o zobowiązaniach podatkowych. W myśl art. 18 ust. 2 ustawy, jeżeli podatnik jest obowiązany sam obliczyć i wpłacić podatek za termin płatności uważa się ostatni dzień, w którym wpłata powinna nastąpić. W tym przypadku podatek powinien być uiszczony w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy.
Na marginesie należy tylko zauważyć, że decyzja Izby Skarbowej z dnia 25.04.1995. r. nie była decyzją, o jakiej mowa w art. 18 ust. 1 ustawy o zobowiązaniach podatkowych.
Mając powyższe na uwadze zaskarżone postanowienie należało ocenić jako zgodne z przepisami prawa.
Na tę ocenę bez wpływu pozostają wywody zawarte w piśmie skarżącej z dnia 2.04.1997 r. dotyczącym w szczególności postępowania w sprawie ustalenia zobowiązania w podatku od towarów i usług /co czyniło zbędnym żądanie akt tej sprawy/ oraz jej poglądy na temat właściwości organów egzekucyjnych.
Należy dodać, że te wywody i poglądy nie były przedstawione w zażaleniu na postanowienie Urzędu Skarbowego z dnia 12.05.1995 r. stąd nie można byłoby postawić zarzutu, że w zaskarżonym postanowieniu Izba Skarbowa nie ustosunkowała się do nich.
W tym stanie skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 207 par. 5 w zw. z art. 196 par. 3 Kpa oraz w zw. z art. 68 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368/.