Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 1995 r. VI SA 17/95 /ONSA 1996 Nr 1 poz. 8/ do wyrażenia zgody przez zarząd gminy, wójta lub burmistrza /prezydenta miasta/, o jakiej mowa w art. 10 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o finansowaniu gmin /Dz.U. nr 129 poz. 600/ stosuje się art. 106 Kpa. Oznacza to, że zgoda zarządu gminy na udzielenie ulg w zakresie podatków i opłat stanowiących dochody gminy, a pobieranych przez Urząd Skarbowy lub odmowa takiej zgody powinna być wyrażona w formie postanowienia, a nie decyzji administracyjnej. Dotyczy to również działania Samorządowych Kolegiów Odwoławczych w tych sprawach. Zatem wydane w niniejszej sprawie decyzje przez organy obu instancji pozostawały w sprzeczności z powołaną wyżej uchwałą NSA.
W decyzji z 17.6.1996 r. Burmistrz Gminy "odmówił umorzenia" zaległego podatku nie będąc upoważnionym do podjęcia takiego rozstrzygnięcia. Z treści art. 10 ust. 2 ustawy o finansowaniu gmin wynika, że sprawa o udzielanie wymienionych w tym przepisie ulg, odroczeń i umorzeń oraz o zaniechanie poboru należą do właściwości urzędu skarbowego. Załatwienie spraw wymienionych w powołanym przepisie objęte jest współdziałaniem urzędu skarbowego oraz zarządu gminy przewidzianym w art. 106 Kpa, przy czym działanie zarządu gminy w tym zakresie polega na zajęciu stanowiska w przedmiocie udzielania ulg wyrażonego w formie postanowienia.
Decyzję rozstrzygającą o udzieleniu lub odmowie udzielenia omawianych ulg podejmuje zawsze urząd skarbowy. Na to bezpodstawne wkroczenie Burmistrza Gminy w kompetencje innego organu Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie zwróciło uwagi. Wprawdzie w uzasadnieniu decyzji Burmistrza zamieszczono informację, że "ostateczną decyzję w tej sprawie wyda Urząd Skarbowy" jednakże i ta informacja była nieprawidłowa zważywszy, że Urząd Skarbowy działający w I instancji wydaje decyzje, od których przysługuje odwołanie. W podstawie prawnej swojej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołało art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./, który upoważnia do zaniechania poboru podatków, gdy tymczasem przedmiotem sprawy było umorzenie zaległości podatkowych oraz odsetek za zwłokę, w których to sprawach ma zastosowanie art. 31 cytowanej ustawy.
Zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśnienie, iż kontrola decyzji dokonywana przez organ II instancji ma jedynie charakter formalny było oczywiście nieprawidłowe i sprzeczne z treścią art. 138 Kpa. Organ odwoławczy jest bowiem przede wszystkim organem merytorycznym, na którym ciąży obowiązek ponownego rozpatrzenia sprawy we wszystkich jej aspektach. Poza tym, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze błędnie powołało się na art. 8 ust. 2 ustawy o zobowiązaniach podatkowych należy zwrócić uwagę, iż nie jest rzeczą Kolegium ocena decyzji wymiarowej, i to z punktu widzenia ich "zgodności" z art. 8 ust. 2 ustawy.
Ponieważ w sprawie chodziło o umorzenie zaległości podatkowych oraz odsetek za zwłokę, należało rozważyć, czy z uwagi na sytuację majątkową i rodzinną skarżącego, istniejącą na dzień złożenia wniosku o umorzenie nie zachodziły w tej sprawie szczególne względy gospodarcze lub społeczne, o których mowa w art. 31 ustawy o zobowiązaniach podatkowych, a które mogłyby ewentualnie uzasadniać umorzenie w całości albo w stosownej części zaległości obowiązujących skarżącego. Skarżący podnosił bowiem, że przedstawione przez niego zdarzenia losowe /nieuleczalna choroba syna, kradzież i poniesione w związku z tym wydatki i straty/ doprowadziły do "kryzysu finansowego", z którym nadal się boryka.
Mając powyższe na uwadze sąd na podstawie art. 22 ust. 2 pkt 1 i 3 w zw. z art. 51 i art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ uchylił zaskarżoną decyzję.