Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 30 czerwca 1998 r., III SA 1307/97

Teza

Ani liczba osób zatrudnionych w firmie ochroniarskiej, wyposażonych w broń palną krótką, ani też okoliczność zatrudnienia skarżącego na 1/2 etatu i prowadzenia własnej działalności gospodarczej nie mogą przesądzać o tym, że odpadła przesłanka faktyczna, uzasadniająca wydanie skarżącemu pozwolenia na broń. Przesłanką tą było bowiem zatrudnienie w koncesjonowanej firmie ochrony mienia.

Uzasadnienie

Zaskarżoną do Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzją z dnia 7 lipca 1997 r Komendant Główny Policji /ponownie rozpatrując sprawę/ utrzymał w mocy zakwestionowaną w odwołaniu Zenona M. decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 9.04.1997 r. cofającą pozwolenie na broń palną krótka.

W motywach decyzji podano, że w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych /Dz.U. nr 6 poz. 43 ze zm./ uzasadniające dokonane przez organ I instancji rozstrzygnięcie.

Strona uzyskała bowiem pozwolenie na broń w związku z zatrudnieniem w firmie ochrony mienia jednakże zestawiając zakres świadczonych przez tę firmę usług konwojowych /w okresie od 1.01.-31.05.1997 r. firma wykazała 13 konwojów, w tym w 3 uczestniczył Zenon M. nie będąc nigdy jedynym konwojentem/ z ilością pracowników firmy posiadających pozwolenie na broń /łącznie z właścicielem firmy 5 osób w tym 1 z bronią gazową/ uznano, iż nie ma potrzeby wyposażenia wszystkich tych osób w broń palną krótką. Dodatkowo wskazano, że Zenon M. zatrudniony jest "jedynie" na 1/2 etatu, a w firmie ochroniarskiej pracuje dodatkowo /prowadzi bowiem własną działalność gospodarczą/. W uzasadnieniu decyzji Komendant Główny Policji podał również, iż nie bez znaczenia dla sprawy jest fakt, że Zenon M. chcąc wejść w posiadanie broni palnej wprowadził w przeszłości w błąd organy Policji podając nieprawdziwe informacje co do swego zatrudnienia w firmie ochrony mienia. Nie jest więc osobą godną zaufania, a tylko takie mogą wykonywać odpowiedzialną pracę jako agenta ochrony. Również inne podane przez stronę okoliczności faktycznie nie uzasadniają pozostawienia jej broni do celów ochrony osobistej. Odnośnie napadu na Zenona M. dokonanego w 1994 r. ustalono bowiem, że grupa przestępcza dokonująca go przebywa w zakładzie karnym, a więc nie można się zgodzić z argumentem strony, iż czuje się ona zagrożona w związku z przebywaniem bandytów na wolności. Przesłanką uzasadniającą posiadanie broni nie może być też wykonywanie usług transportowych albowiem działalność tego typu wykazuje wiele osób, a osoba Zenona M. na ich tle w niczym nie wyróżnia się. Nie ma więc powodów by przyjąć, iż właśnie jego bezpieczeństwo wymaga tak szczególnego środka ochrony jak broń palna, zwłaszcza że w toku postępowania nie ustalono faktów uzasadniających obawy strony o zdrowie lub życie.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję skarżący Zenon M. wniósł o stwierdzenie jej nieważności, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa /art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa/. Przedstawiając przebieg postępowania skarżący podniósł, że nie miał możliwości ustosunkowania się do niektórych dowodów przeprowadzonych przez organy Policji /rozmowa telefoniczna dotycząca okoliczności wykonywania czynności konwojowania/, czym naruszono art. 79 par. 1 i 2 Kpa.

W ocenie skarżącego organy Policji nie uwzględniły jego argumentów i nie uzasadniły ich odrzucenia, mimo iż były to argumenty istotne. Wykonywanie pracy konwojenta wartości pieniężnych, prowadzenie usług transportowych, napad na dom skarżącego /którego sprawców nie schwytano/ stanowią zaś wystarczającą przesłankę do posiadania broni.

Podstawą wszczęcia postępowania o cofnięcie skarżącemu pozwolenia na broń było postępowanie karne przeciwko właścicielowi firmy ochroniarskiej o sporządzanie fikcyjnych umów o pracę, które umorzono, a nikogo nie interesowało już, czy postępowanie w sprawie o cofnięcie pozwolenia na broń ma podstawy, czy też nie.

Nie przedstawiono także skarżącemu, jakie przepisy prawne naruszył swym postępowaniem.

Odpowiadając na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Z treści zaskarżonej decyzji wynika, że zasadniczym motywem cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń była dokonana przez organ odwoławczy analiza stanu zatrudnienia w firmie ochroniarskiej, w której pracuje skarżący, a która skłoniła organ do uznania, że nie ma potrzeby wyposażania wszystkich pracowników tej firmy w broń palną krótką. Zauważyć zaś trzeba, że przedmiotem zaskarżonej decyzji nie jest określenie potrzeb wyposażenia firmy zatrudniającej skarżącego w broń palną krótką, lecz cofnięcie pozwolenia na broń konkretnej osobie /skarżącemu/.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie rozpoznającym sprawę tak ujęte zasadnicze motywy rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji wykraczają poza przesłanki określone w przepisie art. 11 ust. 1 powołanej wcześniej ustawy o broni, amunicji i materiałach wybuchowych.

Ani bowiem liczba osób zatrudnionych w firmie ochroniarskiej, wyposażonych w broń palną krótką, ani też okoliczność zatrudnienia skarżącego na 1/2 etatu i prowadzenia własnej działalności gospodarczej nie mogą przesądzać o tym, że odpadła przesłanka faktyczna, uzasadniająca wydanie skarżącemu pozwolenia na broń. Przesłanką tą było bowiem zatrudnienie w koncesjonowanej firmie ochrony mienia, którego organ odwoławczy nie neguje.

Uszło przy tym uwadze organu odwoławczego, że inna była motywacja decyzji organu I instancji, który uznał, że skarżący faktycznie nie wykonuje czynności konwojowania wartości pieniężnych opierając takie ustalenie na dowodach przeprowadzonych sprzecznie z przepisem art. 79 par. 1 i art. 81 Kpa /notatka urzędowa z rozmów przeprowadzanych przez funkcjonariusza Policji, bez udziału skarżącego i bez stworzenia mu możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonego dowodu/.

Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 11 ust. 1 ustawy o broni, amunicji i materiałach wybuchowych i na podstawie art. 22 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzekł, jak w sentencji.

O kosztach postępowania sądowego orzeczono po myśli art. 55 ust. 1 powołanej ustawy.