Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 28 marca 2000 r. (...) Minister Pracy i Polityki Społecznej utrzymał w mocy decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji osób Niepełnosprawnych z dnia 23 lutego 1999 r. w sprawie odmowy umorzenia wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych należnych od K. K., J. M. i J. S., wspólników spółki cywilnej - P. G. z tytułu zatrudnienia uczniów w 1998 r.
W motywach rozstrzygnięcia powołano się na brzmienie art. 67 par. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Stwierdzono brak przesłanek do umorzenia wpłat na Fundusz określonych w cytowanym przepisie prawa, a więc uzasadnionego ważnego interesu strony lub interesu publicznego. Dokonaną przez organ I instancji ocenę sytuacji gospodarczej P. uznano za trafną. Wskazywał na to zysk uzyskiwany z działalności gospodarczej. Stwierdzono, że instytucja umorzenia zaległości jest stosowana wyjątkowo. P. znacznie złagodzono dolegliwości płatnicze poprzez umorzenie należnych wpłat za okres od września 1995 r. do grudnia 1997 r., co stanowiło wystarczającą pomoc ze strony Funduszu. Minister Pracy i Polityki Społecznej podniósł nadto, iż nadmierne uszczuplenie środków Funduszu mogłoby doprowadzić do znacznego ograniczenia finansowania zadań w zakresie integracji osób niepełnosprawnych ze społeczeństwem.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego K. K., J. M. i J. S., wspólnicy spółki cywilnej - P. G. argumentowali, że do zatrudnienia ogółem w zakładzie pracy nie należy wliczać uczniów zatrudnionych na podstawie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego.
Ich zatrudnienie nie może być traktowane jako rzeczywiste zatrudnienie, ze względu na to, że ich przygotowanie zawodowe wynosi w I klasie 6 godzin tygodniowo, w II klasie 12 godzin tygodniowo i w III klasie 24 godziny tygodniowo. Wspólnicy wywodzili, że P. "G." realizuje cele działalności PFRON, zatrudnia nie 6 procent osób niepełnosprawnych a około 12 procent. Taka struktura zatrudnienia jest wyrazem prospołecznej polityki kadrowej właścicieli P. Umorzenie więc należnych wpłat ma wyraźne uzasadnienie interesem publicznym i interesem podatnika.
W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji z dnia 28 marca 2000 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Umorzenie zaległości podatkowych, w tym i należności Państwowego Funduszu Rehabilitacji osób Niepełnosprawnych, następuje w oparciu o przepis art. 67 par. 1 Ordynacji podatkowej. Przepis ten przewiduje następujące przesłanki umorzenia zaległości: ważny interes podatnika lub interes publiczny. Rozstrzygnięcia w omawianym zakresie zapadają w trybie tzw. uznania administracyjnego. Świadczy o tym użyty w art. 67 par. 1 Ordynacji podatkowej wyraz "może". oznacza to, że nawet w wypadku, gdy w danej sprawie zachodzą przesłanki opisane w wymienionym przepisie prawa, to organ administracji publicznej może odmówić umorzenia zaległości.
Taki sposób realizacji uprawnień organu administracji powoduje, że sądowa kontrola legalności decyzji uznaniowych ogranicza się do oceny zgodności z prawem postępowania administracyjnego poprzedzającego wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia w sprawie odmowy umorzenia zaległości. Taką kontrolą nie objęta jest zaś merytoryczna zasadność załatwienia sprawy. Sąd dokonując w podanym wyżej zakresie kontroli zaskarżonej decyzji nie stwierdził, aby została ona wydana z takim naruszeniem przepisów postępowania, aby mogło to mieć istotny wpływ na podjęte rozstrzygnięcie. Ministrowi Pracy i Polityki Społecznej znana była sytuacja finansowa skarżącej P. Zgodnie z nadesłanymi sprawozdaniami przyniosła ona właścicielom zyski. Ponadto w latach poprzednich P. korzystała z ulg we wpłatach na PFRON w postaci ich umorzenia.
Okoliczności te, zdaniem Sądu, potwierdzają dokonaną przez Ministra Pracy Polityki Społecznej ocenę o braku przesłanek w sprawie niniejszej do umorzenia zaległości na Fundusz, wymienionych w art. 67 par. 1 Ordynacji podatkowej. ocena materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy nie jest więc oceną dowolną.
Należy uznać za uzasadniony wywód zawarty w motywach zaskarżonej decyzji dotyczący skutków umarzania wpłat na PFRON jak w sprawie niniejszej. Szerokie stosowanie instytucji umorzeń umożliwiałoby bowiem skuteczną realizację ustawowych celów tego Funduszu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszała prawo w stopniu uzasadniającym jej wzruszenie w świetle przepisów art. 22 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.
Dlatego też należało orzec o oddaleniu skargi na podstawie art. 27 ust. 1 tej ustawy.