Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą)z 6 kwietnia 1994 r., sygn. akt III SA 1316/93

Teza

1. 1. Art. 31 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. nr 27 poz. 111 ze zm./ nie zawiera listy wypadków, które z punktu widzenia społecznego lub gospodarczego obligowałyby organy podatkowe do umorzenia zaległości podatkowych. Oznacza to, iż rozstrzygnięcia w sprawach umorzeń pozostawione zostały uznaniu tych organów i to uznaniu pełnemu. Zatem do organów administracji, a nie do Sądu należy wybór jednego z możliwych sposobów rozstrzygnięcia sprawy. Nie oznacza to oczywiście dowolności decyzji. Ponieważ chodzi o odstępstwo od realizacji zasady powszechności opodatkowania powinny to być powody na tyle istotne, aby zdecydowanie wyróżniały sytuację podatnika w porównaniu z innymi, na których spoczywają podobne obowiązki podatkowe.
2. 2. Stosowanie umorzeń zaległości podatkowych nie powinno naruszać konstytucyjnej zasady równości obywateli wobec prawa.