Uzasadnienie
Decyzją z dnia 22 marca 1999 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w E. na podstawie art. 233 par. 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 12 ust. 1 pkt 1 i 6 i art. 13d ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym na skutek odwołania Mariusza S. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy G. z dnia 10 grudnia 1998 r. w sprawie odmowy zwolnienia od podatku rolnego za grunty przejęte cesją od Hieronima P. o pow. 21,09 ha.
W uzasadnieniu decyzji podało, że zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku rolnym zwalnia się od tego podatku grunty lub powiększenie już istniejącego gospodarstwa do powierzchni nie przekraczającej 100 ha oraz grunty Państwowego Funduszu Ziemi, zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa objęte w trwałe zagospodarowanie w celu utworzenia nowego gospodarstwa lub powiększenie gospodarstwa już istniejącego do powierzchni nie przekraczającej 100 ha na okres 5 lat.
Natomiast za trwałe zagospodarowanie uważa się objęcie w dzierżawę lub użytkowanie na okres nie krótszy niż 10 lat. Hieronim P. w dniu 21 marca 1994 r. wydzierżawił na okres 10 lat od Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa w E. grunty o pow. 21,09 ha, które następnie cesją w dniu 22 września 1997 r. przekazał Mariuszowi S. wraz z prawami, i obowiązkami wynikającymi z umowy dzierżawy.
W ocenie Kolegium Mariusz S. dopiero od 22 września 1997 r. został prawnym dzierżawcą gruntów.
Uprawnienie do ulgi na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku rolnym jest instytucją prawa publicznego i nie może być przelane na osobę trzecią w drodze czynności cywilnoprawnej /umowy cesji/. W związku z tym okres użytkowania gruntów przez Hieronima P. nie mógł być zaliczony do okresu trwałego zagospodarowania przez Mariusza S., a co się z tym wiąże brak było przesłanek warunkujących ulgę przewidzianą w art. 12 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku rolnym.
W skardze na powyższą decyzję Mariusz S. nie czyniąc konkretnych zarzutów stwierdził, że przejął cesją gospodarstwo rolne od Hieronima P. w siedzibie Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa w E. W jego ocenie ustawowo ziemia przekazana cesją dla niego jest przekazana na warunkach jakie posiadał poprzedni rolnik, gdyż umowa dzierżawy nie została przerwana a ziemia jest użytkowana dalej.
W związku z powyższym do 10 lat nie powinien płacić czynszu i podatku rolnego.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w E. wniosło o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga nie jest zasadna. Bezspornym jest w sprawie, że umową z dnia 22 września 1997 r. nazwaną "cesją dzierżawy" Hieronim P. przekazał z tym dniem na rzecz Mariusza S. prawa i obowiązki wynikające z umowy dzierżawy zawartej w dniu 21 marca 1994 r. Przejęcie praw i obowiązków odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków wynikających z umowy. Odnośnie natomiast praw i obowiązków wynikających z prawa podatkowego w odniesieniu do skarżącego /cesjonariusza przedmiotowej umowy/ następują one od dnia zawarcia umowy cesji dzierżawy tj. od 22 września 1997 r.
Do okresu trwałego zagospodarowania o którym mowa w art. 12 ust. 6 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym /Dz.U. 1993 nr 94 poz. 431 ze zm./ w przypadku cesji dzierżawy, nie zalicza się okresu objęcia gruntów w dzierżawę przez cedenta. Przepisy prawa podatkowego bowiem nie przewidują możliwości przejęcia praw i obowiązków na następców prawnych wynikających z umów cywilnoprawnych.
Z tych też powodów do 10-cio letniego okresu dzierżawy skarżącego jako podstawę do uznania, że grunty objęte zostały w trwałe zagospodarowanie w rozumieniu przepisu art. 12 ust. 1 pkt 4 cytowanej ustawy o podatku rolnym nie można było zaliczyć skarżącemu dzierżawy gruntów przez Hieronima P. /cedenta/ tj. okresu od 1 kwietnia 1994 r. do 22 września 1997 r.
Prawidłowo więc przyjęły organy samorządowe, że skoro skarżący objął przedmiotowe grunty w dzierżawę na okres krótszy niż 10 lat /od 22 września 1997 r. do 1 kwietnia 2004 r./ to warunek objęcia gruntów w trwałe zagospodarowanie nie został spełniony, a co się z tym wiąże brak było podstaw do ustawowego zwolnienia z podatku rolnego na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 4 cytowanej ustawy.
Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA orzeczono jak w sentencji.