Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 16 par. 2 Kpa i art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. - o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ - sąd administracyjny powołany jest do badania zgodności z prawem /legalności/ decyzji podejmowanych przez organy administracji. Z tego też względu Naczelny Sąd Administracyjny ocenił zgodność zaskarżonej decyzji z prawem materialnym i przepisami o postępowaniu administracyjnym.
Zaskarżona decyzja ministra finansów jest wydana w trybie nadzoru, a więc jest decyzją nową, wydaną w nowym postępowaniu, jednakże obejmująca stary stan faktyczny. W myśl art. 156 par. 1 Kpa - organ administracji państwowej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszenie prawa, dotyczy sprawy już uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, była w sposób trwały niewykonalna w dniu jej wydania, zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Rzeczą strony w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 156 Kpa jest podniesienie wszelkich okoliczności, które przemawiałyby za stwierdzeniem nieważności decyzji. Natomiast nie jest rzeczą strony podnoszenie w tym postępowaniu argumentów merytorycznych. I tak, minister finansów, badając zgodność decyzji organów podatkowych z istniejącym stanem faktycznym i stanem prawnym, w sposób wszechstronny dokonał analizy materiału dowodowego i stwierdził, iż brak jest podstaw do stwierdzenia jej nieważności. Stwierdził mianowicie, iż postępowanie podatkowe, które przez cały czas trwania zmierzało do ustalenia wartości rynkowej nabytej w drodze darowizny przez małżonków B. nieruchomości, odbyła się z udziałem zainteresowanych stron, a konkretnie z udziałem ustanowionego przez skarżących pełnomocnika. Ostateczna decyzja w przedmiotowej sprawie zapadła po przeprowadzonej w dniu 24 listopada 1994 r. rozprawie, na której byli obecni pełnomocnik skarżących - Tadeusz P oraz rzeczoznawcy powołani przez urząd skarbowy i powołani przez skarżących. Przedmiotowej nieruchomości zaś organ podatkowy, w ramach swobodnej oceny dowodów, dokonał ostatecznej oceny wydając stosowną decyzję, którą w sposób szczegółowy uzasadnił.
Tak więc stwierdzić należy, iż podnoszony w skardze zarzut o rażącym naruszeniu przepisu art. 10 par. 1 Kpa w świetle powyższych dowodów jest całkowicie bezzasadny.
Również za chybiony należało uznać zarzut skarżących, iż postępowanie podatkowe jest dotknięte wadą, gdyż zostali wezwani przez urząd skarbowy do podwyższenia wartości nabytej nieruchomości na niewłaściwym druku. Otóż przepisy prawa podatkowego nie uzależniają skuteczności czynności od użytego w tym celu formularza. Za uchybienie można uznać użyte przez urząd skarbowy w wezwaniu skierowanym do małżonków B. sformułowanie celu wezwania, gdzie użyto zwrotu "w sprawie darowizny od Z." /wezwanie z dnia 2 sierpnia 1993 r./.
Jeżeli powyższe uchybienie można uznać za naruszenie prawa, to jest art. 8 ust. 4 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn /Dz.U. nr 45 poz. 207 ze zm./, to z całą pewnością nie jest to naruszenie prawa rażące, a ponadto powyższa czynność została przez organ II instancji konwalidowana, gdyż praktycznie postępowanie w sprawie ustalenia wartości nabytej przez skarżących nieruchomości zostało przeprowadzone od początku przed tym organem z udziałem pełnomocnika skarżących.
Ocena zebranego materiału dowodowego należała do organu wydającego merytoryczną decyzję. Podsumowując, należy stwierdzić, iż Naczelny Sąd Administracyjny - zgodnie ze swoją właściwością rzeczową, ograniczył się do zbadania legalności zaskarżonej decyzji, co w rozpoznawanej sprawie związane było głównie z oceną, czy fakty i okoliczności leżące u podstaw tej decyzji - nie są dowolnie oceniane, czy decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa.
Skoro w tym zakresie nie stwierdzono uchybień, a ponadto nie naruszono prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na treść zaskarżonej decyzji, Sąd na podstawie art. 207 par. 5 Kpa w związku z art. 68 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz. U. nr 74 poz. 368/ skargę oddalił.