Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 20 października 1995 r., III SA 135/95

Teza

Jeżeli, zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./ /obecnie art. 26 ust. 1 pkt 9 lit. "b" - zm. Dz.U. nr 137 poz. 638/, od dochodu stanowiącego podstawę obliczenia podatku od osób fizycznych odlicza się darowizny na cele kultu religijnego /do wysokości 10 procent dochodu/, to oczywiste jest, że skorzystanie z tego przywileju podatkowego będzie możliwe tylko wówczas, gdy darowizna doszła do skutku.

Zgodnie z ogólną regułą dowodową, mającą również zastosowanie w prawie podatkowym, ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne.

Uzasadnienie

Urząd Skarbowy w O. decyzją z dnia 5 sierpnia 1994 r. wydaną na podstawie art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./ oraz art. 45 ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./ określił Beacie B. podatek dochodowy od osób fizycznych za 1993 r. w kwocie 1.802.000 zł. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia podano, że podatniczka bezzasadnie, gdyż nie przedstawiła w tej kwestii jakichkolwiek dokumentów, odliczyła od podstawy opodatkowania na mocy art. 26 ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy z 1991 r. kwotę 1.150.000, którą - jak twierdzi - darowała na cele kultu religijnego. Skorygowanie podstawy opodatkowania o powyższą kwotę spowodowało określenie podatku w podanej już wysokości, tj. wyższej o 230.000 zł od zadeklarowanej.

W odwołaniu od tej decyzji podatniczka zarzuciła, że decyzja organu I instancji nie jest prawidłowa, gdyż wymieniony wyżej art. 26 ust. 1 pkt 1 nie wymaga przedstawienia przez podatnika dokumentów świadczących o darowiźnie. Podatniczka powołała się w tej kwestii na wypowiedź Wice Ministra Finansów zamieszczoną w prasie.

Izba Skarbowa w O. decyzją z dnia 2 grudnia 1994 r. wydaną na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa utrzymała w mocy decyzję organu I instancji z równoczesnym podtrzymaniem jej podstawy faktycznej i prawnej.

W skardze do Sądu Beata B. podtrzymała zarzuty zawarte w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna nie znalazła podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji.

Sąd zważył, co następuje

Skarga jest bezzasadna. Jedną z kluczowych zasad Prawa podatkowego jest zasada powszechności i równości podatkowej, polegająca na tym, że wszyscy przewidziani prawem podatnicy ponoszą określone ciężary na cele publiczne. Obowiązujące przepisy przewidują jednakże szereg wyjątków od powyższej zasady, w wyniku których Skarb Państwa rezygnuje z określonych świadczeń podatkowych. Wszelkiego rodzaju przywileje podatkowe, do których należy również odliczenia pewnych kwot od podstawy obliczenia podatku, mogą mieć zastosowanie tylko wówczas, gdy spełnione zostaną przewidziane prawem okoliczności uzasadniające zastosowanie tych przywilejów. I tak, jeżeli zgodnie z powołanym art. 26 ust. 1 pkt 1 od dochodu stanowiącego podstawę obliczenia podatku od osób fizycznych odlicza się darowizny na cele kultu religijnego /do wysokości 10 procent dochodu/, to "oczywiste jest, że skorzystanie z tego przywileju podatkowego będzie możliwe tylko wówczas, gdy darowizna doszła do skutku. Wykazanie, że tak rzeczywiście było należy do podatnika. Zgodnie bowiem z ogólną regułą dowodową, mającą również zastosowanie w Prawie podatkowym, ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. To skarżąca powinna wykazać w toczącym się postępowaniu podatkowym, że umowa darowizny - w świetle przepisów kodeksu cywilnego /art. 888 i następne/ - doszła do skutku. Samo więc oświadczenie tylko skarżącej o dokonanej darowiźnie nie może być uznane za wystarczający dowód uzasadniający odliczenie od dochodu kwoty 1.150.000 zł. W tym stanie faktycznym i prawnym rozpoznawanej sprawy, organy podatkowe zasadnie skorygowały należny podatek.