Uzasadnienie
Decyzją z dnia 18 kwietnia 2002r. Izba Skarbowa Ośrodek Zamiejscowy utrzymała w mocy decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia 3 stycznia 2002r. określającą "A" s.c. H. S. G. S. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za czerwiec 2000r. w kwocie 13.193 zł., zaległość podatkową w kwocie 12.320 zł. i odsetki za zwłokę w kwocie 7.357 zł. oraz ustalającą dodatkowe zobowiązanie podatkowe w kwocie 3.696 zł.
W motywach decyzji Izba Skarbowa podzieliła ustalenia organu pierwszej instancji w zakresie stanu faktycznego jak i podstawy prawnej rozstrzygnięcia.
Spółka cywilna "A" nabyła na podstawie faktury nr "[...]" w dniu 7 czerwca 2000r. 14 zestawów komputerowych i w tym samym dniu sprzedała je firmie leasingowej B- faktura nr "[...]".
Następnie spółka B wymienione komputery oddała w leasing operacyjny firmie C M. S. z B. na podstawie umowy z dnia 8 czerwca 2000r. Wydanie komputerów miało mieć miejsce bezpośrednio u dostawcy sprzętu tj. w spółce "A", chociaż ich odbiór z B obie strony umowy potwierdziły podpisanym w dniu 20 czerwca 2000r. protokołem wydania-odbioru.
W istocie faktura nr "[...]"dotycząca zakupu komputerów dokumentowała czynności, które faktycznie nie miały miejsca, zatem nie uprawniała podatnika do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony stosownie do § 50 ust.4 pkt.5 lit.a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. nr 109, poz.1245 z p. zm.). Istotne oznaczenie dla powyższych ustaleń miał wyrok Sądu Rejonowego Wydział Karny z dnia 13 czerwca 2001r. którym Sąd uznał M. S. oraz A. S. za winnych działania na niekorzyść B S.A. i wyłudzenia od tej firmy zapłaty za transakcję, której przedmiot nie istniał.
W toku postępowania kontrolnego A. S. przyznał, że nie widział komputerów a przyjął fakturę dokumentującą zakup od M. S. komputerów i wystawił fakturę na ich sprzedaż firmie leasingowej według uzgodnień między leasingodawcą a leasingobiorcą, którym był M. S. Był przekonany o prawidłowości transakcji, wobec otrzymania zapłaty od B. Zdaniem Izby Skarbowej nie ulega wątpliwości, że faktury dotyczące zarówno zakupu jak i sprzedaży komputerów potwierdzały czynności, które nie zaistniały, gdyż nie istniał towar będący ich przedmiotem.
W ocenie organu faktura nr "[...]" dokumentująca sprzedaż komputerów przez podatnika firmie leasingowej wystawiona została w warunkach art. 33 ust.1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym, w myśl którego w przypadku gdy podatnik wystawi fakturę, w której wykaże kwotę podatku jest obowiązany do jego zapłaty także wówczas, gdy dana sprzedaż nie była objęta obowiązkiem podatkowym albo została zwolniona z podatku.
Podatnik był zatem zobowiązany z mocy powołanego przepisu ustawy do odprowadzenia podatku należnego.
W skardze na decyzję pełnomocnik skarżącej s.c. "A" wniósł o jej uchylenie zarzucając naruszenie art.10 ust.2, art.27 ust.5, art.33 ust.1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym oraz art.121 § 1, art.122, art.124, art.188 i art.210 § 4 Ordynacji podatkowej.
Zdaniem skarżącej materiał dowodowy sprawy nie został wyczerpująco zebrany i nie pozwalał na obiektywną ocenę ustalonego stanu faktycznego. Zarzuca organom podatkowym oparcie ustaleń wyłącznie na uzasadnieniu nieprawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w sprawie karnej oraz przesłuchaniu strony, gdy należało przesłuchać w charakterze świadka M. S. To przesłuchanie pozwoliłoby wyjaśnić, czy faktycznie w dniu zawarcia transakcji udokumentowanej fakturą nr "[...]" z dnia 7 czerwca 2000r. zestawy komputerowe nie istniały czy zbył je już po podpisaniu dokumentów z firmą B S.A. Istotne jest również to czy poczyniono dalsze kroki zmierzające do oceny prawa obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przez nabywcę towaru - B S.A. w O., jeżeli faktura nr "[...]" z dnia 7 czerwca 2000r. dokumentuje czynność, która nie została wykonana.
Jeśli jednak organy I i II instancji uznały za udowodniony fakt, że otrzymana przez stronę faktura nr "[...]" z dnia 7 czerwca 2000r. w kwocie netto 56.000 zł. VAT naliczony 12.320 zł. i wystawiona przez stronę faktura nr "[...]" z dnia 7 czerwca 2000r. w kwocie netto 57.120 zł. VAT należny 12.566,40 zł. są dokumentami potwierdzającymi czynności, które nie zaistniały gdyż nie istniał towar będący ich przedmiotem, w spornej sprawie nie ma zastosowania art.33 ust.1 cytowanej ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
W powyższym zakresie pełnomocnik skarżącej spółki powołał się na uchwałę Izby Finansowej Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 kwietnia 2002r. FPS 2/02, przytaczając obszerne fragmenty jej uzasadnienia.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Przyznała, że w świetle powołanej uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest możliwości zastosowania w sprawie art.33 ust.1 ustawy o podatku od towarów i usług, jednak nie mogła zmienić decyzji w trybie art.38 ust.2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, gdyż pozostałych zarzutów skargi nie uznaje za słuszne.
Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje
Skarga tylko w części okazała się zasadna.
Dotyczy to przyjęcia przez organy podatkowe do określenia zobowiązania skarżącej spółki cywilnej "A" za czerwiec 2000r. faktury nr "[...]". z dnia 7.06.2000r. dokumentującej "sprzedaż" dla B S.A. 14 zestawów komputerowych rzekomo nabytych od M. S. w tym samym dniu, w oparciu o art.33 ust.1 ustawy o podatku od towarów i usług....
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa uznała zasadność zarzutu. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie ogranicza się zatem do wskazania, że w pełni podziela stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 kwietnia 2002r. sygn. akt FPS 2/02 w odniesieniu do stanu faktycznego sprawy.
W pozostałym zakresie Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów. Ocena organów podatkowych dotycząca ustalenia, że faktura nr "[...]" z dnia 7 czerwca dotycząca "zakupu" od M. S. (firmy "C") 14 zestawów komputerowych, potwierdza czynności, które nie zaistniały, została dokonana po zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego, którego częścią były ustalenia poczynione przez Sąd Rejonowy Wydział Karny, przytoczone w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 czerwca 2001r. Ocena ta mieści się w granicach art.191 Ordynacji podatkowej.
Izba Skarbowa w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przytoczyła zarówno stan faktyczny jak i podstawy prawne rozstrzygnięcia, a więc decyzja ta odpowiada też wymogom art.210 § 4 Ordynacji podatkowej. Sąd podziela stanowisko Izby Skarbowej zawarte w odpowiedzi na skargę, że nie zachodziła potrzeba przesłuchania M. S. w charakterze świadka, gdyż inne dowody zebrane w sprawie były wystarczające do podjęcia rozstrzygnięcia. Bezsporny bowiem był fakt, że zestawy komputerowe nie zostały wydane spółce cywilnej "A" w dniu 7 czerwca 2000r., ani w żadnym innym dniu. O sprzedaży rzeczy, gdy strony nie zawarły umowy sprzedaży, można mówić wyłącznie w wypadku wydania tych rzeczy nabywcy. Faktura nr "[...]" nie potwierdzała więc czynności sprzedaży, a zatem podatnik nie miał prawa do odliczenia podatku naliczonego z tej faktury - na podstawie § 50 ust.4 pkt 5 lit.a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. nr 109, poz. 1245 z p.zm.).
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270). O kosztach Sąd orzekł na podstawie art.200 i 205 tej ustawy.