Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zaznaczyć należy, że trafnie podniósł skarżący, ze art. 26 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym w 1993 r. nie przewidywał obowiązku dokumentowania darowizn na cele wymienione w art. 1 pkt 1, co przewidziano w odniesieniu do wydatków poniesionych na cele mieszkaniowe /art. 26 ust. 6 ustawy/.
Powyższe nie może jednak oznaczać, że podatnik nie miał obowiązku wykazania /udowodnienia/, że wydatki takie poniósł.
W postępowaniu podatkowym - co wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego - także bowiem obowiązuje zasada, że ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wyprowadza skutki prawne /por. wyrok NSA z dnia 20 października 1995 r. III SA 135/95/.
Skarżący winien zatem wykazać w toku postępowania podatkowego, że umowa darowizny doszła do skutku i obejmowała określoną kwotę. Samo więc oświadczenie skarżącego w tej kwestii nie mogło stanowić podstawy jakichkolwiek ustaleń.
W tym stanie faktycznym, i prawnym organy podatkowe trafnie skorygowały należący podatek.
Biorąc to pod uwagę, na podstawie art. 207 par. 5 Kpa, skargę jako bezzasadną, należało oddalić.