Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 9 stycznia 1997 r., III SA 1375/95

Sprawa

sprawy ze skargi Janiny Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 8.09.1995 r. (...) w przedmiocie wymiaru opłaty targowej - oddala skargę.

Teza

Fakt wniesienia opłaty dzierżawcy targowiska /opłaty wjazdowej/ nie jest okolicznością, która wyłączałaby obowiązek uiszczenia opłaty targowej. Stanowi o tym wyraźnie art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny

Uzasadnienie

Decyzją z 10 lipca 1995 r., (...) Prezydent Miasta L. powołując się na art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /t.j. - Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./ oraz w nawiązaniu do art. 19 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31/, przypisał Janinie Z. Kwotę 45 zł z tytułu nie uiszczonej za 9 dni targowych w miesiącach w marcu i lipcu 1995 r. opłaty targowej wyznaczonym przez Urząd Miasta inkasentom. Od decyzji tej, Janina Ż. Odwołała się, podnosząc, iż nie przypomina sobie aby ktoś wzywał ją do uiszczenia opłaty, a ponadto nie podpisywał żadnej odmowy wniesienia opłaty, w odwołaniu wskazano również, że brak jest podstaw prawnych do pobierania opłaty z tytułu handlu na targowisku, które nie jest prowadzone przez gminę.

W rezultacie rozpatrzenia odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze Decyzją z 8 września 1995 r., (...) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W jej uzasadnieniu zwrócono uwagę, iż w świetle art. 15 ust. 1 i 2 drugiej z powołanych wcześniej ustaw, obowiązek wniesienia opłaty targowej powstaje z mocy prawa i nie jest on uzależniony od faktu prowadzenia targowiska przez gminę lub utworzone przez nią przedsiębiorstwo.

Bez znaczenia - z punktu widzenia wspomnianego obowiązku - jest także to, czy dokonujący targu ponosi dodatkowe opłaty za korzystanie z urządzeń targowych oraz inne usługi świadczone przez targowisko. W uzasadnieniu swojej decyzji, organ odwoławczy zaznaczył, iż wymagalność opłaty, o której mowa przy inkasowym trybie jej ściągania powstaje w chwili zażądania uiszczenia opłaty od osoby dokonującej sprzedaży targowej.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniesiono o uchylenie obu zapadłych w sprawie decyzji bądź przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze Uznało skargę za bezzasadną i wyliczając dni, w których doszło do odmowy zapłaty należnej opłaty targowej /co znalazło udokumentowanie w notatkach urzędowych pracowników straży miejskiej/ wniosło o oddalenie skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego poglądem, opłaty targowe pobiera się zarówno od dokonujących sprzedaży na targowiskach gminy, jak i na targowiskach prowadzonych przez inne podmioty. Stanowisko takie Sąd zajął m.in. w wyrokach z dnia: 9 kwietnia 1992 r. SA/Ka 938/91, 8 grudnia 1992 r. SA/Lu 694/92 i 16 grudnia 1994 r. SA/Wr 1826/94. Odpowiada ono - co trzeba podkreślić - literalnej wykładni art. 15 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Według tego przepisu, targowiskami są wszelkie miejsca, w których prowadzony jest handel z ręki. Koszów, stoisk, wozów konnych, przyczep, pojazdów samochodowych, itp. Bezzasadny jest wobec tego zarzut skarżącej, iż prowadzenie handlu na terenie prywatnym zwalnia ją od obowiązku uiszczenia opłaty targowej. Należy ponadto zauważyć, iż wbrew twierdzeniom skarżącej, fakt wniesienia opłaty dzierżawcy targowiska /opłaty wjazdowej/ nie jest okolicznością, która wyłączałaby obowiązek uiszczenia opłaty targowej. Stanowi o tym wyraźnie art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./. W myśl wspomnianego przepisu, opłatę targową pobiera się niezależnie od należności przewidzianych w odrębnych przepisach za korzystanie z urządzeń targowych oraz a inne usługi świadczone przez prowadzącego targowisko.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca stwierdziła: "kwestionujemy ilość dni kontrolnych i ilość kwot opłat żądanych od nas". Wcześniej, w odwołaniu skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. podniosła ona, iż nie przypomina sobie, aby ktoś wezwał ją do uiszczenia opłaty, okazał podstawę prawną żądania i uzyskał pisemne potwierdzenie odmowy wniesienia opłaty. Skarżąca zaznaczyła następnie, że "decyzje inkasentów są insynuacją i dowolnością". Używając liczby mnogiej, zarzuciła organom administracji wpisanie dat, "w których niektórzy z nas w ogóle na targu nie byli, inni z nas byli chorzy".

W aktach sprawy znajdują się notatki urzędowe podpisane przez funkcjonariuszy Straży Miejskiej, określające dni i godziny przeprowadzenia czynności kontrolnych na targowisku oraz wskazujące dane osobowe skarżącej numer jej dowodu osobistego oraz rodzaj sprzedawanych produktów. Skarżąca w żadnym ze swoich pism procesowych nie podała konkretnych faktów, które podważałyby prawdziwość stwierdzeń zamieszczonych w notatkach urzędowych funkcjonariuszy Straży Miejskiej. Nie wyjaśniła ona nawet, w których z wyliczonych w zapadłych w sprawie decyzji dni nie prowadził handlu na targowisku, ograniczając się do ogólnikowego zanegowania ustaleń organów administracji obu instancji.

W tej sytuacji brak jest podstaw, aby poddać w wątpliwość poprawność dokonanej przez te organy oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Treść i forma sporządzonych w trakcie kontroli na targowisku notatek urzędowych w konfrontacji z twierdzeniami skarżącej pozwalały przyjąć za udowodnione prowadzenie przez nią handlu bez uiszczenia wymaganej przepisami prawa opłaty targowej.

Udokumentowanie w drodze notatki urzędowej odmowy wniesienie opłaty targowej czyni bezzasadnym zarzut skarżące braku informacji o konieczności /obowiązku/ uiszczenia opłaty, ujęty w skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego jako "działanie wstecz".

Skoro zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie narusza prawa, skarg - na mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ - należało oddalić.