Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 27 marca 1997 r. Minister Finansów na podstawie art. 177 Kpa stwierdził, że żądanie Wacława K. z dnia 12 lutego 1997 r. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Izby Skarbowej z dnia 4 września 1995 r. utrzymujące w mocy decyzję Urzędu Skarbowego z dnia 22 listopada 1994 r., jest niedopuszczalne, ponieważ zostało wniesione po upływie roku od doręczenia zaskarżonej decyzji, wnioskodawcy.
Pismem z dnia 21 kwietnia 1997 r. skarżący zwrócił się do Ministra Finansów z wezwaniem o usunięcie naruszenia prawa, zarzucając rozstrzygnięciu obrazę art. 7, art. 8, art. 11 i art. 58 Kpa i twierdząc, iż najpierw winien być rozpoznany jego wniosek zawarty w cytowanym piśmie z dnia 12 lutego 1997 r. o przywrócenie terminu do wniesienia żądania stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Zostało ono złożone w ciągu 7 dni od wydania i doręczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowienia w sprawie III SA 214/96, w którym oddalono jego wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu w związku ze skargą na cytowaną wyżej decyzję Izby Skarbowej, a więc termin należało przywrócić. Poza tym Minister Finansów mógł rozpatrzyć sprawę z urzędu.
W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 14 lipca 1997 r. Minister Finansów podtrzymał swoje stanowisko zawarte w cytowanym wyżej postanowieniu.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący, wnosząc o uchylenie postanowienia Ministra Finansów, zarzucił obrazę art. 58 par. 1 i art. 107 par. 3 Kpa, twierdząc, że art. 177 Kpa dotyczy terminu proceduralnego, który może być przywrócony na podstawie art. 58 par. 1 Kpa.
W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wnosząc o oddalenie skargi, podtrzymała swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu, podnosząc iż termin, o którym mowa w art. 177 Kpa, mimo jego umiejscowienia w przepisach proceduralnych jest terminem prawa materialnego i jako taki nie podlega przywróceniu.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, co następuje:
Skarga nie jest zasadna. Na mocy art. 177 Kpa żądanie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej ustalającej zobowiązanie podatkowe wniesione po upływie roku od doręczenia tej decyzji, nie podlegało rozpatrzeniu. Wprawdzie Minister Finansów mógł uwzględnić wniosek strony z urzędu /por. wyrok NSA z dnia 9 lutego 1984 r. II SA 1779/84/, ale zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ Sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę rozstrzygnięciu pod względem zgodności z prawem. Natomiast względy celowości i słuszności leżące u jego podstawy należą do uznania administracyjnego. Tak więc zaskarżone postanowienie z tego punktu widzenia nie może być uznane za niezgodne z prawem.
Nie jest również zasadnym podniesiony w skardze zarzut obrazy art. 58 par. 1 Kpa. Termin, o którym mowa w art. 177 Kpa jest terminem prekluzyjnym, do którego nie mają zastosowania przepisy art. 58-60 Kpa dotyczące możliwości jego przywrócenia po dopełnieniu określonej czynności procesowej /por. wyrok NSA z dnia 14 lutego 1992 r., SA/Gd 1323/91/.
Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 27 ust. 1 cytowanej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym orzeczono jak w sentencji wyroku.