Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] listopada 2002r. A. K. wystąpił do Komendanta Głównego Policji o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] kwietnia 2002r. utrzymującej w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2002r. cofającą mu pozwolenie na broń palną gazową do ochrony osobistej w związku z pracą w agencji ochrony. Decyzji tej zarzucał rażące naruszenie prawa polegająca na niewyjaśnieniu stanu faktycznego i utrzymaniu w mocy decyzji I instancji dotkniętej nieważnością. W uzasadnieniu podnosił, iż pozwolenie na broń palną gazową dostawał dwukrotnie. Po raz pierwszy decyzją z dnia [...] marca 1992r., jako pracownik ochrony, na okres lat trzech tj. do dnia [...] marca 1995r. i po raz drugi decyzją z dnia [...] września 1996r. - bezterminowo. W czasie wydawania drugiej decyzji A. K. od prawie dwóch lat nie był już pracownikiem ochrony. Wskazaną wyżej decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2002r. cofnięto mu pozwolenie na broń z uwagi na ustanie okoliczności faktycznych będących podstawą jego wydania tj. ustanie pracy w agencji ochrony. Decyzja Komendanta Głównego Policji utrzymująca w mocy tę decyzję jest przedmiotem wniosku o stwierdzenie nieważności. Skarżący zarzuca wadliwe ustalenie, że jego pozwolenie na broń związane było z pracą w agencji ochrony, podczas gdy w rzeczywistości było ono wydane w okresie gdy nie pracował od dawna w agencji ochrony i było bezterminowe. W związku z tym zarówno cofnięcie go jak i utrzymanie w mocy decyzji o cofnięciu rażąco naruszało prawo.
Rozpoznając wniosek o stwierdzenie nieważności Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] I 2003r., powołując się na art. 156 § 1 p.7 i 157 § 1 i § 3 KPA, odmówił wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji. W uzasadnieniu podał merytoryczne przyczyny prawidłowości skarżonej decyzji i wyjaśnił, że pozwolenie na broń, które miał skarżący opierało się na pierwszej decyzji z 1992r., kiedy to otrzymał pozwolenia jako pracownik ochrony, nie zaś na drugiej decyzji z 1996r. kiedy takim pracownikiem już nie był.
A. K. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucając, że organ pominął zupełnie jego argumenty oraz fakt iż posiadał bezterminowe pozwolenie na broń wydane prawomocną decyzją z 1996r..
Rozpatrując ten wniosek Komendant Główny Policji powołując się na art. 156 § 1 p.2, art. 157 § 1 i 3 oraz 138 § 1 p.1 KPA decyzją z dnia [...] kwietnia 2003r.
utrzymał w mocy swoją pierwszą decyzję. W uzasadnieniu podał merytoryczne argumenty przemawiające za prawidłowością decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń i bezzasadność żądania stwierdzenia jej nieważności.
Na tę decyzję A. K. wniósł skargę do NSA. W skardze wnosił o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucał naruszenie art. 157 § 2 i § 3 KPA oraz 156 § 1 p. 2 w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 KPA. W uzasadnieniu podnosił, że pismem z dnia [...] stycznia 2003r. Komendant Główny Policji zawiadomił go o wszczęciu postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji a następnie decyzją z dnia [...] stycznia 2003r. odmówił wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności. Podnosił, że inny jest zakres oceny sprawy w przedmiocie wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności inny zaś w przedmiocie stwierdzenia nieważności. Już ten fakt przemawia za koniecznością wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Podnosił również argumenty merytoryczne dla uzasadnienia zasadności swojego wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji cofającej mu pozwolenie na broń.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosił o jej uwzględnienie i uchylenie obu zaskarżonych decyzji. Podnosił, iż zasadne są zarzuty skarżącego odnośnie naruszenia art. 157 § 2 i 3 KPA, bowiem jeżeli istnieją przesłanki formalne do wszczęcia postępowania a sprawa badana jest merytorycznie, należy wydać decyzję merytoryczną o stwierdzeniu nieważności bądź odmowie stwierdzenia nieważności. Decyzja o odmowie wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji dotyczy tylko sytuacji kiedy czynność podmiotu nie może spowodować wszczęcia postępowania administracyjnego.
Z mocy art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. 153 p.1271/ sprawy, w których skargi zostały wniesione do NSA przed 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / dalej zwane p.p.s.a., Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1270/. Zgodnie z art. 13 ust. 2 tej ustawy sądem właściwym do rozpoznania sprawy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Wobec tego, że sprawa dotyczy skargi na postanowienie Komendanta Głównego Policji, którego siedziba znajduje się w Warszawie, sprawa rozpatrywana jest przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, a postępowanie toczy się na podstawie p.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności prawem materialnym i przepisami procesowymi. Badając pod tym kątem zaskarżone decyzje Sąd stwierdził rażące naruszenia prawa procesowego, skarga jest więc uzasadniona.
Badając wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji organ najpierw bada formalne przesłanki jego dopuszczalności tj. uprawnienie podmiotu do złożenia takiego wniosku, istnienie decyzji będącej przedmiotem zaskarżenia. Gdy przesłanki te oceni negatywnie wydaje, na podstawie art. 157 § 3 KPA, decyzję o odmowie wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji. Gdy przesłanki te oceni pozytywnie to znaczy uzna, że postępowanie o stwierdzenie nieważności może być prowadzone, przystępuje do merytorycznego rozpoznania zasadności wniosku i wydaje decyzją na podstawie art. 158 § 1 lub 2 KPA. Ocenia wówczas czy zarzuty podniesione względem decyzji są zasadne. Jeśli uzna ich słuszność - wydaje decyzję stwierdzającą nieważność zaskarżonej decyzji. Jeśli uzna, że postawione zarzuty nie są zasadne - wydaje decyzję o odmowie stwierdzenia nieważności. Obie wskazane decyzje są decyzjami merytorycznymi, wydanymi po zbadaniu czy zaskarżona decyzja wydana została w okolicznościach wymienionych w art. 156 § 1 KPA.
W ocenie Sądu w sprawie niniejszej doszło do rażącego naruszenia prawa procesowego poprzez pomieszanie wskazanej wyżej materii i przewidzianych nią rozwiązań procesowych. Organ orzekł w decyzji, że rozpoznawać sprawy w ogóle nie będzie, a w uzasadnieniu wyjaśnił, że rozpoznał ją merytorycznie i uznał, że brak podstaw do unieważnienia zaskarżonej decyzji. Takie działanie organu stanowi rażące naruszenie prawa o jakim mowa w art. 156 § 1 p. 2 KPA, co powoduje konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. W tym stanie rzeczy rozpoznawanie pozostałych zarzutów skargi nie jest konieczne.
Zważywszy powyższe, działając na podstawie art.145 § 1 p.2 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 2000 p.p.s.a.