Uzasadnienie
W dniu 6 maja 1996 r. Małgorzata i Jan K. złożyli podanie do Urzędu Skarbowego w W. o wydanie decyzji w przedmiocie zaniechania poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za rok 1996 ze względu na zakup prawa użytkowania wieczystego.
Na podstawie aktu notarialnego w dniu 29 kwietnia 1996 r. nabyli oni w wyniku kupna - sprzedaży prawo wieczystego użytkowania gruntu nieruchomości położonej w W., która stanowi działkę zabudowaną budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym stanowiącym segment w zabudowie bliźniaczej.
Decyzję z dnia 12 czerwca 1996 r. (...) Urząd Skarbowy w W. na podstawie art. 104 Kpa oraz art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./ w zw. z art. 26 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./ odmówił zaniechania ustalenia i poboru zaliczki na poczet podatku dochodowego za rok 1996. W uzasadnieniu stwierdzono, że zgodnie z cytowanym wyżej przepisem podstawę obliczania podatku stanowi dochód po odliczeniu kwot wydatków poniesionych w roku podatkowym na cele mieszkaniowe podatnika m.in. na zakup gruntu lub prawa wieczystego użytkowania gruntu pod budowę budynku mieszkalnego. Taka sytuacja nie zachodziła w niniejszym przypadku, ponieważ w chwili nabycia prawa wieczystego użytkowania grunt był już zabudowany.
W odwołaniu od tej decyzji podatnicy, wnosząc o jej uchylenie zarzucili obrazę art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. "a" ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wywodząc, iż wystąpili z wnioskiem do Urzędu Gminy w W. o wydanie decyzji w sprawie dobudowy i rozbudowy budynku mieszkalnego na nabytym gruncie, a więc winni korzystać z ulgi przewidzianej w tym przepisie.
Decyzją z dnia 30 sierpnia 1996 r. (...) wydaną na podstawie art. 138 par. 1 Kpa Izba Skarbowa w W. utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję, podzielając w całości stanowisko Urzędu Skarbowego i jego uzasadnienie.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, podnieśli zarzuty jak w odwołaniu od decyzji organu I instancji.
W odpowiedzi na skargę strona przeciwna, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymała swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, co następuje.
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 8 ust. 2 cytowanej ustawy o zobowiązaniach podatkowych organy podatkowe mogły zaniechać w całości ustalenia zobowiązań podatkowych i poboru podatków w wypadkach gospodarczo lub społecznie uzasadnionych, a także gdy wymagały tego inne szczególne okoliczności, zwłaszcza gdy pobranie podatku mogłoby zagrozić zdolności gospodarczej zakładu lub egzystencji podatnika. Skarżący takich okoliczności w ogóle w swoim wniosku nie podnieśli.
Okoliczność iż nabyli oni w roku 1996 prawo użytkowania wieczystego gruntu świadczy o tym, że ich egzystencja nie była zagrożona, a Skarb Państwa nie ma obowiązku pośredniego finansowania trwałych inwestycji podatników, o ile nie wynika to z przepisów prawa.
Nadto, wbrew twierdzeniom skarżących, w związku z zakupem prawa wieczystego użytkowania gruntu zabudowanego nie przysługują im żadne ulgi podatkowe. Treść art. 26 ust. 1 pkt 5a cytowanej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym w 1996 r., była jednoznaczna. Ulga miała zastosowanie jedynie w wypadku zakupu tego prawa celem zabudowy gruntu. Kwestia natomiast zwolnień podatkowych z tytułu rozbudowy budynku na cele mieszkalne była regulowana w tymże przepisie w pkt 5b, co wskazuje iż organy podatkowe dokonały prawidłowej wykładni art. 26 ust. 1 pkt 5a ww. ustawy.
Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzeczono jak w sentencji.