Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Organy obu instancji trafnie przyjęły, że za Ośrodek Wypoczynkowy w S. należy naliczyć podatek od nieruchomości według stawek 8.000 zł i 220 zł za 1 m2, zgodnie z par. 1 pkt 2 i 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 stycznia 1990 r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 2 poz. 12/. Stawki te dotyczą budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz gruntów, na których prowadzona jest działalność inna niż rolnicza.
Nie ulega wątpliwości, że prowadzenie ośrodka wypoczynkowego jest działalnością usługową w celach zarobkowych, a zatem odpowiada definicji działalności gospodarczej określonej w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. /Dz.U. nr 41 poz. 324/. Strony zgodne są zresztą co do tego, że w okresie od 1 czerwca do 31 sierpnia 1990 r. działalność gospodarcza była w S. prowadzona.
Nie można natomiast zgodzić się ze stroną skarżącą, że skoro w pozostałych miesiącach 1990 r. ośrodek stał pusty, to zaistniały stan faktyczny stanowił zmianę sposobu wykorzystania budynku i gruntu w rozumieniu art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o podatkach i opłatach lokalnych, w brzmieniu nadanym temu przepisowi przez art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. o zmianie niektórych ustaw regulujących zasady opodatkowania /Dz.U. nr 74 poz. 443/.
Nie stanowi wspomnianej zmiany czasowe zawieszenie działalności ośrodka na okres jesienno-zimowy. Trudno mówić o zmianie w sytuacji, gdy zamiarem strony skarżącej nie było inne wykorzystanie obiektu, lecz oczekiwanie na nowy sezon. Przez sam fakt sezonowego zawieszenia działalności obiekt nie stracił charakteru ośrodka wypoczynkowego.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela wyrażony na rozprawie pogląd pełnomocnika Ministra Finansów, że uchylenie ustępu 6 art. 6 omawianej ustawy, w brzmieniu ogłoszonym w Dzienniku Ustaw Nr 12 z 1985 r. poz. 50, świadczyło o woli odstąpienia przez ustawodawcę od wymierzenia podatku od nieruchomości jedynie w okresie sezonu. Krok taki miał skłonić podatników do maksymalnego wykorzystywania nieruchomości przez cały rok podatkowy.
Powołany w skardze art. 7 ust. 1 pkt 5 i 6 ustawy /Dz.U. 1989 nr 74 poz. 443/ nie zwalniał strony skarżącej z podatku, gdyż dotyczył budynków zajętych na mieszkania i budynków gospodarczych, związanych z prowadzeniem gospodarstwa rolnego. Ośrodek w S. nie był wykorzystywany na wspomniane cele.
Bezzasadny był wreszcie zarzut naruszenia art. 5 ustawy /Dz.U. 1989 nr 74 poz. 443/, gdyż właśnie na podstawie ustępu 1 omawianego przepisu Minister Finansów wydał cytowane wyżej rozporządzenie z dnia 3 stycznia 1990 r. /Dz.U. nr 2 poz. 12/, określające stawki podatku, trafnie przypisane przez organ weryfikujący Państwowemu Gospodarstwu Rolnemu w T.