Uzasadnienie
Zakłady Chemiczne w I. od 1973 r. na mocy decyzji właściwych organów b. Milicji Obywatelskiej miały przydział na broń palną krótką, służącą do zabezpieczania transportów pieniędzy dla przedsiębiorstwa. Kolejne decyzje w tym przedmiocie były okresowo wydawane po wygaśnięciu poprzednio obowiązujących.
W ramach powszechnej prywatyzacji Zakłady przekształcone zostały w jednoosobową spółkę akcyjną ze 100-procentowym udziałem Skarbu Państwa.
Zaskarżoną decyzją Komendanta Głównego Policji utrzymana została w mocy decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. odmawiająca wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej na okaziciela w kolejnym okresie. W ocenie organów obu instancji po przekształceniu w spółkę Zakłady przestały należeć do kręgu podmiotów wymienionych w art. 14 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych /Dz.U. nr 6 poz. 43 ze zm./ i nie mogą otrzymać zezwolenia na posiadanie broni "na okaziciela". Do spółki nie mają zastosowania przepisy d. Ministerstwa Przemysłu Chemicznego i Lekkiego /zarządzenie nr 20 z dnia 25 października 1983 r./ dotyczące posiadania, używania, ewidencjonowania i przechowywania broni. Ich obowiązywanie warunkuje wydanie pozwolenia.
Ostateczną decyzję w tej sprawie zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego spółka "S.-M.". Wnosząc o jej uchylenie, stwierdziła, że z mocy art. 8 ust. 2 i 3 ustawy o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych wstąpiła we wszystkie prawa i obowiązki przekształconego przedsiębiorstwa państwowego. Na spółkę przeszły zatem również prawa i obowiązki wynikające z decyzji administracyjnej, tj. zarządzenia nr 20 Ministra Przemysłu Chemicznego i Lekkiego z dnia 25 października 1983 r. Strona skarżąca powołała się także na opinię Ministerstwa Przekształceń Własnościowych.
Komendant Główny Policji nie podzielił argumentów spółki i wniósł o oddalenie skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zaskarżona decyzja opiera się na trafnym i wielokrotnie potwierdzonym w orzecznictwie NSA poglądzie, iż spółki prawa handlowego nie są podmiotami, o jakich mowa w art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych /Dz.U. nr 6 poz. 43 ze zm./, a co za tym idzie - nie mogą one otrzymać świadectwa broni, tj. pozwolenia na broń na okaziciela. Cytowana ustawa o broni stoi na gruncie zasady, iż posiadanie broni należy do sytuacji wyjątkowych i wymagane jest do tego stosowne pozwolenie organów Policji /art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 1 ustawy/. Powyższa zasada nie pozwalana rozszerzającą interpretację art. 14 ust. 1 ustawy. Zestawienie tego przepisu z ust. 2 art. 14 wyraźnie wskazuje, iż ten specjalny rodzaj pozwolenia na broń dotyczyć może wyłącznie jednostek państwowych. Tylko one podlegały właściwym ministrom lub były przez nich nadzorowane.
Podniesionej w skardze argumentacji nie można uznać za trafną.
Zarządzenie nr 20 Ministra Przemysłu Chemicznego i Lekkiego z dnia 25 października 1983 r. w sprawie posiadania, ewidencjonowania, przechowywania oraz używania broni i amunicji w jednostkach organizacyjnych przemysłu chemicznego i lekkiego nie jest decyzją administracyjną, a co za tym idzie - nie tworzy indywidualnych praw i obowiązków. Zarządzenie to jest aktem prawa powszechnie obowiązującego i tworzy dla określonej grupy adresatów ewentualną możliwość tworzenia indywidualnych uprawnień i obowiązków.
Na zasadzie art. 8 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 13 lipca 1990 r. o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych /Dz.U. nr 51 poz. 298 ze zm./ przechodzą na spółkę wszystkie prawa i obowiązki przekształconego przedsiębiorstwa, które mają charakter skonkretyzowany, tj. indywidualny. Wbrew terminologii używanej w aktach sprawy, każde rozstrzygnięcie nazywane "przedłużeniem świadectwa broni" było odrębną decyzją o wydaniu pozwolenia na broń na okaziciela na kolejny okres. Prawa z takiej decyzji wynikające przechodziły z przedsiębiorstwa państwowego na spółkę, jednakże miały one określony w decyzji czas obowiązywania.
Zgodnie ze stanem prawnym obowiązującym do dnia 15 stycznia 1994 r. pozwolenia na broń wydawane były na określony w decyzji czas /patrz rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 11 stycznia 1994 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie określenia organów właściwych do wydawania pozwolenia na broń - Dz.U. nr 5 poz. 22/.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 207 par. 5 Kpa skargę oddalił.