Uzasadnienie
W zeznaniu podatkowym za 1992 r. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością "I." w W. oświadczyła, że wykonuje działalność należącą do branży 831 i w związku z tym wykazała obroty jako wolne od podatku obrotowego.
Drugi Urząd Skarbowy W.-P. nie podzielił poglądu spółki, uznając że brak jest podstaw zwolnienia od wspomnianego podatku. W decyzji z dnia 10 października 1995 r. Urząd Skarbowy wymierzył spółce podatek obrotowy za 1992 r. w kwocie 30.454.000 zł, obliczony od zeznanego obrotu.
Zdaniem Urzędu, wykonywana przez spółkę działalność usługowa w zakresie wzornictwa przemysłowego powinna być zaliczana do podbranży 89302 Klasyfikacji Usług /Zeszyt Metodyczny GUS Nr 57/. W konsekwencji, zgodnie z pozycją 59 punktem 29 załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 kwietnia 1991 r. w sprawie stawek podatku obrotowego od osób fizycznych oraz (...) /Dz.U. nr 38 poz. 165 ze zm./, działalność ta podlega opodatkowaniu stawką 5 procent w okresie od 6 stycznia do 16 grudnia i stawką 7 procent w okresie od 17 grudnia do 31 grudnia 1992 r. W podstawie prawnej decyzji powołano także art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./ oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 1972 r. o podatku obrotowym /Dz.U. 1983 nr 43 poz. 191 ze zm./
Spółka "I." odwołała się od decyzji organu pierwszej instancji i podniosła, że dokonując rejestracji działalności w Głównym Urzędzie Statystycznym, wskazała podgrupy 83101 - prace artystyczne. Dodała również, że Klasyfikacja usług nie przewiduje odrębnej podbranży dla opracowań plastycznych z zakresu wzornictwa przemysłowego. Wspomniana podgrupa nie była dotychczas kwestionowana.
Autor odwołania zwrócił także uwagę, że wzornictwo przemysłowe jest dziedziną sztuki i odrębnym rodzajem twórczości artystycznej. Zdaniem autora, organ podatkowy powinien zasięgnąć informacji w Głównym Urzędzie Statystycznym, Ministerstwie Kultury i Sztuki, Akademii Sztuk Pięknych lub Instytucie Wzornictwa Przemysłowego.
W odwołaniu podniesiono nadto, że podbranża 89302 - do której zaliczył działalność spółki organ podatkowy - dotyczy usług o charakterze teczniczno-rzemieślniczym, a nie działalności w dziedzinie sztuki. Tymczasem spółka zatrudnia artystów i dokonuje opracowań twórczych, chronionych przepisami prawa autorskiego.
Spółka przedstawiła pismo Ministra Kultury i Sztuki z dnia 20 listopada 1995 r. stwierdzające, że projektowanie wzornictwa przemysłowego jest działalnością twórczą i mieści się w pojęciu "pracy artystycznej i plastycznej" - symbol 83101. Złożyła także inne pismo, a mianowicie Akademii Sztuk Pięknych z dnia 8 listopada 1995 r., w którym oświadczono, że zaliczanie wzornictwa przemysłowego do działalności pozaartystycznej nie jest oparte na racjonalnych podstawach, a określenie "przemysłowe" odnosi się jedynie do metod powielania projektowanych wzorów.
Izba Skarbowa w W. nie podzieliła poglądów zawartych w odwołaniu i dnia 11 września 1996 r. utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podniosła, że przedstawione przez spółkę opinie nie mogą być wzięte pod uwagę, gdyż zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 lutego 1989 r. o statystyce państwowej /Dz.U. nr 40 poz. 221/, do wyjaśnienia treści poszczególnych pozycji Klasyfikacji Usług dla celów podatkowych właściwe są organy statystyki. W toku postępowania międzyinstancyjnego uzyskano stanowisko Ośrodka Badawczo-Rozwojowego Statystyki GUS, że jeśli usługa dotyczy tylko opracowania strony plastycznej wyrobu, mieści się w podbranży 89302. Doraźna kontrola w dniu 27 listopada 1995 r. wykazała, że usługi świadczone przez spółkę na tym właśnie polegają i nie obejmują sporządzenia dokumentacji techniczno-konstrukcyjnej.
"Spółka I." wniosła skargę na decyzję Izby Skarbowej, powtarzając dotychczasową argumentację, a nadto zauważając, że stanowisko organu II instancji jest sprzeczne z treścią pisma Ośrodka Badawczo-Rozwojowego Statystyki GUS, według której prace projektowe realizowane przez skarżącą mieściły się do dnia 31 marca 1995 r. w zakresie podbranży 28901 "Usługi pomocnicze osobno nie wymienione". Podbranża ta nie jest wymieniona w rozporządzeniach Ministra Finansów w sprawie stawek podatku obrotowego, obowiązujących w 1992 r. a zatem zastosowanie mają odpowiednie punkty tych rozporządzeń, stanowiące, że usługi nie wymienione w punktach poprzednich są wolne od podatku.
Zdaniem skarżącej, wadliwe odczytanie pisma GUS stanowi naruszenie art. 76 par. 1 i art. 77 par. 1 Kpa, które miało wpływ na wynik sprawy.
Izba Skarbowa wniosła o oddalenie skargi, twierdząc że pismo Ośrodka Badawczo-Rozwojowego GUS zostało przez nią odczytane prawidłowo.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Rację ma Izba Skarbowa, że organami właściwymi do rozstrzygania sporów na tle Klasyfikacji Usług są organy statystyki. Niemniej jednak, ich wyjaśnienia powinny być jednoznaczne i nie budzić wątpliwości. Tymczasem cezura czasowa, wprowadzona datą 1 kwietnia 1995 r. w piśmie Ośrodka Badawczo-Rozwojowego, nasuwa wątpliwości, czy końcowy akapit tego pisma odnosi się tylko do okresu po 31 marca 1995 r., czy też - na co może wskazywać informacja zamieszczona w nawiasie /"KU-89302 - Rzeczoznawstwo"/ - także do okresu przed 1 kwietnia 1995 r. Sprawa dotyczy roku 1992, a zatem Ośrodek Badawczo-Rozwojowy Głównego Urzędu Statystyki powinien ograniczyć się tylko do tego okresu.
Ponadto - co jest jeszcze ważniejsze - Ośrodek Badawczo-Rozwojowy powinien przed udzieleniem odpowiedzi zapoznać się z argumentacją strony skarżącej co do twórczego charakteru wykonywanych usług oraz z opiniami zawartymi w pismach Ministerstwa Kultury i Sztuki z dnia 20 listopada 1995 r. (...) oraz Akademii Sztuk Pięknych z dnia 8 listopada 1995 r. (...). Dopiero wówczas będzie można przyjąć, że stanowisko Głównego Urzędu Statystycznego opiera się na pełnym materiale faktycznym.
Mając na uwadze, że sprawa nie została dostatecznie wyjaśniona, przez co naruszono art. 7 i art. 77 Kpa, a naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł o kosztach postępowania w oparciu o art. 22 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 3, a także art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Izba Skarbowa winna ponownie zwrócić się z zapytaniem do właściwego organu statystyki, uwzględniając wspomniane wyżej uwagi NSA.