Uzasadnienie
Dyrektor Izby Skarbowej we W. na podstawie art. 19 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o wydanie rozstrzygnięcia w zakresie powstałego sporu kompetencyjnego poprzez wskazanie organu właściwego do orzeczenia w zakresie zwrotu opłaty skarbowej w wysokości 10,00 zł na rzecz strony postępowania administracyjnego; tj. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością "S."
Działający w imieniu Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością "S." Prezes Zarządu Tadeusz K. za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodka Zamiejscowego w W. wystąpił do Dyrektora Izby Skarbowej we W. z wnioskiem o wznowienie postępowania, zakończonego ostatecznym postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej Ośrodka Zamiejscowego w W. z dnia 23 kwietnia 2002 r. (...) utrzymującym w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia 27 lutego 2002 r. (...).
Ostatecznie Dyrektor Izby Skarbowej we W. postanowił umorzyć postępowanie w sprawie jako bezprzedmiotowe /postanowienie z dnia 9 grudnia 2002 r. (...)/.
W piśmie z dnia 22 grudnia 2002 r., Strona wniosła o zwrot kosztów postępowania, do których zaliczyła m.in. koszt opłat skarbowych w wysokości 10,00 zł.
Dyrektor Izby Skarbowej we W. postanowieniem z dnia 30 stycznia 2003 r. (...) umorzył postępowanie w zakresie zwrotu kosztów przedmiotowego postępowania w związku z bezprzedmiotowością żądania Strony. Natomiast sprawie roszczeń o zwrot opłaty skarbowej nadano odrębny bieg, przekazując ją organowi podatkowemu właściwemu w sprawach opłaty skarbowej, tj. Prezydentowi miasta W. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w sprawie nie ma wątpliwości, że nie wystąpiły ustawowe przesłanki do zwrotu opłaty skarbowej w trybie art. 12 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o opłacie skarbowej /Dz.U. nr 86 poz. 960 ze zm./.
Nie stwierdzono również przesłanek do zwrotu opłaty skarbowej wniesionej w związku z zażaleniem Strony na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. wydanym w sprawie zwrotu kosztów postępowania [postanowienie z dnia 30 stycznia 2003 r. (...)], bowiem nie uległo ono zmianie jak też nie zostało uchylone postanowieniem Ministra Finansów wydanym w dniu 21marca 2003 r. (...).
Jak stwierdzono, wszelkie formalnoprawne przesłanki przekazania przedmiotowej sprawy zostały przez Dyrektora Izby Skarbowej dopełnione, natomiast sporną pozostaje kwestia właściwości rzeczowej organu zobowiązanego do ustalenia uprawnienia do zwrotu uiszczonej opłaty.
W powyższym zakresie Prezydent Miasta W. prezentuje stanowisko, z którego wynika, iż zgodnie z par. 16 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 5 grudnia 2000 r. w sprawie sposobu pobierania, zapłaty i zwrotu opłaty skarbowej oraz sposobu prowadzenia rejestrów tej opłaty /Dz.U. nr 110 poz. 1176 ze zm./ jest on organem właściwym miejscowo do dokonania technicznej czynności zwrotu opłaty skarbowej, jednakże na podstawie art. 12 ustawy o opłacie skarbowej, lecz zaprzecza istnieniu obowiązku merytorycznego ustosunkowania się do wniosku Strony, zwłaszcza gdy żądanie Strony zostałoby ocenione negatywnie.
W opinii Dyrektora Izby Skarbowej we W. w powyższym zakresie winien znaleźć zastosowanie przepis art. 13 ust. 1 ustawy o opłacie skarbowej, zgodnie z którym "organem podatkowym właściwym w sprawach opłaty skarbowej jest wójt lub burmistrz /prezydent miasta/". W sytuacji zatem gdy złożony został pisemny wniosek podatnika niezbędne jest zajęcie stanowiska także przez Prezydenta Miasta W., jako organu zobowiązanego do zwrotu poniesionych opłat skarbowych.
Zgodnie z normą art. 2 par. 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa "do opłaty skarbowej oraz opłat, o których mowa w przepisach o podatkach i opłatach lokalnych, stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej". Zatem zgodnie z regulacją art. 207 tej ustawy, "organ podatkowy orzeka w sprawie w drodze decyzji, chyba że przepisy niniejszej ustawy stanowią inaczej. Decyzja rozstrzyga sprawę co do jej istoty albo w inny sposób kończy postępowanie w danej instancji".
Dyrektor Izby Skarbowej we W. wnosi zatem o wydanie rozstrzygnięcia w zakresie powstałego sporu kompetencyjnego poprzez wskazanie organu właściwego do orzeczenia w zakresie zwrotu opłaty skarbowej.
W odpowiedzi Prezydent Miasta W. wniósł o wskazanie jako organu właściwego -Dyrektora Izby Skarbowej we W. W uzasadnieniu stwierdzono, że organ podatkowy nie mógł wydać merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie zwrotu bądź odmowy opłaty skarbowej, gdyż załączone dokumenty nie spełniały wymogów obowiązujących przepisów prawa.
Izba Skarbowa nie przedstawiła bowiem wymaganego par. 16 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 5 grudnia 2000 r. w sprawie sposobu pobierania, zapłaty i zwrotu opłaty skarbowej oraz sposobu prowadzenia rejestrów tej opłaty, podania ze skasowanymi znakami opłaty skarbowej bądź z adnotacją o dokonanej zapłacie bądź kopię tego podania poświadczoną przez organ administracji publicznej. Nie zajęto również jednoznacznego stanowiska w sprawie zasadności żądań Spółki.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o opłacie skarbowej /Dz.U. nr 86 poz. 960 ze zm./ organem podatkowym właściwym w sprawach opłaty skarbowej jest wójt lub burmistrz /prezydent miasta/. Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./, której przepisy stosuje się m.in. do opłaty skarbowej, upoważnia do prowadzenia postępowania, wydawania postanowień i decyzji w sprawach opłaty skarbowej wyłącznie organy podatkowe.
Dotyczy to również decyzji w sprawie odmowy zwrotu opłaty skarbowej od podań w sprawach z zakresu administracji publicznej składanych do innych organów tej administracji niż organy podatkowe.
Powyższe regulacje ustawowe jednoznacznie wskazują, że w rozpoznawanej sprawie do wydania decyzji właściwy jako organ podatkowy jest Prezydent Miasta W. Natomiast powoływane przepisy rozporządzenie wykonawczego do ustawy o opłacie skarbowej określają zasady współdziałania organów administracji państwowej z organami podatkowymi w sprawach dotyczących opłaty skarbowej.
Ze względu na powyższe Sąd na podstawie art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ postanowił jak w sentencji.