Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie podkreślono /vide wyrok NSA z dnia 25 maja 1995 r. SA/Po 255/95 - Monitor Podatkowy 1995 nr 10 str. 308/, że jedną z fundamentalnych zasad, na których opiera się w Polsce porządek prawny, jest wyrażona między innymi w art. 8 Kpa zasada zaufania do organów państwa.
W myśl tej zasady nie można przerzucać na podatnika błędów lub uchybień popełnionych przez samego prawodawcę /niejasność przepisów/ jak i przez organ podatkowy /niewłaściwa ich interpretacja/ - patrz wyrok NSA z dnia 17 czerwca 1988 r. III SA 118/88 - Gazeta Prawnicza 1989 nr 20. Dotyczy to w szczególności sprawy sfery danin publicznych, mających ponadto charakter cenotwórczy.
Zasadzie tej w rozpatrywanej sprawie uchybiono.
Z przedłożonych Sądowi akt wynika bowiem, że dokonując kontroli podatkowej w przedsiębiorstwie skarżącej /protokół uzupełniający z dnia 19.01.1996 r./ pracownicy Urzędu Skarbowego "pouczyli" skarżącą, że w świetle par. 41 pkt 2 powołanego wcześniej rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 8 grudnia 1994 r. jej wyroby opodatkowane są stawką podatku od towarów i usług w wysokości "0" procent. Pouczenie to miało charakter kategoryczny i nastąpiło na piśmie, w protokole podpisanym przez stronę.
W tej sytuacji wydane następnie w odniesieniu do skarżącej decyzje, w których organy podatkowe zmieniły swojej stanowisko w sprawie stawki podatkowej stosowanej przez skarżącą, uznać należy za wydane z naruszeniem zasad określonych w przepisach art. 8 i art. 9 Kpa, zwłaszcza jeśli uwzględnić, że miało to miejsce na tle skomplikowanego stanu faktycznego i prawnego sprawy.
Podkreślenia wymaga, że w odwołaniu od decyzji organu I instancji strona wyraźnie zarzucała, iż stosowała stawkę "0" procent stosownie do "pouczenia" udzielonego jej przez pracowników Urzędu Skarbowego w protokole z kontroli.
Do kwestii tej organ odwoławczy, wbrew swym obowiązkom /ponowne rozpoznanie sprawy w jej całokształcie/, w ogóle nie odniósł się w swej decyzji, naruszając w ten sposób art. 7, art. 77 par. 1 i art. 107 par. 3 Kpa.
Mając to na uwadze, na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania sądowego rozstrzygnięto po myśli art. 55 ust. 1 powołanej ustawy.