Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargi nie są zasadne.
Skarżący zupełnie błędnie zakłada, że w 1993 r. nie był podatnikiem podatku od towarów i usług. Tymczasem fakt bycia lub nie bycia podatnikiem nie zależy wcale od woli danej osoby. W szczególności nie zależy od tego, czy ktoś pobierał podatek od kontrahentów, czy wystawiał faktury i czy zarejestrował się jako podatnik. Gdyby tak było, jak błędnie mniemał skarżący, chętnych do wystawiania faktur byłoby bardzo niewielu.
Podatnikiem zostaje się przez sam fakt wykonywania czynności, polegających między innymi na sprzedaży towarów i odpłatnym świadczeniu usług /art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym - Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./. Wprawdzie osoby, u których w 1992 r. wartość sprzedaży towarów nie przekroczyła łącznie 600 mln zł, były zwolnione od podatku, ale nie zmieniało faktu, że nawet w okresie zwolnienia osoby te były podatnikami /por. art. 14 ust. 1 ustawy o VAT: "zwalnia się od podatku podatników - podkreślenie Sądu/. Wartość sprzedaży u Andrzeja P. w 1992 r. przekroczyła 600 mln zł, ale nie przekroczyła 4 mld zł. Andrzej P. mógł być zatem w 1993 r. podatnikiem zwolnionym od podatku, ale tylko wtedy, gdyby w terminie 60 dni po wejściu w życie ustawy złożył w urzędzie skarbowym oświadczenie o wyborze zwolnienia.
Warunek ten wynika jednoznacznie z art. 14 ust. 2 i art. 48 ustawy /" (...) będą zwolnieni (...) jeżeli złożą (...) oświadczenie (...)"/. Skarżący warunku tego nie spełnił, a zatem - mimo niewystawiania faktur VAT - miał obowiązek zapłacić podatek. Organy podatkowe trafnie zatem wymierzyły go Andrzejowi P. Trafnie również nie zastosowały obniżki podatku. Jedyne, co można im zarzucić, to to, że nie powołały przepisu, z którego utrata prawa do obniżki wynika. Przepisem tym jest art. 25 ust. 3 ustawy stanowiący, że obniżenie kwoty podatku należnego nie stosuje się do podatników, którzy nie dokonali zgłoszenia rejestracyjnego. Andrzej P. w 1993 r. nie zarejestrował się w Urzędzie Skarbowym, w związku z czym utracił wspomniane prawo.
Jeśli chodzi rok 1994, to skarżący od kwietnia był już zarejestrowany, ale nie składał miesięcznych deklaracji, o których mowa w art. 10 ust. 1 ustawy. Wprawdzie istotnie z ustawy nie wynika wprost, że kto nie składa deklaracji, ten traci prawo do zwolnienia, jednakże art. 19 ust. 3 ustawy - w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 1994 r. /por. art. 1 pkt 9 lit. "b" i art. 4 ustawy z dnia 9 grudnia 1993 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym - Dz.U. nr 129 poz. 599/ jednoznacznie określał, że obniżenie kwoty podatku należnego następuje w rozliczeniu za miesiąc, w którym podatnik otrzymał fakturę (...) albo w miesiącu następnym. Niezłożenie deklaracji oznacza brak jakiegokolwiek rozliczenia, co jest jednoznaczne z nieskorzystaniem przez podatnika z prawa do obniżki.
Wbrew poglądowi skarżącego, termin 36 miesięcy z ustępu 4 artykułu 19 nie ma do niego zastosowania. Dotyczy on tylko podatników, którzy w miesiącu następnym po otrzymaniu faktury lub także w dalszych miesiącach nie wykonywali czynności podlegających opodatkowaniu.
Mając na względzie wszystkie przytoczone okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę w oparciu o art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.