Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna, a zarzut naruszenia art. 7 i art. 8 Kpa jest zupełnie chybiony. Podatnicy podatku dochodowego od osób fizycznych obowiązani są po upływie roku podatkowego składać organom podatkowym zeznanie podatkowe według ustalonego wzoru.
Obowiązek złożenia zeznania ciąży na podatniku niezależnie od tego czy osiągnął on dochód czy poniósł stratę.
Przewidziany w art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /t.j. Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416/ termin do złożenia zeznania podatkowego jest terminem materialnoprawnym. Może on być odroczony przez organ podatkowy na wniosek podatnika, złożony przed upływem terminu na podstawie art. 13 ustawy o zobowiązaniach podatkowych. Jeżeli natomiast taki wniosek przed upływem terminu nie zostanie złożony, to termin ten nie podlega przywróceniu na podstawie art. 58-60 Kpa.
Przyczyny więc dla których strona nie złożyła wniosku o odroczenie terminu, przed datą jego upływu, nie mają żadnego znaczenia.
W przedmiotowej sprawie wbrew odmiennym twierdzeniom skarżących, niezachowanie terminu oraz złożenie oddzielnych, przez to niekorzystnych zeznań przez małżonków T., wynikało wyłącznie z ich winy. Wskazuje na to fakt niezłożenia zeznania podatkowego przez Jerzego T., błędne zeznanie Rity T. oraz to, że mimo obowiązywania już ustawy o podatku dochodowym przez okres 2 lat, podatnicy nie zadali sobie trudu by zapoznać się z jej treścią. Po to chociażby, by tak jak w sprawie niniejszej nie działać na swoją niekorzyść. Znamiennym jest, że przedmiotowe informacje zawarte zostały na druku PIT-40, który podatnicy otrzymali przed terminem dokonania rocznego rozliczenia podatku.
W tym kontekście obarczanie winą za powstałe komplikacje Urząd Skarbowy bez przedstawienia jakiegokolwiek dowodu na to, że została udzielona błędna informacja podatnikom, jest gołosłowne i bezpodstawne. Tym bardziej, że w aktach sprawy znajduje się pismo Urzędu Skarbowego z dnia 13.03.1995 r., który na stosowne zapytanie podatników udzielił prawidłowej i wyczerpującej informacji. Znamienne, że pytanie skarżących dotyczyło roku 1994, a nie 1993.
Co się tyczy powoływanego przez skarżących art. 29 ust. 4 ustawy o zobowiązaniach podatkowych to w sprawie niniejszej nie może mieć on zastosowania albowiem nadpłata w podatku nie powstała.
Ponadto należy podkreślić, że postępowanie w sprawie ustalenia należnego podatku dochodowego za 1993 r. od dochodów wskazanych przez Ritę T. w zeznaniu podatkowym z dnia 15.04.1994 r. PIT-32 zostało zakończone decyzją ostateczną z dnia 21.04.1994 r. wydaną przez Urząd Skarbowy w związku z nieprawidłowym wyliczeniem podatku.
Reasumując powyższe Sąd przyjął, że skarżone decyzje nie naruszyły prawa i na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, skargę oddalił.