Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA Sąd sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. W przedmiotowej sprawie decyzje organów podatkowych obu instancji nie naruszają prawa, co w zasadzie skarżąca przyznała w swoim odwołaniu z dnia 7.08.1996 r.
Zgodnie z treścią art. 6 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przez osobę samotnie wychowującą dzieci rozumie się rodzica albo opiekuna prawnego stanu wolnego: pannę, kawalera, osobę rozwiedzioną, wdowę oraz wdowca. Definicja ta jest wyczerpująca i nie przewiduje żadnych wyjątków. W związku z tym skarżąca, która pozostaje w związku małżeńskim, prawidłowo nie została uznana za osobę samotnie wychowującą małoletnie dziecko. Jeżeli tak, to przesłanki określone w art. 6 ust. 4 cytowanej wyżej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie mogły mieć do skarżącej zastosowania.
Organy podatkowe prawidłowo również uznały, że w przypadku strony nie zachodziły przesłanki przewidziane w art. 8 ust. 2 powołanej ustawy o zobowiązaniach podatkowych. Z przepisu tego wynika, że zaniechanie ustalania zobowiązań podatkowych i poboru podatków może nastąpić jedynie w wypadkach gospodarczo lub społecznie uzasadnionych, a także gdy wymagają tego inne szczególne okoliczności, zwłaszcza gdy pobranie podatku mogłoby zagrozić egzystencji podatników. Skarżąca nie wykazała, by jej sytuacja była szczególna, a zwłaszcza by pobranie podatku mogło zagrozić jej egzystencji.
Wprost przeciwnie, Anna U. ma stałe dochody, zasądzone świadczenia alimentacyjne i jej sytuacja materialna nie odbiega w sposób istotny od sytuacji przeciętnego podatnika. Podkreślić należy, że z rozliczenia dochodów za 1995 r. powstała nadwyżka pobranej zaliczki nad należnym podatkiem w kwocie 341,80 zł.
Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA, należało orzec jak w sentencji.