Uzasadnienie
Izba Skarbowa w W. zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] czerwca 2002r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1, art. 72 § 1, art. 79 § 2 pkt 1 lit.b, w związku z art. 81 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) w związku z art. 2 ust 1, art. 7 ust. 1 pkt 2, art. 14 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, art. 18 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania E. B. od decyzji Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] marca 2002r. Nr [...] odmawiającej stwierdzenia nadpłaty podatku od towarów i usług pobranego z tytułu najmu lokalu na cele użytkowe za okres 1 grudnia 1995r. do 1 lipca 1997r. postanowiła utrzymać ją w mocy.
W uzasadnieniu decyzji Izba Skarbowa napisała, że podatnik wnioskiem z dnia 3 sierpnia 1999r. wystąpił o zwrot ww. podatku za okresy grudzień 1995r. do lipca 1997r.
Stwierdziła, że podatek od najmu lokalu został zapłacony niesłusznie, ponieważ art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 08.01.1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.) określa, że zwalnia się z podatku od towarów i usług świadczenie usług wymienionych w załączniku Nr 2 do tejże ustawy. Wg poz. 14 zał. Nr 2 zwolnione zostały od podatku od towarów i usług usługi w zakresie wynajmowania lub dzierżawienia nieruchomości o charakterze mieszkalnym stanowiące majątek własny.
W związku z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2002r. sygn. akt SA 2247/00 w sprawie ze skargi B., uchylającym decyzję Izby Skarbowej z dnia [...] lipca 2000r. nr [...], Izba Skarbowa decyzją z dnia [...] lutego 2002r. Nr [...] uchyliła w całości decyzję Urzędu Skarbowego z dnia [...] lutego 2000r. Nr [...] odmawiającą stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za okres grudzień 1995r. do lipiec 1997r. i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Podtrzymując argumentację organu pierwszoinstancyjnego Izba Skarbowa stwierdziła, że stosownie do art. 14 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług jeżeli wartość sprzedaży towarów u podatników zwolnionych od podatku na podstawie art. 14 ust. 1 pkt 1 przekroczy kwotę 80.000 zł., zwolnienie traci moc w momencie przekroczenia tej kwoty, a opodatkowaniu podlega nadwyżka ponad tę kwotę.
W przedmiotowej sprawie obowiązek podatkowy powstał w 1995r. w momencie przekroczenia kwoty 80.000 zł.
Ponadto art. 4 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług definiuje pojęcie usługi, jako usługi wymienionej w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce państwowej.
Natomiast zgodnie z art. 2 ust. 1 ww. ustawy opodatkowaniu podlega sprzedaż towarów i świadczenie usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Według obowiązującej do 31 marca 1995r. Klasyfikacji Usług oraz obowiązującej od 1 kwietnia 1995 r. Klasyfikacji Wyrobów i Usług czynności najmu wymienione są jako usługa. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym oraz z pozycją 14 załącznika nr 2 do tej ustawy usługi w zakresie wynajmowania lub dzierżawienia nieruchomości o charakterze mieszkalnym, stanowiących majątek własny (symbol KWiU 70.20.11) są zwolnione przedmiotowo z opodatkowania podatkiem od towarów i usług.
Do powyższych usług, w myśl pisma Urzędu Statystycznego w W. z dnia [...] lutego 2000 r. Nr [...] nie zalicza się wynajmu lokali wykorzystywanych na cele niemieszkalne w budynkach mieszkalnych.
Wynajem lokali na cele niemieszkalne np. na biura w budynkach mieszkalnych mieści się pod symbolem KWiU 70.20.12 "Usługi w zakresie wynajmowania lub dzierżawienia nieruchomości o charakterze niemieszkalnym na własny rachunek". Urząd Statystyczny w W. w piśmie z dnia [...].03.2002r. znak [...] w odpowiedzi na pismo Urzędu Skarbowego potwierdził, iż zgodnie z Klasyfikacją Wyrobów i Usług usługa świadczona przez stronę, polegająca na wynajmie segmentu domu jednorodzinnego będącego własnością podatnika na biuro mieści się pod symbolem (KWiU 70.20.12) "Usługi w zakresie wynajmowania lub dzierżawienia nieruchomości o charakterze niemieszkalnym, stanowiących majątek własny".
Zgodnie z obowiązującą od 1 kwietnia 1995r. Klasyfikacją Wyrobów i Usług przy klasyfikowaniu usług kryterium stanowi charakter wykonywanych czynności.
W konsekwencji usługi najmu lokalu na cele niemieszkalne, np. na biuro w budynku mieszkalnym, podlegają opodatkowaniu stawką podstawową, określoną w art. 18 ust. 1 ww. ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, gdyż nie zostały wymienione w zał. Nr 2 do ustawy.
Reasumując Izba Skarbowa stwierdziła, że skoro wpłacony podatek był podatkiem należnym, to zgodnie z art. 72 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa w sprawie nie wystąpiła nadpłata.
W złożonej skardze na wymienioną decyzję skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Urzędu Skarbowego.
Opisując dotychczasowy przebieg postępowania podatkowego stwierdził, że pomimo wyroku NSA z dnia 8 stycznia 2002r. organy podatkowe niesłusznie odmówiły mu zwrotu pobranego podatku VAT. W ocenie skarżącego powoływanie się przy wydawaniu decyzji na klasyfikację organów statystycznych w sytuacji, gdy NSA wyjaśnił już sprawę, iż wynajmowanie lub dzierżawienie nieruchomości o charakterze mieszkalnym stanowiących majątek podatnika, zwolnione jest od podatku VAT, stanowi lekceważenie takiego wyroku.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa stwierdzając, iż w wykonaniu wyroku przyjęła argumentację Sądu, ale do załączników do ustawy w nowym brzmieniu zastosowała interpretację GUS, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji, wniosła o jej oddalenie.
W pismach procesowych adresowanych do Sądu strona skarżąca podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w skardze.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga jest zasadna.
Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, iż sprawa zwrotu podatku od towarów i usług z tytułu wynajmu lokalu na cele biurowe, która została wszczęta wnioskiem E. B. z dnia 3 sierpnia 1998r. była już przedmiotem rozstrzygnięcia NSA. Wyrokiem z dnia 9 stycznia 2002r. Sygn. akt III SA 2247/00 Sąd uchylił decyzję Izby Skarbowej. W wyroku tym Sąd stwierdził, powołując się na pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 9 marca 2001r., sygn. akt III SA 191/00, iż wynajem mieszkania stanowiącego majątek własny podatnika, na cele niemieszkalne (biurowe) jest zwolniony od podatku VAT.
Zgodnie z art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) ocena prawna i wskazania prawne co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia.
Jeśli chodzi o pojęcie "związanie z oceną prawną przez Sąd lub organ" to celowi temu poświęcone jest bogate orzecznictwo NSA, zapadłe na gruncie obowiązującej ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. z 1996r. Nr 74, poz. 368 ze zm.), a które to na gruncie obecnie obowiązującej ustawy zachowało swoją aktualność.
Zgodnie z art. 30 ustawy z 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sądu wiąże w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działania lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Sformułowana w tym artykule zasada, w myśl której "ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sądu wiąże w sprawie ten Sad oraz organ" oznacza, że także w przyszłości, ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten Sąd i organ, będą związani oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ona uchylona w prawem określonym trybie i oczywiście o ile nie uległy zmianie przepisy prawne stanowiące podstawę oceny w danej sprawie.
Wymieniony przepis rodzi obowiązek podporządkowania się tej ocenie przez organ podatkowy.
[pic]
Ciążący na organie podatkowym obowiązek może być wyłączony tylko w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, a także po wzruszeniu wyroku pierwotnego w drodze rewizji nadzwyczajnej. Ponieważ w sprawie niniejszej nie mamy do czynienia z sytuacją, o której mowa w ostatnim zdaniu, Izba Skarbowa była związana oceną prawną wyrażoną w wyroku NSA.
Tymczasem Izba Skarbowa rozpoznając ponownie wniosek podatnika w sprawie, w której NSA przesądził już kwestię zwolnienia od podatku VAT nie przyjęła argumentacji Sądu i jak to wynika z odpowiedzi na skargę zastosowała przy rozpatrywaniu sprawy interpretację GUS w nowym brzmieniu.
Oznacza to, iż Izba Skarbowa naruszyła art. 153 ww. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co w konsekwencji stanowiło podstawę do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy.
O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.