Uzasadnienie
Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe Reklamy i Wydawnictw "A." Spółka z o.o. w B. zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzję Izby Skarbowej w B. z dnia 11 sierpnia 1993 r. utrzymującą w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w B. z dnia 18 maja 1993 r. w sprawie wymiaru zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych za 11 miesięcy 1992 roku.
Zaskarżona decyzja powołuje się na przepis art. 21 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz.U. nr 21 poz. 86 ze zm./ i przedstawia, że przez użyte w tym przepisie pojęcie "należności za prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego" należy rozumieć także wynajęcie lub wydzierżawienie takiego urządzenia na podstawie umowy leasingu. Natomiast w kwestii stanu faktycznego sprawy zaskarżona decyzja przedstawia, że z umów leasingowych wynika, że leasingodawcą jest firma "M." AG Triesen Lichtenstein, reprezentowana przez firmę S.Z. sp. z o.o., zaś leasingobiorcą jest Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe "A." Spółka z o.o. w B. i przedmiotem leasingu są dwa samochody "Mercedes".
W tym stanie faktycznym na leasingobiorcy jako płatniku, w myśl art. 26 cyt. wyżej ustawy, ciąży obowiązek pobrania i uiszczenia do budżetu zryczałtowanego podatku dochodowego. Skarga natomiast wnosi o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji jako wydanych bez podstawy prawnej.
Stoi na stanowisku, że samochody nie mogą być zaliczone do urządzeń przemysłowych w rozumieniu art. 21 cyt. wyżej ustawy. Opiera się w tej mierze na Systematycznym Wykazie Wyrobów, w którym samochody zakwalifikowane do odrębnej gałęzi środków transportowych /10 SWW/ podczas gdy urządzenia przemysłowe zakwalifikowane są do gałęzi 07-09 SWW.
Odpowiedź na skargę wnosi o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Brak jest podstaw do uznania za trafny poglądu wyrażonego w skardze. Obowiązek podatkowy jest kategorią prawną i faktyczną zobiektywizowaną. Oznacza to, że powstaje w warunkach przez prawo określonych, niezależnie od woli podmiotów temu obowiązkowi podlegających czy też podmiotów zobowiązanych do różnych środków jego realizacji /wyrok NSA z dnia 6 sierpnia 1992 r. III SA 709/92/. Oznacza to również, że jego granice określa wyłącznie i wprost ustawa /ew. akt wykonawczy wydany w granicach upoważnienia ustawowego/.
Czytanie w niniejszym przypadku ustawy wyżej zacytowanej prowadzi wprost do wniosku, że nie odwołuje się ona do żadnej innej klasyfikacji /pojęciowej, statystycznej, celnej itp./ niż ta, jakiej używa sama ustawa.
W szczególności w omawianym art. 21 znajduje się wyczerpujące wyliczenie przedmiotów opodatkowania indywidualnie nazwanych bez odwoływania się do innych jeszcze elementów klasyfikacyjnych. Użyte w tym przepisie sformułowanie "użytkowanie urządzenia przemysłowego" - jest - co oczywiste - sformułowaniem ogólnym, mieszczącym w sobie wszelkie możliwe urządzenia stanowiące pewien zespół elementów technicznych.
Nie sposób do tak rozumianego pojęcia nie zaliczyć takiego zespołu elementów technicznych, które stanowią samochód. Dla takiego rozumienia omawianego przepisu bez znaczenia jest to, w jaki sposób poszczególne urządzenia przemysłowe są klasyfikowane z punktu widzenia ewidencyjnego /np. środki trwałe i inne/, z punktu widzenia statystycznego, dla potrzeb wymiaru cła itp. Z tych też powodów bez znaczenia dla omawianego obowiązku podatkowego jest klasyfikacja samochodów w Systematycznym Wykazie Wyrobów.