Uzasadnienie
Prezydent Miasta powołując się ogólnie na ustawę z dnia 14 marca 1985 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 12 poz. 50 ze zm./ oraz rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 5 stycznia 1990 r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 2 poz. 12/, decyzją z 14.5.1991 r. wymierzył S.K. podatek za 1990 r. od nieruchomości w kwocie 7.154.100 zł.
Kolejną decyzją z 24.6.1991 r. wydaną na podstawie ogólnie powołanej ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31/ oraz uchwały Rady Miejskiej z 6.2.1991 r. Prezydent wymierzył S.K. podatek od tej samej nieruchomości za 1991 r. w kwocie 19.712.500 zł.
W odwołaniu od decyzji ustalającej podatek od nieruchomości za 1990 r. S.K. zarzucił, że w decyzji tej popełniono błąd, gdyż naliczono podatek od 1.453 m2 powierzchni użytkowej budynku, którego powierzchnia użytkowa wynosi w rzeczywistości 1.272 m2.
W odwołaniu od decyzji wymierzającej podatek od nieruchomości za 1991 r. S.K. zakwestionował stawkę podatku od lokali mieszkalnych przyjętą w decyzji w wysokości 400 zł za 1 m2, a ponadto podał, że ustalając podatek od powierzchni budynku fabrycznego nie uwzględniono faktu, że nowy najemca objął go 1.2.1991 r.
Odwołujący stwierdził także, że został podwójnie opodatkowany, gdyż wymierzono podatek od całej powierzchni działki, a ponadto również od powierzchni użytkowej budynku fabrycznego i mieszkalnego.
Kolegium Odwoławcze przy Sejmiku Samorządowym decyzją z 16.9.1991 r. utrzymało w mocy obie decyzje. W motywach tej decyzji podano m.in., że podstawą wymiaru podatku od nieruchomości za 1990 r. było sporządzone przez odwołującego się i przez niego podpisane zeznanie podatkowe, w którym podał, że powierzchnia lokali użytkowych wynosi 1.453 m2. W czasie toczącego się postępowania w przedmiocie wymiaru podatku za 1990 r. i to zarówno przed organem I instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym - odwołujący tego zarzutu nie podnosił. Jeżeli zaś chodzi o wymiar podatku za 1991 r., to - wbrew twierdzeniom odwołującego się - został on wymierzony prawidłowo. I tak w szczególności trafnie organ I instancji wymierzył podatek od całej powierzchni gruntu i od powierzchni użytkowej budynku. Stawki zaś podatku od lokali mieszkalnych zostały ustalone w wysokości określonej w uchwale Rady Miejskiej z 6.2.1991 r., którymi organy orzekające są związane.
W skardze do Sądu S.K. podtrzymał zarzut dotyczący błędnego wymiaru podatku za 1990 r. na skutek przyjęcia, że powierzchnia użytkowa budynku wynosiła 1.453 m2, zamiast 1.272 m2, jak również - w odniesieniu do ustalenia podatku za 1991 r. - zarzuty podwójnego opodatkowania oraz zawyżonej stawki podatku od lokali mieszkalnych.
W odpowiedzi na skargę strona przeciwna nie znalazła podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest bezzasadna.
Nietrafny jest zarzut kwestionujący legalność decyzji, którą wymierzono podatek za 1990 r.
Zgodnie bowiem z art. 168 par. 1 Kpa, organ podatkowy zobowiązany jest ustalić wysokość zobowiązania podatkowego na podstawie zeznania /wykazu lub deklaracji/ podatnika. Niesporne jest w sprawie, że skarżący takie zeznanie złożył i podpisał /k.1 i 2 akt./, w którym podał, że powierzchnia użytkowa lokali zajętych na działalność gospodarczą wynosi 1.453 m2. Organ podatkowy nie był więc uprawniony - wbrew poglądowi wyrażonemu w skardze - do kwestionowania tych danych, a w szczególności porównywania ich z zeznaniami złożonymi w ubiegłych latach. Zarzut ten zgłoszony dopiero w postępowaniu odwoławczym jest ponadto gołosłowny. Nie został bowiem poparty jakimkolwiek obliczeniem powierzchni użytkowej budynku. W tych warunkach, nieuwzględnienie tego zarzutu przez organ odwoławczy nie może być skutecznie kwestionowane.
Nie są również uzasadnione zarzuty dotyczące wymiaru podatku za 1991 r.
Z treści przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a w szczególności z art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 1 wynika, że opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości podlegają odrębnie m.in. budynki lub ich części oraz grunty nie objęte przepisami o podatku rolnym. Pogląd wyrażony w skardze jakoby grunt znajdujący się pod budynkami nie podlegał opodatkowaniu, nie znajduje więc żadnego uzasadnienia prawnego. Nie jest również zasadny zarzut kwestionujący wysokość stawek podatku od lokali mieszkalnych. Według art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wysokość stawek podatku od nieruchomości ustala rady gminy z tym, że podatek ten od budynków mieszkalnych i ich części nie może przekroczyć rocznie 400 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej. Skoro Rada Miejska na podstawie tego upoważnienia ustawowego ustaliła stawki podatku od budynków w tej właśnie wysokości i organy podatkowe przyjęły je za obowiązujące przy wymiarze podatku, to zarzut skargi kwestionujący ich wysokość jest całkowicie chybiony.
Wobec tego skargę należało oddalić na mocy art. 207 par. 5 Kpa.