Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna. Stosownie do treści art. 16 par. 2 i art. 196 par. 1 Kpa w zw. z art. 68 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ Naczelny Sąd Administracyjny jest uprawniony jedynie do kontroli legalności, to jest zgodności z prawem decyzji administracyjnych /postanowień/ i może zaskarżoną decyzję uchylić lub stwierdzić je nieważność tylko wówczas, gdy naruszono w sposób istotny przepisy obowiązujące w dacie jej wydania, nie może natomiast ingerować w sferę zastrzeżoną do kompetencji organów administracji państwowej, czy też oceniać decyzji z punktu widzenia ich słuszności, celowości czy zasad współżycia społecznego, chyba że przepis prawa tak stanowi.
Z akt sprawy wynika m.in., że praktycznie rzecz biorąc cała transakcja między' skarżącą Spółką a Spółką "C." miała na celu przekazanie przez skarżącą na rzecz "C." kwoty 747.054.000 zł uzyskanej w razie zwrotu podatku od towarów i usług z budżetu w sytuacji, gdy cena nabycia faktycznie nie obejmowała podatku.
Obrazy te bowiem następnie zostały "przekazane" za granicę za kwotę 429.729.000 zł, tj. obejmującą kwotę netto wynikającą z faktury VAT nr 10/94 wystawioną przez Spółkę "C." i prowizję skarżącej Spółki za "pośrednictwo" w kwocie 4.029.000 zł.
Skarżąca Spółka więc, jak trafnie zauważono w odpowiedzi na skargę, wystąpiła o zwrot podatku od towarów i usług od transakcji sprzedaży, która w ogóle nie miała miejsca.
Wyrazem tego był brak wpływu podatku należnego. Okoliczność powyższa została ujawniona dopiero w toku postępowania wznowieniowego, a więc zaistniały okoliczności wymienione w art. 145 par. 1 pkt 5 Kpa.
W tej sytuacji, tj. gdy sprzedaż nie miała miejsca, skarżąca Spółka występująca jako "nabywca" nie uzyskała prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, tj. o kwotę 745.054..00 zł.
Wykazanie tej kwoty jako podlegającej zwrotowi w deklaracji VAT-7 stanowiło naruszenie obowiązków, o których mowa w art. 27 ust. 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ w zakresie określenia wysokości podatku naliczonego, w wyniku czego nastąpiło jego zawyżenie.
Zasadnym więc było zastosowanie sankcji określonej w powołanym ostatnio przepisie ustawy, tj. zmniejszenie kwoty podatku naliczonego o trzykrotność zawyżenia.
Mając powyższe na względzie, stosownie do treści art. 207 par. 5 Kpa w zw. z art. 68 ustawy o NSA skargę oddalono.